Norg

Na anderhalf jaar vakanties in de marge (weekje Texel hier, weekje Texel daar), hebben we dit keer Drenthe uitverkoren om twee weken in afzondering te genieten. We wilden altijd al eens in een Natuurhuisje bivakkeren en dat is gelukt. Eind juni boekten we en het viel nog niet mee aangezien half Nederland de grens niet over wil in deze barre tijden. Gelukkig is de lockdown verdwenen en kunnen we weer bijna normaal genieten van onze herwonnen vrijheid. Het huisje staat in Norg, een dorp in noord Drenthe waar we al eens eerder (2013) gewandeld hebben. Het staat midden in een bos met allemaal zandpaadjes en hier en daar een huisje. Het ademt de sfeer van een free style vakantiepark.

De reis werd onderbroken door pauzes om de 45 minuten, dit vanwege mijn post hernia re-integratie. Dit houden we er in, want het voelde verrassend relaxed aan. Het is een kleine drie uur rijden om deze manier. We konden al om 13:00 uur in het huisje, dus vertrokken we net na tienen. De navigatie van de Peus kende het huisnummer niet, maar de Google Maps van Carla des te meer. Toch ging het nog bijna mis, de ingang werd geblokkeerd door een hek leek het wel, maar gelukkig zijn er meer ingangen die naar het huisje leiden. De Control Grip van de Peus deed zijn werk, want het zijn echt mulle zandpaadjes.

De middag werd gevuld met redderen en inrichten, de avond uitblazen en relaxen. We hadden aardig etenswaren meegenomen en aten special voor de gelegenheid opgewarmde chili con carne en tortilla chips, opgeleukt door een flesje wijn dat klaarstond bij aankomst.

Ik was om 06:00 uur al wakker, waarschijnlijk door de stilte, waardoor je elk klein geluidje des te beter hoort. Even een rondje rond het huis met de camera. De zon schijnt al maar de maan laat zich ook nog zien. Bedauwde spinnenwebben op het gras maken het helemaal af. Vandaag gaan we eerst maar eens inslaan voor komende week en daarna een wandeling door het bos.

Daarna even de omgeving verkennen en de avondmaaltijd, meebracht uit Rotjeknor, genuttigd. We stortten ons meteen op een Rummikub- en Scrabblecompetitie, iets waarbij ik altijd even op gang moet komen. Laten we zeggen dat we aan elkaar gewaagd zijn maar dat ik uiteindelijk het onderspit delf. Ik heb ook maar weer eens een boek ter hand genomen, iets waarvoor ik me gewoonlijk geen tijd gun. We hebben geen tv gekeken, behalve de laatste avond Letland-Nederland.

Boodschappen deden we in het Norgse, bij de Coop, waar we een knuffelegel voor kleindochter Leana bij elkaar gespaard hebben. Ik kook telkens voor twee dagen een eenpansgerecht. Er is daar nog een supermarkt, de Poiesz, kennelijk een grote speler in de regio. We zijn er een keer wezen kijken uit nieuwsgierigheid, maar het trok ons niet aan.

Na de boodschappen hebben we het dorp verkend en gingen lopen vanuit het huisje. Norg is een dorp met een brink en de Sint-Margaretakerk uit de 13e eeuw. Er is ook een antiekhandel annex kastenbouwer, Carlotte, afgeladen met zoals ze zelf noemen kasten, brocante en meer. Erg leuk, niks gekocht. Wel een ijsje bij de Baander, weer op weg naar huis. We liepen via het bos vanaf de andere kant terug.

Maandag was dan de eerste grote wandeling, de Norger Esdorpenroute. Deze start net buiten het dorp, bij uitspanning Norgerhout. De wandeling gaat in een grote boog om Westervelde heen, door een landschap van bos, akkers, velden, boerderijen, etc. Helemaal in ons straatje zeg maar. Het weer is goed. Eenmaal terug een terrasje gepikt bij Norgerhout. Tegen de avond begon het stevig te regenen.

We zitten vlakbij de stad Groningen en we hadden wel zin in een dagje slenteren en te winkelen. We komen er wel vaker, ik ga altijd sowieso langs de Plato om goedkope cd's te scoren. Dit keer weer zes voltreffers die ik nog niet had of alleen op Tidal. Ik heb toch liever de cd. Verder was ik op zoek naar een bepaalde jas van Carhartt en dat merk wordt verkocht bij Vakkledinghuis Groningen, waar ik al eerder een werkjasje kocht. Helaas is de logistiekcrisis er debet aan dat de jassen niet op voorraad zijn. Gelukkig is er in de buurt van Norg een winkel die Carharrtdelaer is en wellicht is de jas daar op voorraad (je merkt dat ik de spanning opvoer...). Carla had haar zinnen gezet op een bezoekje aan kattencafé Op z'n kop, waar we al eerder wilden komen maar toen dicht waren of vol. Nu gereserveerd voor een high tea. Mijn nieuwe laptop ontbeert een cardreader, dus het is lastig foto's te uploaden aangezien ik het alsdan benodigde kabeltje was vergeten. Vandaar dat ik bij MediaMarkt en een heb gescoord, de Sitecom MD-066 USB-C. Wel prijzig, maar mooi compact en helemaal van aluminium. Groningen was erg druk met studenten op fietsen, de zomervakantie is wellicht een betere periode.

