Een lach en een traan

Op slag van ons vertrek richting Texel moest de radiateur van de Peus nog even worden vervangen. Er zat een lek in, kennelijk hoog genoeg om er nog mee rond te kunnen rijden. Vroeger kon dat gesoldeerd worden toen radiateurs nog van koper en messing werd gemaakt. Nu, van plastic en aluminium, zit alleen vervangen er op. Deze wijsheden heb ik van Cor, de vriendelijke medewerker van DAVO die mij te woord stond vanmorgen. "Kan ik er op wachten?" vroeg ik hoopvol. Helaas niet, het was druk vandaag. "Heb je een vervangende auto dan?" vroeg ik vervolgens tegen beter weten in, je moet dat namelijk reserveren en dat vond ik dus niet nodig.

 

Er verscheen een denkrimpeltje in Cor's voorhoofd. Om de spanning wat op te voeren keek hij langdurig naar het planbord en het rekje met leenautosleutels. Na enig gezoek, ook op andere plekken, klaarde zijn gezicht op: ik heb nog een Bipper staan! Het bleek de bedrijfsauto te zijn die hij zomaar aan mij uitleende. "Toch geen diesel hè?" grapte ik. Ik mag niet ondankbaar zijn. Carla moest wel erg lachen toen we met deze bestelauto boodschappen gingen doen.

Dat lachen verging ons toen er 's middags een envelopje van het Centraal Justitieel Incassobureau op de mat viel, met daarin de Beslissing van de officier van justitie inzake De Parkeerbon, op mijn hals gehaald te Dordrecht. Ik had bezwaar gemaakt tegen deze boete maar het mocht niet baten.

Het verweer van de officier van justitie:

"Het is de officier van justitie bekend dat de opsporingsinstantie voor aanvang van elke controle de bebording en/of belijning op aanwezigheid en voldoende waarneembaarheid voor het verkeer controleert. U had daarom op de hoogte kunnen zijn van de aldaar geldende verkeerssituatie. Alles overwegende verklaart de officier van justitie het beroep ongegrond."

De man (m/v) heeft mijn bezwaar misschien niet goed gelezen. Ik overweeg opnieuw bezwaar te maken...

Bijna quitte

Als het even kan maken we een uitstapje ter gelegenheid van Mariska's verjaardag. De keus viel dit jaar op Dordrecht en we zouden per waterbus of -taxi gaan. Omdat het dit weekend ook Wereldhavendagen zijn was dit niet zo'n goed idee, dus gingen we alsnog met de Peus. Een collega van Carla had haar getipt te parkeren bij het Energiehuis, dat was gratis... Ik parkeerde vrolijk in een vak dat opvallend leeg was. Vlakbij is Villa Augustus en, omdat we al een beetje hongerig waren, zijn we daar gaan lunchen. Het is gelegen op een terrein waar ook een oude watertoren staat. Er is een moestuin waar zo'n beetje alles wat ter tafel komt wordt gekweekt. Binnen heeft het een hoog Dudokgehalte, het meubilair lijkt bij het grof vuil of op zijn minst op rommelmarkten bijeengeraapt te zijn. Heel sfeervol overigens.

 

Na de lunch maakten we een wandelingetje door de tuin en toen liepen we richting centrum. Onderweg kwamen nogal wat bruidsparen tegen die werden gefotografeerd en bij het stadhuis was het ook al een komen en gaan van het jonge geluk. Ik kreeg de indruk dat de binnenstad een crisisje doormaakt, er was niet veel volk op de been en er waren aardig wat lege of gesloten winkelpanden. Bij een antiekzaakje zag ik kisten met de opdruk W.J. van Dis staan (Carla's meisjesnaam). Het bleken pootaardappelkisten te zijn afkomstig van een boer uit Nieuw-Beijerland. Leuk voor in de tuin! Het is een heel gesjouw, dus pas op de terugweg hebben we er één gekocht. 

 

Daarna heb ik in de uitverkoop nog een paar Quick Santiago's gekocht, met 70 euro korting. Ik waande me spekkoper, maar eenmaal bij de auto aangekomen prijkte er een parkeerbon achter de ruitenwisser. We stonden op een (zoals gezegd opvallend lege) plek die op vrijdag en zaterdag gereserveerd bleek te zijn voor vrachtwagens van marktkooplui. Het waarschuwingsbord hadden we niet gezien omdat die op de kop staat en daar rij of loop je niet langs. Van mijn 70 euro winst kan ik er nu dus 60 wegbrengen!