Voor- en tegenspoed

Tuinbanken zijn bij ons geen lang leven beschoren. Het klimaat werkt niet mee en de kwaliteit van de Gamma, Karwei en Praxis bankjes laat te wensen over. Zodoende kochten we vorig jaar bij Intratuin de Sangsong tuinbank, getimmerd van goedgekeurd Meranti. Dit bankje steekt constructief goed in elkaar. Dus geen grote boorgaten op plekken waar de meeste kracht wordt uitgeoefend (recht onder mijn billen, zeg maar). Dit jaar bezweek de bank in de voortuin, dus bij Intratuin Pijnacker een tweede gekocht, mede gefinancierd door de VVV-bonnen die we nog hadden liggen.

Het repareren van de Peus ging niet van een leiendakje. Volgens het Autoschadehuis had mijn assurantie-tussenpersoon geregeld dat er eerst expertise bedreven moest worden. Ik geen erg, maar de garagist sputterde tegen: dat is zeer ongebruikelijk als de auto All Risks (al riks volgens mijn vader) verzekerd is. Toch maar even gebeld met onderhavige tussenpersoon. Deze ex-collega wist het niet en wie het wel wist (een andere ex-collega) was vrij die dag. Dan het expertisebureau maar eens gebeld. Die gaf aan dat de verzekeringsmaatschappij er op had aangedrongen. Mevrouw liet ook merken niet gediend te zijn van onze bemoeizucht... Enfin, de inderhaast aangetreden expert schatte de schade op 2050€. Dit bedrag zou aan mij worden overgemaakt. Ook dit is zeer ongebruikelijk want ik heb 'Topherstel', wat inhoudt dat de auto echt gerepareerd moet worden bij een bepaalde garage in de regio. Later bleek dit dan weer op een misverstand te berusten en kon ik de Peus afgelopen maandagochtend vroeg ter reparatie aanbieden. Mijn inmiddels tot Bijbelse proporties gegroeide optimisme dreef me ertoe er van uit te gaan dat hij 's avonds weer klaar zou zijn. Helaas, ik kon hem pas woensdag ophalen. Woensdag werd ik gebeld dat het donderdag zou worden. Al die tijd reed ik in een Opel Corsa, een autootje waar ik mijn benen niet in kwijt kan. We denken er over kleiner te gaan rijden, maar nu twijfel ik een beetje. Wat een ruimte weer!

Afgelopen weken ben ik natuurlijk ook weer hard bezig geweest bij de Stichting Zwerf-katten Rijnmond, alsmede bij de Dierenambulance Rotterdam Rijnmond, waar ik mee ga helpen de nieuwe website te bouwen. Hierover later meer. Hieronder een impressie van een actie waarbij ik vijf gecastreerde katten moest terugbrengen naar de boerderij in Sommelsdijk waar ze gevangen waren. Er liepen daar ook kippen en varkens, toevallig twee van mijn favoriete dieren...

Pimpelmees

Afgelopen voorjaar kochten we een mezennestkastje (de Vivara Bermuda) bij Vogelinformatiecentrum Texel. De dame achter de toonbank gaf als goede raad mee om dat kastje zo snel mogelijk op te hangen zodat men er alvast aan kan wennen voor het broedseizoen begint. Een paar weken geleden was het zover, het kastje hangt nu op het zuiden aan de berging en vanuit de keuken heb je er goed zicht op. Gisteren zag ik in mijn ooghoek iets fladderen en warempel, een meesje wipte naar binnen en weer naar buiten. Het was bezig de beste aanvliegroute uit te proberen en uiteindelijk vloog het direct, zonder tussenstop, naar binnen. Nader onderzoek bracht aan het licht dat het een pimpelmees is, herkenbaar aan de zwarte streep 'door' het oog. De vraag is nu of er alleen maar verkenningsvluchten worden uitgevoerd of dat er al serieus aan nestelen wordt gedacht...

