Terschelling

Begin dit jaar hadden we al een vakantie geboekt in Friesland, voor de tweede helft van september. Helaas werd dat door de verhuurder gecanceld vanwege ziekte. Het kwam eigenlijk wel goed uit, want inmiddels was onze dochter Mariska zwanger en werd het kindje in diezelfde periode verwacht! We besloten om na de geboorte van Otis alsnog een paar dagen naar Terschelling te gaan. Vorig jaar was Carla daar al met Gerda geweest en wilde mij graag het eiland laten zien. De boot vertrekt uit Harlingen en omdat dat een hele rit is voor mij besloten we een dag eerder te gaan en in Leeuwarden te overnachten. Daar was ik nog nooit geweest, dus dat kwam goed uit. 

We logeerden in Fletcher Hotel-Paleis Stadhouderlijk Hof, een sfeervol oud pand maar voorzien van moderne kamers. Leeuwarden op zondag is een beetje jammer, vooral als het weer niet meezit. Gelukkig maakte de borrelplank op het overdekt en verwarmd terras van Grand Café de Walrus veel goed. Om de sfeer te verhogen druppelden de studentjes gestaag binnen.

's-Anderendaags togen wij monter richting Harlingen. Het is nog best een eind lopen vanaf de parkeerplaats naar de boot. We hadden toch genoeg tijd om nog even de haven te verkennen en foto's te maken van de vuurtoren waar wij in 2004 ons 25-jarige huwelijksjubileum (vijf dagen te laat) vierden. We checkten in en vertrokken naar Terschelling. Het is een heel kronkelige vaart door de geulen en duurt ruim twee uur.

Eenmaal op het eiland op zoek naar het Hotel Buren, een voormalig schoolgebouw, gelegen aan de mooiste straat van het dorp West-Terschelling als je het mij vraagt. Wij hadden de familiekamer op de begane grond, met een extra bedbank. We kregen geen ruzie, dus niet gebruikt. Omdat de kamer nog niet gereed was zijn we maar uit arren moede in paviljoen de Walvis gaan lunchen. We rijden hier geen auto en het is vakantie, dus gelijk maar een biertje er bij! Even uitbuiken op de kamer en daarna het dorp verkend. Er waren niet veel restaurants open die ons aantrokken, maar Restaurant de Bras zag er wel aantrekkelijk uit. Vanwege personeelsgebrek waren niet alle tafels beschikbaar maar het was gelukkig niet vol. Carla nam mosselen en ik een hamburger (en bier...).

Na het ontbijt zijn we uitgebreid gaan wandelen op en rond het Groene Strand. Via het Seinhuisje op het Kaapsduin raakten we bij de Doodemanskisten verzeild. Over de oorsprong van de naam bestaat geen eenduidigheid. Nabij staat een boswachtershuis uit de 19e eeuw. Vanwege het project Waterpracht Terschelling zijn er werkzaamheden in dit gebied en kun je niet overal komen. We liepen terug via het wad, grenzend aan de haven, onze schoenen zwaar van de modder. Terug in het hotel even gechilled en daarna weer een wandeling noordwaarts, langs de westrand van het dorp tot aan het Maritiem Instituut Willem Barentz. Langs de haven weer terug om een maaltje kibbeling te scoren bij de kraam van Vishandel Lettinga. Dit alles onder het toeziend oog van enkele hongerige meeuwen.

De laatste ochtend nog even door het dorp geslenterd en om 12:30 uur de boot terug naar Harlingen. We hebben maar een fractie van het eiland gezien, maar we komen zeker nog voor een langere vakantie terug!

 

Zomervakantie

We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken. We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.

Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.

 

Thorn in een notendop

Na bij de Appie proviand voor de volgende dag te hebben ingeslagen en alvast een beginnetje te hebben gemaakt met de flessen rosé en rode wijn die voor ons klaarstonden, gingen we een hapje eten bij Fat Kee, een chinees restaurant in de buurt. Toen we binnenkwamen dachten we, nog even verder kijken. Maar er was verder niets bijzonders in de buurt dus we waagden het er maar op. Ik had Pekingeend, wat eigenlijk best lekker was, maar Carla's Mifang Kerrie (Mifang is Twents voor Mihoen) viel zwaar tegen. Het was er ook bloedheet, wat ook niet hielp. Gelukkig hadden we al een zak uitgebakken spekjes bij de wijn leeggegeten...