Voor de (winter) jas gingen we ons geluk beproeven bij American Workwear in Oosterwolde, een kleine 25 km hier vandaan. Het blijkt een piepklein winkeltje te zijn naast de saloon van de Silver Ranch , een manege, die daar gevestigd is. Paarden! Ze verkopen voornamelijk on line en er is een beperkte voorraad in het winkeltje, waar ze verder vooral paardgerelateerde kleding en accessoires verkopen. Maar, verdomd als het niet waar is, mijn jas hebben ze en ook nog in de goede maat! Zo blij als een kind zoek ik nog een tweede jas uit, nu ik er toch ben. Dat is meer een herfst-/voorjaarsjack, lekker stevig en vooral niet modieus. Niet in mijn maat maar nu besteld en wie weet binnen een paar dagen binnen. Het regent de hele dag, dus mooi de gelegenheid Windows 11 te installeren.

De volgende wandeling staat al weer op stapel: het Fochetloërveen, ook niet ver hier vandaan. Het is een piepklein wandelingetje door het hoogveengebied aldaar. Gelukkig schijnt de zon weer. Er is nog een tweede wandeling die we ook gedeeltelijk doen. We rijden terug via Haulerwijk, een plek waar je graag doorheen rijdt (snel).

 

 

Deze vrijdag hebben we afgesproken met onze oude buren die een tijdje geleden in Drenthe zijn gaan wonen. We maken een omweg via Beilen, naar de begraafplaats waar de opa en stiefoma van Carla aan moeders kant begraven liggen. Zij was de degene waar ze naar vernoemd is, Klasina Aaltina. Het duurt even voor we het graf gevonden hebben. Daarna snel naar Hooghalen, waar Cas, Trudy en hond Cees domicilie hebben in een rustig wijkje. Er is koffie met taart, een lunch en ze laten trots hun huis en tuin zien, en terecht. Daarna maken we nog een wandeling door het dorp met een stop in het Wapen van Schotland.

Zelfs op vakantie heb je af en toe rust nodig, dus deze zaterdag gaan we er alleen uit om te gaan lunchen in Norgerhout. Het is een sympathiek restaurant, gerund door jonge mensen, zonder opsmuk. Het is smaakvol ingericht en de mensen zijn vriendelijk, het eten uitstekend. We nemen Black Angus biefstuk met petat (Rotterdamsch voor Pommes Frites). De telefoon gaat en ik denk WTF, maar het was Johnny van de Silver Ranch, dat mijn jas binnen is. Na het eten gaan we er meteen naar toe. Maat L is de juiste voor mij. Ik hep me jassie.

Zondag was het tijd voor cultuur, meer bepaald het Gevangenismuseum in Veenhuizen, wat onderdeel is van een enorm complex aan gebouwen (de Koloniën van Weldadigheid) inclusief een compleet dorp met ambtenaren die daar werkzaam waren en zijn. Als je binnen komt krijg je eerst een overzicht van de creatieve wreedheden waarvan ons juridische systeem zich bediende om mensen te straffen, te executeren of een voorbeeld te stellen. Hier liepen we maar snel door. Daarna een chronologisch overzicht over het gevangeniswezen door de jaren heen. We lieten ons ook verleiden tot een rondrit met de Boevenbus, een rondrit door het hele gebied, verluchtigd met commentaar van een ex-employee in een smeuïge tongval en niet gespeend van enig ironisch sociaal commentaar. In het winkeltje kochten we nog een LEGO doos voor kleinzoon Julian met een boef, politieagent en politiehond. Het regende de hele dag.

Vooruit, nog een wandeling, dit keer in het Drents-Friese Wold, een enorm gebied dat door verschillende organisaties wordt beheerd. Wij kozen de Grote Bos- en Duinwandeling vanuit Appelscha, beheerd door Staatsbosbeheer. Het zijn feitelijk twee aaneengeregen wandelingen van 5 km elk. Dit is weer smullen, want afwisselend bos, heide, zandverstuivingen, akkers, velden, de hele reutemeteut. Het is prachtig wandelweer en aan het eind kunnen we heerlijk op het terras van het Buitencentrum uitpuffen. We zijn via Vledder teruggereden.

