Dal van de Mosbeek

Tour de Pays-Bas

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden: een rondje Nederland na aanschaf van een nieuwe Peus. In 2003 ondernam ik dit, met de 307, nog alleen en reed in één dag een paar honderd kilometer rond het IJsselmeer. In 2012, met de 208, was het onze 'zomervakantie'; ruim 800 km via Marken, Harlingen, Enschede (pitsstop) en Thorn. Dit jaar, uiteraard met de 2008, een soortgelijk traject: Volendam, Groningen, Enschede (pitsstop) en Bergeijk.

De pitsstop in Enschede is vaste prik, we logeren dan bij onze dierbare vrienden Hannie en Helmut. Bij wijze van cadeautje hadden we bedacht gerookt paling te scoren in Volendam. Je bent er, vanuit Rotterdam, in een klein uurtje. Volendam an sich is niet mijn kopje thee. Mij te veel banaal toerisme, maar ach, wie ben ik... De langgerekte vissen kochten we bij een piepklein non-descript viswinkeltje om de hoek aan het Zuideinde. De uitbater nam, nadat wij vroegen of we konden pinnen (palingen worden duur betaald) de gelegenheid breed uit te meten over de bankcrisis en wiens schuld dat was (de banken en de regering) zodat wij ons vriendelijk doch dringend excuseerden en uit de voeten maakten. Volgende stop: de Afsluitdijk, meer precies het monument ergens halverwege. 

Daarna spoedden wij ons naar de stad Groningen, alwaar ik online een winkel had ontdekt waar het zogenaamde Klettervest, of werkmansjasje, aan de man wordt gebracht. Mijn vader, straatmaker van beroep, droeg voor dat werk een 'Manchester pak', een robuust ensemble (broek en jas) van zwarte corduroy. In een aanval van een mengeling van ontijdig eerbetoon en misplaatste nostalgie wilde ik voor mezelf zo'n jasje aanschaffen. Aldus begaven wij ons naar Vakkledinghuis Groningen, één van de twee winkels in Nederland waar dit nog verkocht wordt. We parkeerden in het Q-Park garage aan de Ossenmarkt. Sinds ik via de ANWB/Yellowbrick doe aan 06-parkeren (ga toch lekker Bricken...), ben ik ook de trotse eigenaar van den Q-Park creditcard, vandaar. De winkel aan de Oud Ebbingestraat is niet ver daar vandaan. Binnen heerst een prettige chaos van allehande werk- en vrijetijdskleding (kleding dus, zeg maar). Gelukkig hadden ze mijn maat (56, zo blijkt). Zo blij als een kind reden we toeristisch naar Enschede, dwars door de provincies Groningen, Drenthe en een stuk Overijssel.

Na de nodige glazen wijn en Helmut's Bijzondere Pannenkoeken en natuurlijk de meegebrachte gerookte paling, werden de oogjes allengs kleiner en kropen we in ons logeermandje.

's Anderendaags reden we via Duitsland, dit om de Peus eens serieus op de staart te trappen, richting Bergeijk op de grens met België. Hiervoor moesten we, omdat we op het eind nog verkeerd reden, in totaal drie maal de landsgrens overschrijden. Ditmaal werd dit opgeluisterd door extra strenge controles door de Marechaussee in verband met de Nucleaire Top in Den Haag. In Bergeijk start het Tweelandenpad, dat inderdaad door twee landen loopt. Het is het stroomgebied van de Dommel, wat resulteert in een hoop nattigheid op de grond en, helaas omdat het regelmatig regent en zelfs hagelt, ook in de lucht.

Na ruim 800 km is de Peus goedgekeurd.

Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Even uitblazen

Vorig jaar is het er min of meer bij ingeschoten, maar dit jaar genieten wij weer van een weekje Enschede. We vertrokken zondagavond met boterhammen in het gekoelde dashboardkastje. Na een uurtje rijden stoppen we altijd even voor een korte break. Op het parkeerterrein van het benzinestation stopte een bus achter ons, waar dat niet mag. Er schoot een vent naar buiten die meteen de bosjes inging voor een sanitaire stop... Daarna dromden de overige dames en heren uit om eens fijn te gaan staan paffen. We zijn er maar weer snel vandoor gegaan.