Breuk

Als het goed is weet je nog waar je was op 9/11/2001. Ik zeker. In het voorafgaande voorjaar had Carla het lumineuze idee opgevat een hortensia te verplaatsen. Aangezien zij een vertegenwoordigster van het zwakke geslacht is, werd dat automatisch een klusje voor mij. No problemo dacht ik, toen nog in geen velden of wegen geteisterd door een hernia. Vol goede moed stortte ik me op deze herculische daad. Dat de struik diepgeworteld was, een detail. Na enig zwoegen kwam de hortensia los en kon een luttel aantal centimeters verderop weer geplant worden. Een paar dagen later stond ik te plassen en voelde een aangename gloed in de lies-streek. Onwillekeurig bevoelde ik de gloeiende plek en ontwaarde een bult. Ik moest die week toch voor controle naar de chirurg die  mijn linkerbeen van spataderen had ontdaan en die constateerde een liesbreuk. Aangezien er eerst nog vakantie moest worden gevierd, heb ik de breuk op 10 september 2001 laten behandelen.

Nadat ik was ingecheckt kwam er een verpleegkundige enig overtollige haargroei verwijderen, wat best spannend was. Daarna kon ik onder het mes. Normaal gesproken kun je dezelfde dag weer huiswaarts, maar op het moment suprême had ik geen gevoel in mijn linker been, niet toevallig dezelfde kant als waar de liesbreuk zich bevond. Ik kon er niet op staan, laat staan lopen. De behandelend chirurg moest er aan te pas komen en krabde zich achter het oor. Tja, soms raken we een zenuw, dus... Daar kon ik het mee doen. Ik moest de nacht ter observatie in het ziekenhuis doorbrengen, vergezeld van een oude baas die, na zijn heupoperatie, gedurende de nacht zeer vocaal zijn ongenoegen daarover de wereld instuurde. Voor de rest was de zaal waar ik lag leeg. 's Anderendaags was de gevoelloosheid verdwenen en bleek, na een second opinion, dat ik een overdosis plaatselijke verdoving had gekregen. Ik mocht dus naar huis.

Daar aangekomen zeeg ik neer in bed en werd op een gegeven moment door mijn schoonvader gebeld dat ik CNN aan moest zetten. De rest is geschiedenis. Vanaf datzelfde bed heb ik drie weken lang onafgebroken het nieuws gevolgd. Wat ik me aanvankelijk niet realiseerde was dat 295 van mijn collega's in het WTC waren omgekomen. Soms komt het wereldnieuws heel dichtbij...

Uitgezongen

Toen we hier in 1997 kwamen wonen ontdekten we in onze tuin een vijver. Deze uit de kluiten gewassen afwasteil leek meer op een boeren-sloot. Er leefde een vis in, geen idee wat voor één. Het was een vrij forse vis, die na een aantal jaren dood ging. Daarna namen kikkers het territorium over, waarschijnlijk omdat ze niet meer opgegeten werden. Ook hebben wij eens een pot kikkerdril erin losgelaten, een explosie aan kikkers tot gevolg hebbend.

De vijver is ondiep, dus als de winter zijn intrede doet dienen de kikkers zich goed in te graven en er het beste van te hopen. Deze winter vroor het extreem vroeg en wij hielden ons hart vast of onze amfibieën dit Nova Zembla zouden overleven. Helaas, nu het ijs gesmolten is kwamen er talloze kikkerlijkjes bovendrijven. Carla was er helemaal van ontdaan en vroeg mij hen eervol te begraven. Met een oude grashark viste ik de diertjes uit het water. Het waren er wel twintig! Ik zag ook nog een levende, waarschijnlijk de jongste, die de wijsneus was....

Daar zaten zeven kikkertjes

Al in een boerensloot.

De sloot was toegevroren,

Ze waren hallef dood.

Ze kwaakten niet, ze kwekten niet

Van honger en verdriet.

