Texel 2019

Texel 2015

Tussen twee vuurtorens

Vorige week donderdag kreeg ik het ineens op mijn heupen en wilde een weekendje weg. In verband met weekenddienst kan dat maar eens in de twee weken, dus haast was geboden. Via VVV Texel heb ik een B&B geboekt, nu eens niet in de duinen of Den Burg, maar in de polder, even buiten de Waal aan de Spangerweg.

Het regende al dagen pijpenstelen, zo ook onderweg naar Den Helder. Tijdens de rit klaarde het toch op en eenmaal op de boot was het droog. Het was behoorlijk druk, met een overdaad aan Duitsers die Herbstferien feierden. We konden pas om 16.30 uur de B&B in, dus verpoosden wij ons alvast op de vaste pleisterplaatsen. In Den Burg kochten we bij de VVV het losbladige boekje "4 fietsroutes en 24 wandelingen" een heruitgave van een vastbladig boekje dat we al uit hebben. Er staan andere wandelingen in en op de achterkant van elke NL versie staat nu ook de DE versie. Handig, zei Carla, als we alle wandelingen gedaan hebben doen we ze nog een keer in het Duits! Verder de topografische kaart van Texel op schaal 1:25.000, ter vervangingen van die uit 1998. Hiermee gewapend gingen we het eiland over. Den Burg lag er inmiddels zonnig bij. We kwamen een kat tegen die op een dak lag te zonnen. Hij wilde zo graag aangehaald worden dat hij er bijna afpleurde.

Na den Burg was het de beurt aan de vuurtoren in het uiterste noorden van het eiland. Hier is aan het strand een nieuwe strandtent verrezen. Over de bediening en lay-out zijn we niet zo tevreden, maar de locatie en het weer maakt veel goed. Er is na de aanleg van een strekdam een enorm strand ontstaan, waarop de de regen van afgelopen dagen behoorlijke plassen zijn gevormd, waar we dan weer helemaal omheen moesten om rond de vuurtoren te kunnen lopen.

De B&B is gelegen aan de Spangerweg, bezuiden de Waal en kijkt uit over de polder met aan de horizon Den Burg en Oudeschild, waar we een etentje in 't Pakhuus hebben gereserveerd. We namen kokkeltjes, vissoep, weiderund en lam. Buiten is het inmiddels stikdonker en wolkeloos. We genoten nog even na onder de sterrenhemel aan de rand van de Waddenzee. 

De volgende ochtend, na het breakfast, begonnen we welgemoed aan een wandeling in de Polder Waal en Burg. Het is werkelijk schitterend weer, hoewel de regen het land zeer drassig heeft gemaakt. Gelukkig hebben we waterdichte wandelschoenen. Naast de onvermijdelijke schapen zijn er ook veel (water-)vogels die zich al opmaken voor de grote trek. Net voor we weer in de auto stappen zag ik een vos de weg oversteken, waarna hij in het struikgewas verdween. 

We hebben nog tijd zat dus brachten we een bliksembezoek aan de Slufter, waar het wemelde van de Duitsers. Het woei inmiddels ook wat harder dus zijn we maar afgedropen en reden naar de Worsteltent voor een bakkie op het terras. We begonnen ook wel trek te krijgen en een bezoek aan Texel is niet af als je niet bij Veronica in Oudeschild hebt gegeten. Echte RAS-patat en kibbeling. Die patat viel trouwens een beetje tegen maar de kibbeling was goed. Eten doe je daar trouwens in gezelschap van zeer brutale spreeuwen.

Vanuit de kamer konden we het licht van de vuurtoren van Texel maar ook die van Den Helder zien. Aangezien we nog tijd hadden, zijn we daar ook nog even langsgereden. De Lange Jaap, zoals hij officieel heet, staat eigenlijk in Huisduinen, maar een kniesoor die daar op let. Vanaf de dijk heb je een schitterend uitzicht over het Marsdiep en de zandplaat Noorderhaaks.

