Cadzand-Bad 2026

 

Groeten uit Groede

 

Zeeuws-Vlaanderen 2019

Cadzand-Bad 2016

Cadzand-Bad en Sluis

Danger Beach

Ooievaar!

We gaan zeker één maal per jaar naar Cadzand-Bad. Dit jaar ter gelegenheid van Mariska's verjaardag, die op de dag zelf in Portugal bij haar zus Laura logeert. We reden uiteraard met de nieuwe Peus. Het beloofde een schitterende dag te worden. Bij de tolpoort van de Westerscheldetunnel riep ik weer Ooievaar!*, heel flauw maar altijd hilarisch. We besloten eerst naar Knokke te rijden om over de boulevard te flaneren en te kijken of het modelautowinkeltje er nog was. Helaas was het dermate druk dat we maar door zijn gereden. In Cadzand-Bad was het al niet veel beter: druk en alle parkeerplaatsen bezet, op die ene na, net achter de dijk. Voor drie euro weet je alles.

 

Via Boulevard de Wielingen, waar nog volop gebouwd wordt aan hotels en appartementen, liepen we naar het "winkelcentrum", waar Mariska op een ijsje trakteerde (na een zogenaamd vrijblijvende opmerking dienaangaande mijnerzijds (hé lekker ijs)). Via een omweg langs het afwateringskanaal om het in aanbouw zijnde Noordzee Résidence Cadzand-Bad te aanschouwen liepen we het strand op voor de broodnodige verkoeling. Normaal gesproken heeft Carla dan binnen een minuut een haaientand gevonden, vandaag was daar geen sprake van. Na een klein omweggetje via de dijk reden we monter richting Sluis. We hadden trek in mosselen.

Sluis was gelukkig niet zo druk als we vreesden. Mariska had absoluut geen zin in winkelen, dus dat beperkten we tot een minimum. Na een drankje op het terras van De Molen van Sluis gingen we al slenterend op zoek naar de Rode Leeuw waar we vorig jaar heerlijke mosselen hadden gegeten. Het terras was echter vol/gereserveerd dus wij op zoek naar een ander etablissement. Achter het Belfort, op een pleintje vonden we De Drie Wijzen, waar we dit keer alle drie mosselen bestelden. De bediening is wat nors maar ik kan wel stellen dat dit de lekkerste mosselen waren die ik ooit heb gegeten. Ter uitbuiking zijn we langs de Damse Vaart gaan wandelen, waar een ooievaar op zijn nest zat. Het was inmiddels avond en we vonden het welletjes, dus gingen we vol goede moed huiswaarts.

Zondagavond, Zeeland. De eerste file was op de N61, net na Schoondijke. Op de radio hoorden we al van een file op de A58. Misschien hadden we geluk, ik zag bij de oprit auto's met gewone snelheid voorbij komen. Honderd meter verder begon de file, eerst 6km aangroeiend tot 12km. In paniek nam ik de afslag richting Zierikzee. We reden via de Zeelandbrug waar een nieuwe file opdoemde, die tot de A29 op Hoeksche Waard aanhield, waarna we op topsnelheid Rotterdam naderden. Al met al hebben we er ruim een uur langer over gedaan. Ik denk dat we maar eens een jaartje overslaan. Ooievaar!

Stekjes

In de graafschappen Holland en Zeeland zijn Texel, Hellevoetsluis en Cadzand Bad onze favoriete stekjes. Gisteren viel de eer te beurt aan de laatste want de weersvooruitzichten waren goed, geen 'Cadzandweer'. De rit er naar toe ging over snelwegen waar binnenkort 130km/h mag worden gereden. De borden staan er al, zij het afgedekt met plastic, maar sommige waren er al van ontdaan zodat de verwarring compleet was. In Zeeuwsch-Vlaanderen heb je geen snelwegen, en iedereen houdt zich daar keurig aan de maximumsnelheid van 80km/h. Dat zijn dan wel overwegend Belgen en Duitsers, alsof we nabij het drielandenpunt reden.

Cadzand Bad is danig op de schop. Ten zuiden ervan wordt een gigantisch vakantiedorp aangelegd. Ook aan de 'boulevard' wordt flink gebouwd; het optimisme viert hier hoogtij. Traditioneel beginnen we altijd met een strandwandeling. Het staat hier bekend als vindplaats van miljoenen jaren oude haaientanden. We waren nog geen minuut op het strand of Carla vond er één, een minuut later gevolgd door Mariska, die een babyhaaientandje vond. Echt heel schattig. Ik ging me weer te buiten aan mijn serie over meeuwen. Makkie...