Zaterdag hadden we Sander, Mariska's vriend, ter kennismaking op bezoek. Ik had voor de gelegenheid twee kippen gebraden, waarvan er één overbleef. Daarvan hebben we zondagavond de helft opgegeten. De volgende (maan)dag hebben we boodschapjes gedaan bij Appie in de buurt en 's middags op de fiets naar het Centrum. Dat is ongeveer een kwartiertje fietsen. Je kunt daar best aardig winkelen, met als buit een flinke stapel boeken bij de AKO (1€ per stuk) en een andere stapel bij de Bijenkorf (50% korting). De middag werd afgerond met een bezoekje aan IKEA in Hengelo, waar we zowaar nog wat ontbrekend serviesgoed vonden. 's Avonds aten we de rest van het kippetje met stokbrood. Het eten werd vanzelfsprekend vergezeld van een glaasje wijn.

We hadden ons voorgenomen twee wandelingen te maken deze week, op dinsdag en op donderdag. Dinsdag viel de keus op de ANWB Archemerbergroute van slechts 7 km, net onder Ommen. Ter plaatse bleken er heel andere routes te zijn, dus hebben we er één gedaan van ruim 10 km, naar, op en rond de Lemelerberg. Het was perfect wandelweer, rond de 21°C, beetje bewolkt, lekker windje. De wandeltocht zelfs was best pittig, de Lemelerberg werd twee keer beklommen. Onderweg bos en hei met opvallend veel jeneverbesstruiken. Na drie uur waren we rond. Via Ommen, dat een beetje tegenviel, zijn we teruggereden. De avondmaaltijd bestond uit spaghetti Bolognese.

De weersverwachting is gunstig maar het wordt te warm om nog een keer te gaan wandelen. Woensdag zijn we de ANWB Sagenlandroute gaan rijden. Deze start in Borne, via Tubbergen, Ootmarsum, Denekamp en Oldenzaal weer naar Borne. Op de site van de ANWB is geen spoor meer van deze autoroutes en ook de bebording laat te wensen over. Soms moesten we met behulp van de navigatie verder, waarbij altijd wel weer een bord in zicht kwam. Onze boterhammetjes aten we in Mander, bij watermolen Bels, waar we een aantal jaar geleden een wandeling hebben gemaakt. Oldenzaal leek ons wel leuk om even te winkelen, maar dat viel hard tegen. Dit plaatsje heeft totaal geen sfeer, jammer. Na het restje spaghetti zijn we 's avonds nog even in de buurt wezen wandelen. De rest van de avond, eigenlijk net als andere avonden, heerlijk gelezen met een beker Earl Grey. Geen koffie, geen tv: heerlijk!

Vandaag zouden we weer wandelen maar het wordt echt te warm: 27°C. Carla had wel zin om weer naar de stad te gaan, ze is alleen op de fiets. Ik schrijf dit bericht en wacht op onze vrienden die een dag eerder thuiskomen. Morgen de warmste dag van het jaar...

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

Stromen en stralen

Zondag was het uitslapen geblazen. 's Middags togen we naar het centrum van Enschede voor de koopzondag. Er is een gigantische parkeergarage, maar een beetje onoverzichtelijk voor westerse ogen. Tot mijn grote vreugde vond ik bij de Eccoshop een paar leuke schoenen met flinke korting; ik moet tenslotte op de kleintjes letten. Carla moest echter afrekenen, want ik was mijn portemonnee vergeten. Na een wandeling door het centrum en na rondgeneusd te hebben bij de Bijenkorf ging Carla voor het eerst van haar leven heur chipknip opladen, om de parkeergarage te kunnen betalen.

We hadden nog wel zin in een ritje, dus eerst even de portemonnix ophalen (daar zat ook mijn rijbewijs in), dan via Lochem, Twentekanaal en de Hof van Twente, even tanken en dan weer terug. 's Avonds aten we een biefstukje (nou ja, Carla een flinke biefstuk en ik twee entrecôtes), met gekookte aardappeltjes, sperziebonen en jus, en daarna Zomergasten kijken.