Heden, verleden en toekomst

Vandaag scheen er een lekker najaarszonnetje en dat nodigde ons uit om weer eens naar Hellevoetsluis af te reizen. We reden er naar toe via de Rijksstraatweg tussen Brielle en Hellevoetsluis, waarbij we kennis maakten met de nieuwe rotondes in Brielle. Een hele verbetering! We parkeerden achter het gemeentehuis. Op de Opzoomerlaan viel op dat daar hele huizenblokken zijn gesloopt en dat er nieuwe appartementen worden gebouwd. De vooruitgang zullen we maar denken. Hier stonden woningen van de mariniers die hier woonden als ze niet op zee waren, tot de Marine naar Den Helder verhuisde. Ik weet nog dat er een drogist (Maarten volgens mij, zijn achternaam ben ik vergeten) gevestigd was, waar ik wel eens een boodschapje moest doen. Agré-Gola's tegen een zere keel...

We liepen over de van haar hoge bomen ontdane Wallen naar het Droogdok van Jan Blanken. We dronken een bakkie op het terras. In 2006 waren wij, als donateurs, getuige van het (symbolisch) slaan van het eerste paaltje van de werkloods. De bouw liet vervolgens nog vier jaar op zich wachten, maar nu is het af.

We liepen langs het water naar het Brandweermuseum om te kijken of ze nog modelbrandweerautootjes in het winkeltje hadden. Ik heb daar destijds een Peugeot 806 Incendie et secours gekocht. Ze hadden geen model-brandweerautootjes meer. Enigszins teleurgesteld vervolgden wij onze weg richting vuurtoren. Aan de overkant zagen we dat er eindelijk gebouwd wordt op de plek van het voormalige Marinehospitaal. Er wordt, geheel in de stijl van het afgebrande hospitaal en belendend perceel, een nieuw appartementen-complex gebouwd. Misschien iets voor ons als we gepensioneerd zijn?

Vakantiebeslommeringen

15 september 2011 | Gisteren deden we het rustig aan. Laura en Bruno moesten vroeg op om te gaan werken en wij konden lekker uitslapen. Na het ontbijt op het balkon zijn we naar het park hier in de buurt gegaan rond het Palacio de Quinta da Piedade. Het is bloedheet en de cicaden (Carla dacht krekels) maken behoorlijk wat herrie. Bij benadering stoppen ze en als je wegloopt beginnen ze weer. In het park staan o.a. citrus- en walnotenbomen waar we een bijen- of wespennest zagen. Er is een soort kinderboerderij waar nu ook katjes rondlopen. In de vijvers zien we nu ettelijke schildpadden die op hun beurt bij benadering onderduiken. Op een bankje, in de schaduw onder de palmbomen, eten we een broodje. Na een rondwandeling eten we gewoon nog een broodje op hetzelfde bankje en daarna gaan we op het terras versgeperst sinaasappelsap en espresso drinken. Via de Minipreço waar we dagelijkse boodschapjes doen liepen we weer naar huis.

Na een uurtje of wat gelezen te hebben vertrokken we naar Vila Franca de Xira waar onze buren Trudy en Cas neergestreken zijn. Net als wij maken ze een rondreis richting kind (Gibraltar in hun geval). Ik wilde per se niet via de snelweg, dus over die 15km deden we ruim een uur vanwege de avondspits. Na ontvangst in de lobby gaan we op zoek naar een restaurant. Dat valt nog niet mee, want Vila Franca de Xira is niet zo'n mondain bedoeninkje. Na een aantal omzwervingen belanden we in Restaurante O Retiro, waar we worden bediend door de "vader" van Manuel (Fawlty Towers) lijkt het wel. Voor elke bestelling rent 'ie naar de keuken i.p.v. eerst alle bestellingen op te schrijven. We eten allemaal een andere vissoort. Het is erg lekker allemaal en de dames drinken daar sangria bij. Ze hadden, in een mengeling van vier Europese talen, één niet al te grote karaf voor samen besteld maar onze Manuel kwam met een literkaraf per vrouw aanzetten. Dat was zelfs onze levensgenieters te gortig. Cas had bier (iets te veel, want hij bleef maar over de TomTom, die hij bij herhaling niet nodig had, doorzagen) en ik water omdat ik nog moest rijden. Je moet er wat voor over hebben. Cas ging betalen en liet zich ontvallen dat we Hollanders waren. De sfeer sloeg om.

De kok meldde dat hij in 1975, als kok bij de Portugese marine in Nederland, meer specifiek in Rotterdam en Den Helder, was geweest en dat hij zelfs de koningin (Juliana) had ontmoet. Huilend vielen we elkaar in de armen, waarna Manuel nog een staatsieportret van ons maakte. Op weg naar onze Peus zag ik een Peugeot 505 Familiale, oud genoeg dus voor een fotootje. Terug in het hotel schonken onze gasten ons nog twee flessen wijn en toen was het toch echt tijd voor afscheid. 