Vervolgens de boulevard. Een grote naam voor een tamelijk gewone straat. Aan het eind staan winkeltjes die echt wel een opknapbeurt nodig hebben. Mariska trakteerde op ijsjes. We gingen een 8 beschrijven en liepen achter het dorp langs over de Noorddijk. Rechts ervan wordt het vakantiedorp gebouwd. Momenteel is men grond aan het verzetten, de bouw begint binnenkort vermoed ik.

Aan het eind van de dijk kun je het duin op, maar niet nadat we heerlijk op het terras van een strandtent wat hebben gedronken. We hadden besteld en Mariska wilde cassis, maar men bracht haar koffie. Nee, ze had cassis besteld, dus weer terug om cassis te halen. Weer terug: we verkopen geen cassis (stond ook inderdaad niet op de kaart), cola dan maar. Cola werd gebracht dus ik zeg, kan ik meteen afrekenen? Ja hoor, even mijn portemonnee halen! Na deze Fawlty Towers-ervaring liepen we via het duin naar de auto, waarmee we ons naar Sluis begaven om even te winkelen en een hapje te eten.

In Sluis was het erg gezellig. Weer veel Belgen (heel veel Belgen) en Duitsers op de been. Het drukte de pret niet. Het bleek dat de mosseltijd net is aangebroken, dus werd je op elk terras doodgegooid met deze schelpdieren. Grote, overvolle terrassen die ons niet erg aanspraken. Uiteindelijk streken we neer bij de Rode Leeuw, waar eten nog betaalbaar is. We werden gastvrij onthaald op het kleine en niet overvolle terras en namen het onbeperktmosselenetenmenu. Mariska nam sliptongetjes. Het was zo veel dat we het maar op beperktmosseleneten hebben gehouden. Het was inderdaad zeer betaalbaar en we reden vanaf de parkeerplaats waar het tijdelijk gratis parkeren is (de slagbomen worden vervangen), voldaan en roodverbrand terug naar Rotterdam, ons vierde favoriete stekje.

Cadzandweer

Een jaar geleden schreef ik heel stoer dat we er weer een paar jaar tegen konden, qua Cadzand-Bad. Toch kreeg ik weer de kriebels en Carla zei 'waarom ga je niet gewoon alleen?', de schat. Vandaag was het typisch Cadzandweer: bewolkt, wind, niet echt warm en grote kans op regen. Onderweg stopte ik voor een boterhammetje, net na de afslag naar de Westerscheldetunnel. Parkeren aan de Egelantierlaan en verder te voet, langs het afwateringskanaal, richting strand. Het is eb, maar het water komt al op. Er zijn meer kwallen en vooral meeuwen, dan mensen.

 

Ineens doemt een stalen buis op vanuit het water. Het blijkt dat afgelopen maanden zand is opgespoten vanuit zee door twee hopperzuigers. Even dreigt het te gaan onweren, maar de bui drijft gelukkig over. 

 

Ik liep achter het dorp langs terug, over de Lage Strinkweg, richting afwateringskanaal. Er ligt een enorm gebied braak, waar het vakantiepark Cavelot a.k.a. Noordzee Résidence Cadzand-Bad is gepland. Men is al zes jaar bezig met praten en voorbereiden en het lijkt er op dat de bouw binnenkort begint. Dan is Cadzand-Bad in één klap twee keer zo groot. Ik vraag me af of wij hier blij mee zijn.

Via de Noorddijk loop ik naar de winkels, waar ik een gegrild kippetje bij de Food Plaza (voor thuis) en bij Ice Prince een ijsje (voor nu) scoor. Via een nog toeristischer route dan heen rijd ik weer terug.

Terug naar de kust

Een tijdje geleden hadden we de agenda's getrokken voor een dagje Cadzand-Bad. Vandaag was voorlopig de enige dag dat we allemaal konden. Laura wilde de Alfa weer eens uitproberen, dus daar gingen we mee. Ik reed heen en Laura terug. Mariska en Carla achterin. Het is een ontzettend lekker karretje om in te rijden. De laatste keer dat we gingen was er een tractor pulling. En ja hoor, vandaag dus ook. We stonden voor de poorten van Cadzand in de file. Gelukkig weet ik de weg, dus we reden om via Retranchement, een vestingstadje aan de Belgische grens. In W.O. I was Carla's opa hier nog gelegerd. Parkeren kan er een crime zijn, zeker met zo'n festijn in de achtertuin. Gelukkig wist ik een ietwat verborgen parkeerterrein waar nog precies één plekje vrij was. Daarna liepen we de Boulevard op. Het is een kneuterige bedoening, maar dat maakt het juist zo aantrekkelijk. We reserveerden meteen in l'Ambiance. Aan het eind van de boulevard de duinen op en dan zo via de duinen terug naar het haventje. 