De jongste, die een wijsneus was,

Zei tot zijn kameraads:

Die malle nachtegalen,

Wat hebben zij een praats.

Was eerst het ijs maar in de dooi,

Wij zongen net zo mooi!

De milde lieve lente kwam,

Zij kwaakten d'oude wijs.

Als zij dat zingen noemen,

Wens ik ze weer in't ijs!

Ik geef die kikkers allemaal,

voor ene nachtegaal.

Haring lite

Van paling naar haring is maar een klein stapje. Vorig jaar ben ik, toen vrouw- en dochterlief naar Barcelona waren afgereisd, bij Petra langs geweest om eens lekker nieuwe haring te gaan eten. Dat beviel zo goed dat zij dit jaar Carla en mij uitnodigde om vandaag hetzelfde te doen. Het is vandaag namelijk de eerste dag van de nieuwste haring dit jaar. Die datum staat heel lang van te voren vast en in maart hadden we al afgesproken. Het dreigde vandaag slecht weer te worden, dus het parapluutje ging mee. Onnodig, want het was goed weer.

Met de Peus koersten we richting de Visafslagweg(!) in Scheveningen, naar Simonis Aan De Haven. We bestelden eerst maar eens zes haringen, mocht het tegenvallen dan laten we het daarbij. De haringen zijn minder vet dan vorig jaar maar toch zeer smakelijk en met iets meer bite. Dat smaakte naar meer, dus nog maar eens zes besteld. Zalig. Daarna liepen we nog even naar het strand, waar we bij de Waterreus een drankje nuttigden. We waren best dorstig na vier haringen de mens m/v! Toen begon het toch te betrekken, dus kuierden we maar weer richting auto. We kochten nog wel wat Hollandse garnaaltjes voor door de sla.

We spraken af dat we dit elk jaar gaan doen. Daarna reden we via IKEA Delft waar we nog een tuintafeltje wilden kopen ter vervanging van de tafel van twee, die nu na een jaar ernstig krom begint te trekken. Helaas waren die wegens verbouwing resp. ruimtegebrek niet meer te koop. In Rotterdam bij de HEMA: geen tuintafel. Blokker: geen succes. Xenos: bingo! Mèt stoeltjes, want je moet toch èrgens op zitten?

Winterslaap

Onze Kitty is een echte buitenkat. 's Ochtends na het ontbijt kan ze niet wachten om naar buiten te gaan. Behalve de laatste dagen, met al dat gesneeuw. In het begin wilde ze nog wel, maar afgelopen dagen met al dat geweld bleef ze toch liever binnen. Tot vanmorgen, het was welletjes geweest en mevrouw stond alweer te trappelen. Alleen lag er nu zoveel sneeuw in de tuin dat ze er geen raad mee wist. Ze zakte er met haar poten doorheen, helemaal tot aan haar buik. Gelukkig lag er onder het tuintafeltje veel minder, dus daar ging ze meteen naar toe. Een klein uitstapje naar rechts en toen toch maar weer snel naar binnen! Stijf opgerold op een stapel kussens ligt ook heel lekker. Een soort winterslaap...

Behelpen

Vandaag begon de herfst en de langverwachte verbouwing, of liever renovatie, van onze badkamer en toilet beneden. De keuken volgt eind volgende week. De werklui (contradictio in terminis?) zouden om 07.15 uur beginnen, dus we moesten al voordat de dag kriekte opstaan. De dag tevoren hadden we alles wat in de weg stond, hing of lag naar veiliger oorden verbannen en 's avonds de deuren voorzien van een lap plastic tegen het stof. Kitty moest (lees: wilde) de hele dag naar buiten en Sofie (dit zijn onze poezen) was opgesloten in onze slaapkamer, alwaar nu ook haar eten en drinken, krabpaal en bak staan. Ze heeft de hele dag op die bak gezeten. De heren begonnen met de vloer te bedekken met karton en de trap met plankjes. Water afgekoppeld en toen hakken & zagen. Ik ben maar in de tuin gaan werken, en daarna een boekje gaan lezen in de zon.