16 september 2011 | Vandaag was Laura vrij en een bezoekje aan Belém stond op het programma. Eerst aten we gebakken eieren met spek en toast en gingen we naar de markt hier in de buurt. Carla wilde graag aardbeien scoren, maar deze ontbraken deerlijk in het assortiment. Wel kochten we een aantal nuttige items voor in de keuken, zoals een afwasteil, bestekbak, citruspers en maatbeker in vrolijke kleuren en voor slechts één euro per stuk. Er liep een man met een Oranjeshirt aan en ik maakte er een opmerking over, waarop hij in het Nederlands tegen ons begon te praten. Het bleek een Kaapverdiaan die 42 jaar in Nederland had gewoond en nu van zijn pensioen in Portugal genoot. Hij wilde graag belastingadvies.... Op weg naar huis stootte Laura haar teen aan een steen en het bloed spoot in de rondte. Paniek. Na gekalmeerd te zijn liepen we naar het Palacio waar een medewerker aldaar spontaan met een fles gedemineraliseerd water en tissues kwam aanzetten om den wonde te verzorgen. Aardig toch? Na sap en espresso gingen we weer op huis aan om de reis naar Belém te aanvaarden. 

We zouden eerst met de trein gaan maar door alle commotie zouden we de trein gaan missen, dus gingen we met de auto. Belém zou Belém niet zijn zonder Pastéis de Belém. Carla kan niet zonder, dus dat was de eerste stop. Het was wederom heerlijk en bestelden meteen een pak voor thuis. Daarna liepen we naar Torre de Belém, in dit jaargetijde geteisterd door hordes toeristen. Moet kunnen, wij zijn dat tenslotte ook. Het is zonnig en warm (deze opmerking geldt overigens voor alle voorgaande dagen) en we slenteren wat rond over inmiddels bekend terrein. De terugweg was niet zo bekend. Onze TomTom had er aardig wat moeite mee om de terugweg te vinden (OK Cas, jij je zin), maar het lukte uiteindelijk toch. Hoewel het ook weer de avondspits was waren we redelijk vlot terug.

Te kust en te keur

Mees & zoonen...

30 mei 2011 | Wie net als wij maar geen genoeg van Texel krijgen, leze verder! Hoewel we pas om 15.00 uur in Hotel De 14 sterren verwacht worden, vertrokken we al om 11.00 uur. Het is prachtig reisweer en we spoedden richting Den Helder. Op de site van Texels Eigen Stoomboot Onderneming (TESO) had ik al een kaartje gescoord. Je kunt dan meteen doorrijden om vervolgens een half uur te wachten… Op Texels grondgebied was het meteen file, die na een tijdje als vanzelf oploste. Ons hotel vormt samen met De Worsteltent de ideale plek om vakantie te houden. Het is het mooiste plekje van Texel, aan de Rozendijk ingeklemd tussen bos en weiden. Twee huizen verder woonde Jan Wolkers. Bij het inchecken werden we meteen getrakteerd op een nest pimpelmezen dat uitvloog.

Het was nog vroeg en mooi weer dus we sprongen op de huurfietsen en reden over de Hoge Berg en het Skillepaadje richting Oudeschild. Het plan was bij Veronica kibbeling en RAS-patat te gaan eten, maar helaas. Veronica, inmiddels in een nieuw pand (in plaats van een houten keet) is maandags gesloten. Bummer…

Geen nood, bij Vispaleis en rokerij van der Star kun je ook heerlijk vis eten. Carla nam sliptong en ik natuurlijk kibbeling, met een Skuumkoppe wel te verstaan. Op straat een authentiek Texels verkeersongeval: een vrouw met haar scootmobiel die moest uitwijken omdat ze door een fietser werd gesneden en een geparkeerde SUV ramt. Scootmobiel 0 – SUV 1. Van der Star bracht partijen een kopje koffie. Wordt het toch nog gezellig! Daarna met loden benen richting Den Burg. Het is 17.00 uur en het begint al te betrekken. Via een omweg raken we weer bij het hotel verzeild waar ik de laptop aan het internet probeer te krijgen, zonder resultaat. De helpdesk annex ober/kelner komt er ook niet uit en ik suggereer om de router te resetten. Dat helpt. Internetten kost echter 3€ per uur, per sms te betalen en dat vind ik te gortig. Onze avondwandeling wordt opgesierd door een gestaag regentje, wat de hele nacht doorgaat.