Er heerst een lieveheersbeestjesplaag, die beesten zijn kennelijk allemaal op zoek naar een partner. Na het haventje lopen we via het strand weer helemaal terug. Carla vindt zowaar een haaientand, op een plek waar je het niet verwacht, voorbij de vloedlijn (richting duinen dus). Het is niet heel druk, hoewel het best mooi weer is. Er wordt schoorvoetend gezwommen, hoewel het meer op extreme pootjebaden lijkt. We drinken wat in een strandtent waar de lieveheersbeestjes gezelschap krijgen van een horde wespen. Heel irritant.

 

Verder maar weer langs het strand. Laura vindt ook een haaientand. In de verte horen we het gepull der tractors, wat ons toch nieuwsgierig maakt. Wij erheen, maar niet nadat we een ijsje gescoord hebben. Van het pullen is niets te zien, maar des te meer te horen. Wat een pleurisherrie! Erg milieuvriendelijk of zelfs maar nuttig is het ook niet. En in plaats van 'stoere' countrymuziek hoor je André Hazes, met zijn sentimentele gekweel. Via het dijkje achter het dorp liepen we weer terug. Inmiddels zijn we behoorlijk moe, dus we gaan voortijdig op het terras zitten. Nieuw voor mij is dat ik nu een BOB heb, dus ik kan lekker, om te beginnen, een halve liter pils nemen. Het eten is voortreffelijk en beslist niet duur. We kunnen er weer een paar jaar tegen!

Einde tijdperk

We proberen elk jaar wel, al is het maar voor een dagje, naar Cadzand-Bad te gaan. We komen daar al, in verschillende gezelschappen, sinds 1977. De laatste keer dat we als gezinnetje voor langere tijd gingen was in 2002. Het was de eerste grote vakantie voor onze nieuwe tweedehands Peugeot 306 Break. Toen we aankwamen was het 'Cadzandweer', regen dus en wind. De oversteek ging nog met de veerboot Vlissingen-Breskens. Dat gaf hetzelfde gevoel als de overtocht naar Texel: op de boot begint de vakantie pas ècht. Het onweerde, dat dan weer wel. Na ons in het huisje 'Renata' te hebben geïnstalleerd gingen we lekker eten in 'La Porta'. De zon ging zowaar schijnen en we zaten op het semi overdekt terras. We zijn nog een aantal keer hier gaan eten. Boodschappen deden we bij de C1000 in Breskens, die zijn zelfs 's zondags open. In Cadzand-Bad zelf is een buurtsuper, waar super staat voor super duur. 's Middags gingen we Sluis bekijken, dat is een alleraardigst dorpje vlakbij de Belgische grens. Daarna het strand op. Carla gaat dan op haaientandenjacht en verdomd als het niet waar is, ze vindt er altijd wel een paar! De meisjes zijn verwend en gaan elke dag bij de bakker croissants halen.

Het Zwin is ook zo'n onvermijdelijke trekpleister. Het is inmiddels een beschermd natuurgebied. Bij eb kun je doorlopen tot Knokke (en verder natuurlijk). In Oostburg kun je aardig winkelen, dus dat deden we dan ook. Meteen de boodschapjes daar gedaan. In de omgeving van Cadzand kun je ook aardig wandelen. Fervente wandelaars als we zijn gingen we een keer naar een piepklein natuurgebiedje in de polder. Dat bleek pal naast een Asielzoekerscentrum te liggen, waarin ik het gebouw herkende waarin we met de 4e klas HAVO van Blaise Pascal tijdens 'werkweek' de beest uitgehangen hebben. Er wordt nu nog over gepraat! Laura ging door haar enkel. Daarna gingen we naar de Verdronken Zwarte Polder, een weids gebied dat aan de Slufter in Texel doet denken. Na al dit natuurgeweld gingen de kinders midgetgolfen (Laura dus met handicap:-).

Toen het weer wat minder werd zijn we een dagje naar Vlissingen geweest. Met de auto naar Breskens en dan te voet met de veerboot. Eenmaal terug maakten we een autotochtje door West Zeeuws-Vlaanderen. Een ander leuk tochtje was naar Damme (bekend van boekenstalletjes en -winkels en Tijl Uilenspiegel) en Knokke (bekend van het songfestival en casino). Het weer knapte zienderogen op en toen hebben we fietsen gehuurd voor de Zwinroute, een kleine 39 km. Onvermoeibaar als ze waren zijn de dames daarna nog gaan midgetgolfen, waarna ook nog eens een strandwandeling is gemaakt.