De volgende dag reden we via Duitsland naar Thorn in Midden-Limburg. Dit gaf mij de kans om de Peus op zijn staart te trappen, hoewel ik niet harder dan 150km/h heb gereden. De wegligging blijft ook onder die omstandigheden uitstekend, wat ik van de oude Peus niet kon zeggen. Na wat strubbelingen om Venlo uit te komen, parkeerden we net buiten Thorn aan de Groothegger-laan, waar we vol goede moed aan een wandeling begonnen. De bewegwijzering is echter nogal summier en ik heb geen kaart. Het pad op de grens met België dat we namen loopt dood en tot overmaat van ramp kreeg Carla een hypo. We kozen eieren voor ons geld en zijn toen Thorn ingelopen, bekend om zijn witgeschilderde huisjes. Dat is het eigenlijk. Op een terrasje dronken we een bakkie en ik nam natuurlijk een stuk abrikozenvlaai. Carla had net al haar brood naar binnen gepropt en had geen trek meer. Op weg naar de Peus waarschuwde Carla nog voor de gaten en kuilen in de weg, maar te laat, ik zwikte en stortte met donderend geraas ter aarde. Hand en elleboog open maar gelukkig hadden we pleisters bij ons. Moe maar voldaan aanvaarden we de reis naar huis. Tot zover onze zomervakantie.

1300½ Weeks

Op één of andere manier zijn Carla en ik vuurtorenfetisjisten. Dat komt waarschijnlijk door het vuurtorentje van Hellevoetsluis, ons geboortedorp aan het Haringvliet. Nu had Carla gelezen dat je in de vuurtoren van Harlingen kon overnachten, het is een éénkamer hotel. Je moest wel ruim van te voren reserveren. In de praktijk kwam dat neer op meer dan een jaar! We hadden het idee opgevat ons 25-jarig huwelijksfeest in 2004 saampjes te vieren in deze vuurtoren. Helaas konden we op de huwelijks-dag zelf, 9 november, niet terecht. Het werd de veertiende.

Ik kwam er bij toeval achter dat een collega van mij, Liliane, in de vuurtoren van Marken woonde. Het heet officieel Het paard van Marken. Desgevraagd had ze er geen bezwaar tegen als we op weg naar Harlingen even langs zouden komen voor een bakkie. Liliane en haar man Thijs ontvingen ons gastvrij, we kregen koffie met koek en een rondleiding door het huis en de vuurtoren. Thijs beheert de toren en heeft hem gerestaureerd. Het ziet er allemaal prachtig en authentiek uit. Trots laat hij ons de door hem op de kop getikte misthoorn uit de vuurtoren van het voormalig eiland Schokland zien en demonstreert de mistbel. Ze hebben plannen om een Bed & Breakfast te beginnen.

Via Noord-Holland en de Afsluitdijk rijden we naar Harlingen. Het waait en het miezert inmiddels. We parkeren achter de vuurtoren en melden ons telefonisch bij de eigenaresse, van wie we de sleutel krijgen. Eenmaal binnen moet je, onverwachts, een flink aantal trappen op. Het woongedeelte bestaat uit twee verdiepingen: badkamer/toilet en woon-/eet-/slaapkamer. Het is voorzien van alle gemakken, een Bose systeem, flatscreen tv, Quooker, kingsize maar rond bed... Ramen heb je ook rondom en door de regen en zeewind zijn die behoorlijk smerig. Een nachtmerrie voor glazenwassers! Op deze hoogte waait het stevig en de miezer van beneden lijkt hier op slagregen. Boven het woongedeelte is nog het lichthuis. Via een ijzeren laddertje wurmen we ons daarheen. Je kunt hier naar buiten en rondlopen, je moet alleen geen hoogtevrees hebben. Na ons geïnstalleerd te hebben gaan we Harlingen in. We ontsteken de (gloei)lamp in het lichthuis, voor het geval we de weg terug niet meer kunnen vinden. Harlingen is een alleraardigst stadje en we struinen wat langs de winkeltjes. We zien ook restaurant annex kunstgalerie De Gastronoom en reserveren daar een diné voor twé.

Eénmaal terug in de toren zetten we Sting maar eens op (Sacred Love) en trekken wat flesjes Mooi Uitsig 2004 open. Hoe toepasselijk! We genieten inderdaad van het uitzicht, vertrekkende en arriverende schepen van en naar de Waddenzee en de zonsondergang. Kan het romantischer?

Het restaurant serveert de nouvelste cuisine, inclusief ijs van karnemelk. Carla vindt dat laatste maar zozo. De plicht roept, dus op naar de vuurtoren, alwaar wij onze huwelijksnacht nog eens dunnetjes overdoen (tijdens de echte kwamen we niet verder dan champagne drinken en geld tellen). 's Anderendaags, we hadden ter camouflage Sting maar weer eens van korf gehaald, werd er stilletjes een mand met ontbijt boven voor de deur gezet. Wij hadden niemand gehoord! Er zat zoveel in dat we onderweg naar huis er de hele dag van hebben kunnen eten.

De teller staat inmiddels op 1508...

Meer over vuurtorens.