Rustig aan weer, een wandeling naar en door het dorp, met een lunch bij Karsten, hartje Norg. Beetje sombere zaak, maar het eten is goed. Daarna een beetje chillen, voorzichtig met de teentjes in de tuin.

Het blijft mooi weer dus we gaan weer voor een wandeling, de Rode Paaltjes Route (ja ze zijn hier erg goed in het beschrijven van een route) richting Peest. Carla kreeg last van spit, maar een pilletje er in en gaan. Een groot stuk gaat over een modderpad met diepe sporen en in een grote boog terug naar Norg, waar wij op het terras van 't Wapen van Norg neerstreken. Een biertje gaat er wel in. Het is weekmarkt in Norg en het is een drukte van belang, vooral bij de visboer. Mijn oog valt op een tafereeltje waarbij een wat oudere man een gebakken visje eet van zijn motorkap. En dan nog een. En nog een. Hij ging nog een keer naar de kraam voor een visje thuis. Zijn vrouw zit stuurs in de auto te wachten en ziet mij met lede ogen foto's maken. Het leven kan soms mooi zijn.

Dokkum! Beiden geboren in Hellevoetsluis en getogen in Brielle, hebben we wel wat met vestingstadjes. Dokkum is niet zo ver. Het is alleen erg mistig en er zijn geen snelwegen, dus voorzichtig rijden. In Dokkum schijnt de zon. We gaan eerst over de wallen helemaal rond en dan het stadje in. Er zijn niet veel winkels maar het is wel gezellig. Op het terras worden we geteisterd door overvliegende F-16's die echt een teringherrie maken als ze eenmaal boven de Waddenzee vliegen, dan gaat het gas er op. De Dokkumers doen of hun neus bloedt, bij mij gaan mijn oren het bijna doen. Na Dokkum is het een kippeneindje naar de Waddenzee, Holwerd om precies te zijn, waar de boot naar Ameland vertrekt. Het bijna-avondzonnetje geeft een heel mooi licht. Ameland is misschien iets voor volgend jaar...

De laatste dag, nog maar een wandeling, nu de Gele Paaltjesroute (ik zei het toch). Deze begint een beetje verscholen, en gaat vanuit het dorp langs ons bos tegen de klok in richting Langelo. Terug in het dorp maar weer een terrasje gepakt en een petatje bij de Baander. Morgen weer naar huis via Bataviastad.

De Deens-Italiaanse connectie

Carla mag graag een lungo drinken, ik ben meer van de espresso. Met onze Italiaanse Illy X7 (made by Francis-Francis!) is dat kinderspel. Deze werkt volgens de metodo iperespresso: blauwe capsules voor lungo en rode voor espresso. Het maalsel daarin bepaalt sterkte en smaak. De X7 kreeg echter steeds meer moeite het water door de rode capsule te persen, kennelijk is dat harder aangestampt. Tijd voor actie. Wederverkoper Correct alsmede Illy verwezen ons naar The Coffee Connection, een in espresso-apparaten gespecialiseerd bedrijf dat voor meerdere merken werkt. Na telefonisch consult was de diagnose: kapotte pompklep. Reparatie zou een half uurtje duren mits we, na telefonische afspraak, het apparaat langs zouden brengen. In Zeewolde. 



Dat ligt vlakbij Bataviastad, het outlet winkelparadijs waar we graag onze slag slaan. Nu hadden we een goed excuus daar weer eens rond te gaan kijken, dus daar gingen we eerst heen. Sinds ik bij de podotherapeut loop en mijn schoenen vul met steunzolen, passen ze niet meer zo goed. Bovendien raadde hij mij mijn schoenkeuze tot dan toe af, te platte zolen, bijna geen hak.

Hij raadde mij aan eens Ecco's te proberen. Die vond ik altijd een beetje duur, maar nu we er toch waren ben ik bij TMS (TopMerkSchoenen) binnengelopen en verdomd, ze hadden Ecco's. Weliswaar slecht één model, maar dat was wel meteen bingo. Het mooie is dat de binnenzool verwijderd kan worden zodat de steunzolen beter passen. Ik ben er blij mee, ze zitten lekker, lopen goed en zijn niet te lomp. Ik dacht altijd dat Ecco een Italiaans merk was, zeker nadat mijn podotherapeut, die van Italiaanse afkomst is, ze aanprees. Het blijkt echter een Deens merk te zijn. Nadat Carla nog wat onderbroekjes scoorde bij Hunkemöller reden we naar Zeewolde.