Vandaag was het plan om te gaan wandelen in het Springendal, een natuurgebied ten noorden van Enschede, vlakbij Ootmarsum. Het zijn eigenlijk vier wandelingetjes aaneengeregen tot één grote van 14km. Maar de hele nacht en ochtend plensde het maar door dus wij hadden het al uit ons hoofd gezet. Tot 's middags de zon doorbrak. Gewapend met regenjacks en paraplu's waagden we de sprong. Die jacks waren niet nodig, want het was droog, zonnig en best warm. Tot we een paar honderd meter gelopen hadden...

Even twijfelden we nog om te stoppen, maar het werd al weer droger en toen hebben we ongeveer de helft gelopen. Ook hier weer een afwisselend geheel van bos, essen, akkers en weiden. Wij kunnen er maar geen genoeg van krijgen. De bijzonderheden hier zijn duizenden jaren oude grafheuvels en bronnen (springen), waarvan het water zich verzamelt in vijvers die, daar waar ze overlopen overgaan in stroompjes. Na een ritje via Ootmarsum en Lonneker konden we moe maar voldaan neerploffen. Gisteravond had ik al aardappelsla gemaakt (expres teveel aardappelen gekookt), en met een schnitzeltje erbij was het avondmaal een makkie.

Havezate

Afgelopen donderdagavond begon dan eindelijk ons jaarlijkse tripje naar Enschede. Omdat het in het Oosten nogal geregend had de afgelopen dagen, inspecteerden we eerste de kelder/parkeergarage. Een paar jaar geleden was die ook al eens ondergelopen, dus effe checke kon geen kwaad. Gelukkig hielden we droge voeten. Op weg naar boven hoorden we ineens 'is daar iemand?'. De buurvrouw, die verwachtte ons pas de volgende dag. Die besteedden we aan boodschappen doen bij de AH, shoppen bij Intratuin en IKEA Hengelo en luieren in de tuin. 's Avonds aten we mosselen en maakten we nog een wandeling door Bomenmuseum West, alvorens Carla vroeg haar mandje inging en ik tot laat TV keek.

Tim...

Vandaag stond een wandeling op het programma. Drenthe ligt akelig dichtbij, dus ik had weer een wandeling opgezocht in 'De mooiste wandelingen in Nederland', ditmaal in Havezate De Klencke. Startpunt ligt in Aalden en daar kun je alleen snel komen door Duitsland. Op de Autobahn met een gangetje van 150km/h, dat ligt mij wel. In Nederland mochten we ook een stuk met 130km/h rijden. Aalden is een brinkdorp. Er staan talloze monumentale boerderijen, de één nog mooier dan de ander. Daarna volgt een stuk met uitgestrekte akkers, alras overgaand in 'essen', traditionele akkertjes, wei- en hooilanden.

Veel fietsers op de been.

Bij Havezate De Klencke kom je in een meer bosrijk gebied, met o.a. jeneverbesstruiken. Daarna, op de terugweg werden we gaandeweg toch wel een beetje moe. Het is, tegen de (weers-)verwachting in best aardig weer, warm maar drukkend en af en toe schijnt de zon ook nog. Aan het eind van de rit klopt de kaart ook niet meer. De beek die we volgen, de Westerstroom, houdt ineens op en we ploegen door kniehoog gras naar het eindpunt Aalden, waar Carla twee softijsjes scoort. We zijn nèt op de terugtocht of het begint te regenen. We rijden weer de 'mijdt de snelwegen' route en zijn tegen zessen thuis. Snel tomatensla maken, die we met het koude kippetje en vergezeld van een lekker glaasje wijn verorberden. 

Domper

17 augustus 2010 | Het regent gestaag: soms miezert, soms stort het. Het is uitverkoop bij IKEA, dus dat leek ons wel wat. Onderweg komen we langs de Intratuin, waar we een bezem en een cadeautje voor onze gastmensen kopen. In Hengelo kijken we ook even naar laptops bij de BCC. Carla geeft me de vrije hand, maar ik wil toch even weten wat zij per se wel of niet wil, qua afmetingen, type beeldscherm (glimmend of niet) et cetera. Ik ben weer wat wijzer. Er pal naast zit de MediaMarkt en het regent nog steeds, dus... De uitverkoop bij IKEA valt zwaar tegen. Onverrichter zake keren we terug, we vermaken ons binnen wel.