31 mei 2011 | Ontbijt op bed! Bijna dan. Het wordt rond 09.00 uur bezorgd en is lekker maar overvloedig. Wat we niet op kunnen gaat mee als lunch. Wegens de regen gaan we met de Peus naar Den Burg. Het is markt. Dachten we. Het seizoen is nog niet begonnen, dus niet alles loopt zoals we verwachten. Het is wel een goede gelegenheid Den Burg eens helemaal uit te kammen. Voordat we naar de vuurtoren gaan halen we de picknickmand op die ook in het arrangement zit. Het is inmiddels droog en de vuurtoren lonkt. Gebouwd eind negentiende eeuw en in 1948 voorzien van een mantel die de toren dikker en ook hoger maakt. Binnen kun je gewoon door de tussenliggende ruimte lopen! Bovenin blijkt het een stiltegebied te zijn, we mogen niet schreeuwen. En dat terwijl de F16's je om de oren vliegen!

Na de vuurtoren gaan we naar de Schorren om te picknicken. Je kan er alleen niet met de auto komen en het is best ver lopen met zo'n mand. Het waait behoorlijk aan de waddenkust dus we eten de sandwiches zalm en rauwe ham onder de achterklep van de Peus. In de Cocksdorp wippen we even bij het Vogelinformatiecentrum binnen, waar we geïnspireerd door de pimpelmezen een mezenkastje kopen. Daarna rijden we helemaal naar de zuidkant van de Schorren. Als we onderaan de dijk teruglopen ontdekken we het nieuwe natuurgebied Utopia, genoemd naar de boerderij die daar staat. Het is begin mei geopend, maar het is er al een drukke bedoening met al die vogels. Een vogelaar ter plaatse had zelfs de Noordse kwikstaart gezien. Wìj zien kluten met kuikentjes. Een ander zeldzaam diertje dat hier leeft is de Noordse woelmuis, ook wel zeemol geheten, vanwege zijn driftig graafgedrag. Ter afsluiting van de dag eten we het verrassingsdiner in de Worsteltent, wild zwijn.

1 juni 2011 | Het is inmiddels zomerweer en we springen op de fiets. We rijden langs Tyeslemore, waar we met de meiden een aantal malen vakantie hebben gevierd. De ponies hebben plaats gemaakt voor alpaca's, die er als lama's met een verstandelijke uitdaging uitzien. Zeker als ze partieel geschoren zijn en hun zinnen op de voortplanting hebben gezet (zie foto helemaal onder). Volgende stop is de Waal, een boerendorpje waar we een kopje koffie drinken op het terras van Rebecca.

Via Oudeschild, waar we even bij aan de monding van de haven vertoeven, rijden we terug over het Skillepaadje. Op één van de Weezenputten eten we een broodje, waarna we via de Zuidhaffel en Driehuizen terugfietsen naar het hotel. Na een kopje thee gaan we er met de auto op uit. Eerst naar het strand, paal 12. Het is bijzonder fraai weer en het water is helder en blauw. Na een glaasje limo in de strandtent rijden we via Den Hoorn, 't Horntje, (weer) Oudeschild naar Oosterend voor een kleine stadswandeling. Terug in het hotel drinken we een wijntje op het zonovergoten terras en 's avonds eten we weer in de Worsteltent.

2 juni 2011 | De laatste dag. We moeten om 11.00  uur het hotel uit maar we zijn om 10.00 uur al vertrokken. Voor we op de pont stappen gaan we naar de Slufter. We hebben tijd genoeg. Je kunt wel merken dat de vakantiegangers toegestroomd zijn. Het is druk op de weg, veel Duitsers en Belgen.

We lopen helemaal naar zee, wat we nog nooit gedaan hebben. Het is nog steeds prachtig weer en het afwisselende landschap in zo'n klein gebied is fascinerend. Na een terrasje gepikt te hebben kopen we nog even echte Texelse aardbeien en gerookte vis voor 's avonds. De boot naar Den Helder is bijna leeg maar aan de overkant staat een kilometers lange file voor de boot naar Texel. De moeite waard...

Je verwacht 't niet...

Wad een eiland!