Het is gesitueerd op Trekkersveld, een gigantisch bedrijven-terrein dat je het best kunt omschrijven als het Logistiek Epicentrum Van Nederland. Op de site lijkt het gebouw van The Coffee Connection imposant, de werkplaats bereik je echter via een zijdeur met daarachter een piepklein halletje, half onder een open trap en met een loket. Het apparaat zou met een half uurtje klaar zijn. Het was prachtig weer dus zijn we het bedrijventerrein gaan uitchecken. Het is zo groot dat we amper de helft gezien hebben. Het meest interessante gebouw was dat van Spyker Cars. Toen we terug kwamen was de X7 net klaar. We namen het dankbaar in ontvangst en zijn, de snelwegen mijdend, weer naar huis gereden.

Stempeltjes

Terwijl half Europa zich opmaakt om naar het zuiden te vertrekken, gingen wij vandaag noordwaarts, naar waar niets boven gaat. Groningen dus. Laura ging haar diploma laten legaliseren teneinde deze in Portugal in haar voordeel te laten werken. Ja mensen, zij vertrekt voor onbepaalde tijd, maar in ieder geval voor een half jaar, naar voorstedelijk Lissabon. Zij gaat kijken of ze daar een toekomst met haar vriend kan opbouwen. Groningen dus, een hele rit. We gingen met de Alfa, dat spreekt. Na twee toiletpauzes waren we er na bijna drie uur. We meldden ons bij de DUO-IB Groep, waar binnen tien minuten de formaliteiten afgehandeld waren.

Maar dan ben je er nog niet. Bij de Rechtbank in dezelfde stad moet ook nog een zogenaamd apostille-stempel worden gehaald. Om daar binnen te komen moet je net als op Schiphol je hele hebben en houden door een röntgenscanner loodsen. Gevaarlijke wapens als een nagelvijltje en een (linkshandig!) zakmes mogen niet mee naar binnen. Daarna naar het loket waar een ambtenaar zich over het bestempelde diploma ontfermt om er nog meer stempels op te zetten. Nadat je enkele tientallen euro's lichter bent zit het er op. Portugal, here she comes!

 

Nu we er toch waren zijn we ook even de stad ingegaan. Op zich geen enerverende stad, hoewel er fraaie oude gebouwen staan. Het wemelt er natuurlijk van de studenten. Er is markt en de winkelketenmaffia geeft ook acte de présence. Bij de H&M kocht ik een t-shirt en in de alleraardigste Folkingestraat bij 't Babbelaertje (ik kan het ook niet helpen) oud-Hollandse snoepjes. We reden terug via Bataviastad waar ik de OOR-encyclopdie 2008 voor een tientje op de kop tikte.

Na een hamburgertje bij de Mac reden we via de A27/A15 weer terug; er was ernstige verkeershinder op de A12. Al met al tien uur van huis geweest voor een paar stempeltjes, als je het nuchter bekijkt!

Opening van het seizoen

Yoghurtdrank drinken heeft zo zijn voordelen. Bijvoorbeeld punten sparen van Optimel en daarmee een weekendje in een NH Hotel scoren. Je kon uit een aantal hotels kiezen, Sparrenhorst in Nunspeet leek ons het leukst. We reden via Lelystad, alwaar we gingen shoppen in Bataviastad. Eigenlijk gingen we voor Carla maar het liep uit op twee Levi’s 506 en een paar Asics Mexico Mid Runners voor mij. Om ook de broodnodige VOC-mentaliteit te ondergaan gingen we ook even langs de Bataviawerf waar de Batavia aangemeerd ligt. Daarnaast lag nog een ander schip in aanbouw waarvan de naam me ontschoten is. Het is prachtig weer, 20 graden maar wel een stevige bries.

We rijden naar Nunspeet op de Veluwe via allerlei provinciale weggetjes. TomTom slaat zich er dapper doorheen. Het hotel ligt verscholen in het struweel en bosschages van suburban Nunspeet. Tijdens het inchecken moet ik het paspoortnummer van Carla op een formulier invullen. Ik gok op het nummer helemaal onderaan. Dat heeft 48 posities en dat pas niet goed in de daarvoor gereserveerde ruimte. Het blijkt dat ik het verkeerde nummer heb uitverkoren. Carla kwam (ook nu weer, na twee drankjes) niet meer bij. We willen de buurt verkennen, maar kunnen de weg naar het centrum niet vinden. We komen wel langs een moskee (ooit de eerste in Nederland), waar zich een groot aantal mensen verzamelt voor een trouwerij.

Op het terras scheen lekker het zonnetje en wij genoten van een cocktail. Voor het diner gaan we nog even op de kamer indrinken met een illegaal binnengesmokkeld rosétje (Fat Bastard). Het dinertje zelf is een succes. Een amuse van kalkoenborstfilet, voorgerecht kalfsrollade en hoofdgerecht rack of lamb met asperge en wortelpuree. Alles gegarneerd met rosé of rode wijn. Ook het dessert was super, ijs, kletskop, spekkoek en bosvruchten. We maken nog even een avondwandeling door hartje Nunspeet en dan lekker het mandje in...