In het weekend hadden we Aad en Lia op bezoek. Aad zette Laura meteen aan het werk: zijn Suzuki Swift moest nodig gewassen en gepoetst worden. De auto bleek (gelukkig) rood te zijn! Ondanks de hitte (30°C), zijn we het Cadzandse Pad gaan wandelen. Dat viel zwaar tegen! De meisjes kozen eieren voor hun geld en bleven in de tuin zonnen. Laura kreeg zoals gewoonlijk veel aandacht van de kleintjes. Na een verplicht rondje Kolonisten van Catan (Aad's stokpaardje) zijn we, uitgeput als we waren, toch nog naar het strand geweest voor een avondwandeling. We zagen nog een zwerfkitten in de struiken maar konden het niet te pakken krijgen.

Na het weekend zijn we, omdat het maar mooi weer bleef, een aantal malen naar het strand geweest. Door dezelfde warmte bleek ons huisje ineens vergeven van de vlooien! Het bleek dat er voor ons mensen met honden hier hadden gelogeerd. Dat hondje kreeg ook nog een staartje... De verhuurder is met vlooienspray aan de gang gegaan, maar een excuus kon er niet af.

Het ging weer regenen en toen zijn we doodleuk naar Duinkerken gereden. We hebben daar natuurlijk gewinkeld (Yves Rocher et al.). De meisjes gingen zich te buiten aan de onvermijdelijke crêpes. In een speelgoed- annex prullariawinkel zag ik ineens een heel leuk autootje staan: De Jeep uit 'Raket naar de maan' (1953). Dit was in mijn kindertijd mijn enige stripboek! Het kostte maar 5 euro*.

Mariska kreeg het benauwd en wel zodanig, dat ze er 's nachts niet van kon slapen. De dienstdoende dokter schreef haar Zirtec voor, wat niet hielp. We hebben zelfs nog overwogen eerder weg te gaan, want het was wel duidelijk dat de honden hieraan schuldig waren. Het was heel akelig haar zo te horen en te zien, maar ze wilde geen spelbreker zijn. Zoveel mogelijk uit huis blijven was de oplossing.

Vandaar dat we een hele middag naar Brugge zijn geweest. Dat lijkt nog het meest op een openluchtmuseum, qua architectuur. Bij toeval zag ik een Tin Tin Shop, alwaar, de naam zegt het al, uitsluitend Kuifje gerelateerde dingen worden verkocht. Ik kocht, geïnspireerd door het autootje, het album 'Raket naar de maan'. Tot mijn stomme verbazing ontdekte ik dat dit deel 1 is. Deel 2, 'Mannen op de maan' (1954) kende ik niet maar is vanaf dit moment dus ook in mijn bezit.

Op de voorlaatste dag hebben we rustig aan gedaan. Het was strandweer en wij handelden dienovereenkomstig. Mariska slaapt al weer beter. De verhuurders, op de hoogte van Mariska's probleem, gaven geen enkele sjoege. Hier komen we dus nooit meer terug. De terugreis ging via de andere veerdienst, Perkpolder-Kruiningen. Het zou de laatste keer zijn, in 2003 werd de Westerscheldetunnel in gebruik worden genomen. Het einde van een tijdperk.

* Een aantal jaren later ben ik alle autootjes gaan sparen, het zijn er zeventig, à 21,80€.

 

 

De Ronde van Vlaanderen

Sinds jaar en dag komen wij in Zeeuws-Vlaanderen. Reeds in 1977 gingen Cor en ik bij Patty op bezoek waar Carla bij haar en heur familie in een vakantiehuisje logeerde. Sindsdien zijn we talloze malen in Cadzand-Bad op vakantie geweest of zomaar voor een dagje, zoals vandaag.

Eerst reden we naar Sluis, een schilderachtig grensplaatsje, berucht om zijn ondeugende winkeltjes annex bioscoopjes ter bevrediging van de Belgische Lusten. Die Belgen waren in groten getale op komen dagen, want vandaag was het Nationale Feestdag in België. Kennelijk vier je dat in Nederland. Na Sluis naar Cadzand-Bad. Dat is toch een soort thuiskomen. Meteen naar het strand. De zon scheen en de temperatuur was aangenaam. Carla ging gewoontegetrouw haaientanden zoeken, echter zonder resultaat. Er werd een vliegerwedstrijd gehouden en een jumpstyle concours. Deze nieuwe hype, "op zekere wijze springen", houdt het midden tussen een klompendans en een epileptische aanval. Er was ook nog een TrekkerTrek georganiseerd. Het ging er niet erg klimaatneutraal aan toe zo te horen. Vervolgens een fikse wandeling in en om het dorp, waarna we een hapje gingen eten in ons vaste restaurant "la Porta" hoewel het is omgedoopt tot "Ambiance". Het eten was uitstekend. Via een stukje van de Tijl Uijlenspiegelroute weer op huis aan. Het was een leuk dagje, vatte Mariska samen. En dat was het ook.