We gaan binnenkort weer eens met ons vieren een lang weekend naar Texel. Dat is ons, via Sinterklaas, door de meisjes aangeboden als beloning voor al onze inspanningen de afgelopen twee decennia. Nog weer twee decennia eerder ben ik ook al eens op Texel geweest, al was ik dat glad vergeten. Carla vond echter een oude foto waarop ik sta met mijn vader, moeder en tante Mien. Op de achterkant staat geschreven 'zomer 68 Texel'. Oom Gerard heeft de foto gemaakt, ergens op Texel. Zij woonden in Den Helder en wij logeerden daar. Op de achtergrond onze Citroën Ami6 Break, destijds de voiture du jour.

In juli 1994 gingen we met Carla's vader twee weken bivakkeren in een heel luxe vakantiehuis op vakantiepark De Krim nabij De Cocksdorp. Het had een ligbad en zelfs een sauna! Opa ging met de auto en alle bagage, wij gingen met de trein. Totale reistijd 6 uur! We vonden het allemaal reuze spannend, vooral de overtocht met de veerboot. Als je eenmaal op die boot staat bèn je eigenlijk al op Texel. Het park is echt op kinderen ingesteld: zwembad, kinderanimatie (Kareltje Krim) et cetera. Laura is op 11 juli jarig en dat hebben we daar dan ook gevierd. Als verrassing kwamen Hannie en Helmut langs, maar Laura vond dat heel gewoon. Laura en Mariska gingen ponyrijden en daarna vliegeren op het strand. Helaas kreeg Laura die week erge oorpijn en we zijn met haar naar de dokter geweest die een middenoorontsteking constateerde, dat gelukkig vrij snel doorbrak. Ze kreeg een kuurtje mee. Vakantie op Texel is niet compleet zonder een bezoekje aan Ecomare, dus daar zijn we ook geweest. Laura mocht niet zwemmen dus zijn we met ons tweetjes, Laura achterop, een eind gaan fietsen naar De Schorren terwijl Carla en Mariska gingen zwemmen. Mariska is nog een keer gevallen naast het zwembad en is zelfs even buiten westen geweest. Andere uitjes waren de kermis in De Koog en een bezoekje aan De Noordkroon, een schapenboerderij waar opa nog een enorme bloempot op het parkeerterrein omver reed. Voor de gelegenheid kwam tante Marjan uit Den Helder langs. We zijn natuurlijk een paar keer naar het strand geweest en hebben ook nog naar het WK voetbal gekeken. Op een avond, we hadden al gegeten, kwamen Hannie en Helmut langs om nog even uit eten te gaan in een strandtent. We waren op de fiets dus al weer hongerig toen we in De Koog aankwamen. Op de terugweg, vlakbij de camping waar zij verbleven, was het zo donker dat ik een paard dat in de berm stond te suffen niet opmerkte en bijna over zijn hoeven reed.

In 1996 gingen we weer, nu naar een klein bungalowtje op Tyeslemore langs de Pontweg halverwege Den Burg en De Koog. Eigenaar Voskuil is een verdienstelijk tekenaar. Dit keer gingen we ook met de trein maar de bagage werd ver- en bezorgd door de bagageservice van de NS. Op Texel huurden we fietsen. Bij de bungalow waren allemaal pony's en de meisjes waren daar de hele dag mee bezig. Naast de obligate bezoekjes aan Ecomare en De Noordkroon zijn we ook naar Oudeschild geweest, waar we bij het Vispaleis een heerlijk visbuffetje scoorden om thuis lekker op te peuzelen. We zijn daar in de loop der jaren ettelijke malen terug geweest. Bij de Wezenputten werd een historisch spel ten beste gegeven over de VOC, die daar water innam. We zijn naar De Slufter geweest en ook weer een paar keer naar het strand. We hebben namelijk altijd goed weer! We sloten af met een dinertje in De Worsteltent, waar we vanaf die tijd elke keer wel geweest zijn. Op steenworp afstand woonde Jan Wolkers.

In 1997 en '98 zijn we weer naar Tyeslemore geweest. In '97 waren Aad en Lia er ook bij, zij logeerden in een appartement in De Koog. We hebben heel wat afgefietst. Tijdens zo'n fietstocht brak de achteras van mijn fiets en moest ik in het centrum van Nergens (lees: het gehucht Oost) bij iemand aanbellen om de fietsverhuurder te waarschuwen. Ik moest mijn schoenen uittrekken, want mevrouw had net gedweild. De fietsverhuurder kwam een tijdje later met een vervangende fiets. Naast de bekende pleisterplaatsen zijn we dit keer ook met de boot op Garnalen- en Robbentocht geweest op de Waddenzee. Je verwacht het niet, maar dat is ook in de zomer stervenskoud! Laura trok de hele tijd op met een Duits jongetje, Pascal genaamd. Hij was ongeveer drie jaar en je zag toen al dat zij heel goed met kleine kinderen kan omgaan. We hebben dagen op het strand gezeten, het was erg mooi weer. Ook hebben we gevliegerd, het waait namelijk bijna altijd op Texel.