Plassen mocht bij Cobi (hier in de straat), want de toiletten waren naar buiten gedragen. Die van beneden wordt elke dag weer teruggezet zodat je hem buiten werktijd nog kunt gebruiken. Doortrekken kan niet, doorspoelen moet met een emmertje water. Het is behelpen maar het went snel. Zo rond 14.30 uur was het gedaan voor deze dag, zodat ik kon gaan stofzuigen en allerhande voorwerpen weer op hun plaats zetten, zoals de wasmachine en -droger die in de berging staan. Daar moest namelijk ook het een en ander gedaan worden aan de waterleiding. Gloeilampen zet je uit door ze los te draaien, er zijn even geen schakelaars. Na dat de rust was weergekeerd ging Sofie voorzichtig op onderzoek uit en in no time zat ze al weer buiten in de tuin.

Overigens hadden we onlangs in diezelfde tuin een egel ontdekt die Carla prompt heeft aangemeld wegens Het Jaar Van De Egel. Vanmorgen zag ik haar weer (de egel), maar nu vergezeld van een iets kleiner exemplaar, kennelijk een mannetje met bepaalde intenties. Ben benieuwd of zij het voorzichtig gaan doen...

 

 

De tafel van twee

Vandaag was een klusdagje. We hebben twee aluminium statafeltjes, maar de bladen zijn van bekleed spaanplaat en in de loop der jaren volgezogen met water. Geen gezicht en bovendien heel wiebelig. Ik vond het zonde om de poten ook weg te gooien dus ik heb bij de Gamma een hardhouten tuintegel gescoord van 50 x 100 en daar de poten onder geschroefd. Klaar voor 10 euro.

Op een mooie pinksterdag

Het was een druk weekend. Na een copieus diner bij Aad en Lia op zaterdag was zondag de tuin aan de beurt. De zomer komt er tenslotte aan. De tuin is Carla's domein, maar voor het zware werk (snoeien e.d.) moet ik opdraven. De heg is nu weer een aantal kubieke meters kleiner. Het was al echt zomerweer en dat zou het hele weekend aanhouden. Maandag kwamen de meisjes voor een barbecue. Bij de AH had ik een Black Master minibarbecue aangeschaft voor de schertsprijs van 7 euro. Dit keer hadden we spareribs, zelfgemaakte aardappelsla (recept bij mij verkrijgbaar), komkommer, stokbrood, olijfjes, wat al niet. Het smaakte best. 's Avonds splitsten we op in a) Prison Break beneden, of b) Chicken Run (Prison Break voor kippen) boven kijken.

Oranje kater

Even dreigde het een lome, doordeweekse Koninginnedag te worden. We hadden ons voorgenomen in het Schollebos te gaan wandelen. Van de week was er namelijk een schaapskudde aangekomen, die op biodiverse wijze zou gaan grasmaaien. Er was mooi weer voorspeld. We hadden lekker uitgeslapen en een zondagontbijtje in de tuin genuttigd, toen het nieuws uit Apeldoorn ons bereikte. We lieten ons er echter niet erdoor weerhouden. Het Schollebos in Capelle aan den IJssel grenst aan onze achtertuin zou je kunnen beweren. In het begin was er geen schaap te bekennen, hoewel er gaandeweg steeds meer keutels op de grond lagen. We liepen via de Bermweg weer terug, langs de manege.

We hadden ooit een kater, Heinz. Die was echter dermate onaangepast, dat we die hebben moeten outsourcen. Via de Stichting Zwerfkatten Rijnmond is hij bij deze manege herplaatst. Zie ook het bericht 'Een dagje uit van de stichting'. We waren al van plan even bij hem langs te gaan. De manege bestaat uit enkele aparte gebouwen met allemaal paadjes. Er was een aantal katten te zien, maar geen Heinz. Uiteindelijk vonden we hem langs de slootkant, loerend naar een eend met kuikens. Toen hij ons zag ging hij er vandoor, hij is nog steeds schuw. Gelukkig heb ik een aantal foto's kunnen maken.