 

18 augustus 2010 | Woensdagochtend gebeurt het meest onverwachte. George, Hannie's vader, belt met de mededeling dat Annie, Hannie's moeder, vannacht in haar slaap is overleden. Hij wil Hannie's mobiele nummer weten, maar kan het in de paniek niet vinden. Ik geef het nummer door. We besluiten meteen bij hem langs te rijden om te kijken hoe het met hem en zijn zoon, George jr. die bij hen woont, gaat. Bekomen van de eerste schrik zijn ze goed aanspreekbaar. De verhalen komen los, hoe ze was en hoe ze is heengegaan, zo volkomen onverwacht. Annie is 83 jaar geworden. Hannie, Helmut en de kinderen komen meteen vanuit Frankrijk naar huis gesneld. 

 

We zouden naar Zwolle gaan en besluiten dat alsnog te doen. Het regent nog steeds, flink hard ook. In Zwolle klaart het op. Ik had een adresje gevonden waar onder andere modelautootjes worden verkocht. De keus is beperkt, maar gelukkig vind ik twee Peugeot taxi's, een 203 en 403, respectievelijk uit 1954 en 1964. Zwolle is best leuk, maar wij zijn toch te veel uit het veld geslagen. Tot overmaat van ramp is het kermis, midden in de stad. We hebben er geen zin in en rijden enigszins bedremmeld weer naar huis. Na het eten rest ons een boek te lezen, MadMen kijken lijkt ongepast. Rond 02.00 uur komt de familie, na George sr. en jr. in Doetinchem te hebben bezocht, thuis. We praten nog wat na en rollen om 03.00 uur in bed. De volgende morgen nemen we afscheid en rijden weer richting Rotterdam.

Zeg 'ns es

Het mooie van Overijssel is dat het vlakbij Drenthe ligt. Het scheelt ten opzichte van Rotterdam aardig wat kilometertjes als je daar wilt gaan wandelen! Vorig jaar deden we de Drentse Aa aan, dit jaar wilden we het alfabet uitbreiden met de Rolder es, een gebied dat bezuiden daaraan grenst. De reis ernaartoe ging weer over 's Herren Autobahn, alwaar ik een klein stukje 160 km/u heb gereden. Muβ können. Gisteren eindigde de dag in hevige regenval, tot diep in de nacht, wat het ergste deed vrezen voor vandaag. Ongegrond, zo bleek. Het was wel bewolkt maar de temperatuur was goed en bijna geen wind.

We parkeerden op de Kerkbrink in Rolde,waarna we de wandeling aanvaarden door een veelzijdig landschap. De jasjes blijven in de auto en de zonnebril gaat op. De eerste schreden door het dorp, langs de begraafplaats. Daarvan zouden we later de eeuwenoude voorlopers zien, namelijk hunebedden en grafheuvels, waar het hier van wemelt. Daarna over een oude spoorbaan oostwaarts, richting Rolderdiep, een beek met een sluisje en een echte kippenbrug. Dan dwars door de Noorder esch, een agrarisch gebied met geurende aardappel- en ondoordringbare maisvelden omzwermd door talloze hinderlijke vliegen.

Via het Ballooërveld met haar grafheuvels en schaapskooi, waar een kudde schapen hutjemutje opgesloten zit in een donkere stal. Buiten lopen hanen en kippen met kuikentjes rond. Via de Ballooër esch stuiten we op hunebed D16. Hier houden we even pauze. Voort maar weer, de Kampsheide met haar ven en grafheuvels lonkt. Het mondt uit in een moerassig bos (of bossig moeras), echt een heel fraai gebied. Hier raken we even het spoor bijster, maar na enig gepuzzel komen we er in Balloo weer op (de oude spoorbaan revisited). Als we Rolde weer binnenlopen begint het te regenen. Na het traditionele geschilde appeltje rijden we, de snelwegen mijdend, door de regen terug naar Enschede.