In '98 hebben we een excursie in De Muy gedaan. Er lopen daar nogal opdringerige Fjordenpaarden, die op grote afstand je boterhammen in je rugzak ruiken en niet rusten voor ze die te pakken krijgen. In De Muy hebben we ook de kraanvogelkolonie gezien. We zijn ook nog een keer met de garnalenboot wezen varen. Het was een keer zo warm dat het teer op de dijk bij de vuurtoren gesmolten was. Helaas gingen alle dames van Toledo er midden in zitten met alle gevolgen van dien. In De Waal hebben we het Cultuurhistorisch Museum bezocht, maar dit kon de dames maar matig boeien.

In 2001 gingen we Carla's verjaardag vieren op Texel. We hadden een huisje in De Sluftervallei. We hadden inmiddels eigen vervoer (net opgelapt na een crash, dat dan weer wel). Het was slecht weer, koud (nachtvorst), natte sneeuw en wind. We hebben veel 'binnen'-dingen gedaan. Lekker zitten rond de open haard, slenteren door Den Burg en warme choco gedronken. Oudeschild was ook favoriet deze keer en de vuurtoren bij De Cocksdorp.

Een jaar later waren we er tijdens de herfstvakantie. We hadden een huisje in hartje Den Burg en we hadden nu wel mooi (herfst-)weer. We zijn zelfs boswandelingen wezen maken met de meiden. We hebben ook gekart. De Slufter en De Schorren hebben we ook weer bezocht. Carla en ik hebben samen een lange wandeling over de Hoge Berg gemaakt, tussen de tuunwallen door. We brachten ook een bezoekje aan de Georgische begraafplaats.

In 2005 brachten we een bliksembezoekje aan Texel. Snel het eiland rond in één dag. Den Burg, De Koog, de vuurtoren, De Slufter en de Worsteltent.

In 2006 zijn we samen met Hannie, Helmut, Jeanne en Dorine weer naar de Sluftervallei geweest. We zaten allemaal in één huis. Het was begin mei maar het leek wel zomer, de hele week. We begonnen met een fantastische strandwandeling. Vanwege de kleintjes hebben we alle attracties van weleer (Ecomare, Noordkroon) nog eens dunnetjes overgedaan. Ook de Worsteltent moest er aan geloven. De laatste avond in het pikkedonker naar de vuurtoren, dat had iets betoverends...

In 2007 tenslotte zijn we met Carla's verjaardag weer een dagje geweest. Het was zo'n beetje de laatste gelegenheid voor Laura voor de eerste keer naar Corfu zou afreizen. Op deze foto eten de dames RAS-patat respectievelijk kibbeling bij Snackbar Veronica in Oudeschild. Het is een inmiddels oude gewoonte die ik er niet uit krijg.

Gezandstraald

Texel zien en dan sterven, of zoiets. Vanwege mijn hernia-operatie zit het er voorlopig niet in dat wij een dagje, laat staan langer, eropuit kunnen. De verschillende weerinstanties voorspellen aardig zomerweer, vooral in het Noorden des Lands. Voor ons een excuus om toch maar weer eens op Texel aan te gaan. Vroeg uit de veren en om half negen waren we onderweg. Het is bewolkt, maar niet koud. Naarmate we vorderen, klaart het op. Zodra we Den Helder binnen rijden, is het een mooie zomerochtend. We zijn op tijd voor de boot. Aan de overkant aangekomen rijden we eerst naar Den Burg, alwaar de weekmarkt wordt gehouden. Ons favoriete parkeerplaatsje is bezet, dus we zetten de voiture bij de VVV. De markt is eigenlijk zoals alle andere, maar dan op zijn Texels, dus met een hoog schaapgehalte. Kaas, wol, vachten etc. Andere folklore viert hoogtij, zoals het houtgraveren. In de winkel van Klaas de Waal scoren we een set eierdoppen, met handgeschilderde Texelse tafereeltjes.