 

Op weg naar huis zagen we de schaapskudde alsnog. Er stond wel een portable hek met schrikdraad omheen, die beesten kunnen dus niet vrij rondlopen. Ze liepen vlakbij de beruchte heipalen die het fundament van de Capelse ijsbaan hadden moeten vormen. Het levert een toch bijzonder beeld op (klik op de foto voor een vergroting).

 

Heinz & Co., 18 juni 2004

Marathon Man

Afgelopen zaterdag zat ik lekker in de tuin mijn boterhammetjes te eten, toen er een stuk van mijn kies afbrak. Die kies is eigenlijk alleen een vulling met een randje glazuur eromheen. Ik kon gelukkig snel terecht bij de tandarts. Het was een invaller, met een sterk Duits accent. Dat was ook niet zo gek, want het is een Duitser. Ik moest onwillekeurig aan Marathon Man denken. Zo erg werd het niet. Er is een stukje opgemetseld waar het stukje is afgebroken. Op termijn moet ik wel een kroon, zo werd me medegedeeld.

Ja zuster, nee zuster

Je zal het niet geloven, maar vannacht is de overbuurvrouw, toen ze probeerde op de postoel te komen, gevallen. Het ding stond niet op de rem, dus die reed weg toen ze er op wilde gaan zitten. Ze laat zich er echter niet door uit het veld slaan want ze blijft lachen.

Na het ontbijt en douche kwam de fysio om de traplooptest te doen. Ik had mijn Fila en Adidassen al aan. Traplopen ging prima, dus ik mag naar huis. Nadat dit ook tot de verpleging is doorgedrongen krijg ik het uitcheckgesprek. Medicijnen en pleisters voor twee weken krijg ik mee, donderdag moeten de hechtingen er uit.

Ik bel Carla op om Willem te waarschuwen, hij brengt ons naar huis. De auto in en uit gaat prima, mits het protocol uit het instructieboekje wordt aangehouden. Het is gelukkig mooi weer geworden dus de middag hebben we in de tuin doorgebracht, af en toe onderbroken door een dutje op bed.

Zondag ook in de tuin, met onderbrekingen. Carla bakte lekker speklapjes met krootjes en ontpopt zich intussen als een strenge maar rechtvaardige zuster, een beetje zoals nurse Ratched uit One Flew over the Cuckoo's nest. Met goede raad en daad staat ze me bij. Vervangt de pleister na het douchen, zorgt dat ik de medicijnen op tijd inneem (medicine time gentlemen) en op tijd en regelmatig ga rusten. Morgen (maandag) gaan we de eerste wandeling maken.

Gouda bij zonlicht

Carla gaat geregeld op de fiets naar Gouda. Ze geniet dan van de rit en komt met stroopwafels terug. Dat wil ik ook wel eens meemaken. Kan ik gelijk mijn fonkelnieuwe Gazelle inrijden. Het is heerlijk weer en de tocht gaat via de 's-Gravenweg en langs de Hollandsche IJssel richting Gouda. Het is eigenlijk een kippeneindje. In Gouda is het markt en al gezellig druk. Op internet had ik een modelbouwwinkeltje gevonden, in de hoop er een modelautootje te scoren. Ze hebben helaas niets te koop, behalve het winkeltje zelf. Balen! Toch nog lekker gewinkeld (stroopwafels dus) en zijdelings de markt bezocht. Voor mijn verjaardagsgeld wil ik een horloge kopen, dus dan daar maar achteraan. Mijn oog valt op het merk Nautica, die stijl bevalt me wel. Carla vindt het nog te vroeg, dus volgende week maar eens in Rotterdam (lees: de Bijenkorf) kijken. Via dezelfde weg weer terug en nog een paar keer gestopt voor een foto. De tuin lonkt!