 

We laten Den Burg achter ons en spoeden naar Oudeschild, om te lunchen: kibbeling met patat en Carla gefrituurde mosselen. Binnen een uur is Carla misselijk. De Schorren, onderaan de dijk aan de Waddenzee, lonken inmiddels. Dit natuurgebied is niet toegankelijk voor het publiek, behoudens de kop en de staart. Het ligt tussen de dijk en de Waddenzee. Het stikt er van de vogels van divers pluimage. Op het hele eiland zijn trouwens nog duizenden schapen te bewonderen, in deze tijd samengedreven met z'n honderden tegelijk in de wei, wachten op hun onvermijdelijk lot... De vuurtoren is de volgende stop. Het waait er behoorlijk en je wordt gewoon gezandstraald.

Verder maar weer, op weg naar de Worsteltent. We rijden een heel eind, langs het vliegveld, de Koog en door het bos. Op het terras, onder de fruitbomen, genieten we van onze verfrissingen. Daarna rijden we nog door Den Hoorn, waarna het alweer tijd is om op huis aan te gaan. We hebben de boot van 17.00 uur. Vanaf de boot komt een ambulance aangesneld, kennelijk op weg naar een slachtoffer. Eenmaal op de boot wordt er omgeroepen dat we nog wachten op diezelfde ambulance, die nog mee moet richting Den Helder. Hier wil ik wel een plaatje van schieten, maar het ding rijdt het onderdek op. Geen "Ingang Noord" dit keer!

Holland op zijn mulst

Het is alweer een dik jaar geleden dat we naar Texel gingen. Vorige keer nog met Mariska en Laura. Dit jaar hebben de dames geen tijd. Laura zit op Corfu en Mariska is hard bezig met afstuderen. De boot was niet vol, hoewel het hoogzeizoen is (meivakantie). Er vlogen weer de nodige meeuwen mee, dat is toch elke keer weer een leuk schouwspel. Aan de overkant gingen we eerst naar Oudeschild. Daar wordt momenteel de haven verbouwd. Nieuwe kades, meerpalen, steigers et cetera. Snackbar Veronica was nog dicht, dus maar de boterhammetjes aangesproken. Het winkeltje was gelukkig wel open. Carla zocht naar een leuke kikker voor bij de 'vijver', niet gevonden.

We spotten nog een Peugeot 203 (v.a. 1948). Volgende stop is Oosterend, een gezapig dorpje met schattige straatjes. Daarna de Cocksdorp in het Noorden. Op de dijk heb je uitzicht op de vuurtoren met rechts Vlieland. In de buurt zwemmen honderden hooliganzen. Bij de vuurtoren een patatje gescoord die bijna van onze tafel afwaait. De vuurtoren is nu omgeven door honderden meters zand. Dit is Holland op zijn mulst! Het leuke is wel, dat je de vuurtoren van een heel ander kant/afstand kunt bekijken. Hierna gaan we naar de Slufter. We wandelen dit keer (voor het eerst) helemaal tot aan het water. De zee ligt nog weer honderden meters verder. We zijn moe en willen nog even in Den Burg gaan rondkijken.

Via de Koog en het achterliggende bos rijden we nog even langs Tyeslemore, waar we in een grijs verleden nog vakantie hebben gehouden. Dat was in het pré-Peugeottijdperk. Met de trein naar Den Helder, met de bus naar de boot, dan oversteken en met gehuurde fietsen naar Tyeslemore. Tassen achterop. De hele rit duurde 6 uur!

Omdat het zondag is zijn vrijwel alle winkels dicht, maar de terrasjes zijn open. Dit is wel relaxed. We hebben om 17.30 in de Worsteltent gereserveerd en we hebben nog wat tijd over. We rijden er naar toe via Den Hoorn. Veel te vroeg komen we aan, maar dat is geen bezwaar. De bediening is wat traag, dus het tijdvoordeel wordt snel ingelopen. Het eten is goed, alleen niet van het oude niveau. Ook laat de bediening steekjes vallen. Zo verkopen ze geen sigaren meer vanwege het rookvrije karakter, maar wel sigaretten...

Moe maar voldaan aanvaarden we de terugreis. Ik zet de radio aan om te horen hoe het Feyenoord vergaan is. Het is het laatste kwartier en ze staan 2-0 voor. Morgen staan we op de Coolsingel!