Peugeot Nouveau SUV 2008

Het is een publiek geheim dat ik fan ben van Peugeot. Eigenlijk bij toeval, toen ik in 1998 op 40-jarige leeftijd mijn rijbewijs haalde en op zoek ging naar een betaalbaar tweedehandsje. Het werd een Peugeot 306 Summertime, in de kleur Lucifer Rouge. Ik was meteen verliefd, ware het niet dat de auto zelf een zeperd bleek en ikzelf een brokkenpiloot. Lees het maar terug in Terugblik Op De Weg...

Toch wil ik niet nalaten hier nog even alle Peugeots de revue te laten passeren:

1. 306 XR 1.4 Summertime, bouwjaar 1994, gekocht in 1998
2. 306 XR Break 1.6, bouwjaar 1998, gekocht in 2001
3. 307 XS Break 1.6, bouwjaar 2003, nieuw
4. 208 Allure 1.6 VTi, bouwjaar 2012, nieuw
5. 2008 Crossover Allure 1.6 VTi, bouwjaar 2014, nieuw
6. 2008 SUV Allure 1.2 PureTech, bouwjaar 2018, nieuw
7. 2008 Nouveau SUV Allure Pack 1.2 PureTech, bouwjaar 2022, nieuw

De laatste twee heb ik niet gekocht maar privé geleased. De tweede 2008 was een facelift van de eerste en in essentie dus dezelfde auto, maar met een andere neus, achterlichten en navigatiesysteem (TomTom). De nieuwe 2008 die het predicaat "Nouveau" meekreeg (Frans voor nieuw, zeg maar), is een totaal andere auto. Deze valt wel in dezelfde klasse als de vorige, namelijk een B-segment SUV/Crossover, die veel niet zichtbare techniek deelt met modellen uit het Stellantis assortiment als de nieuwere Opels en (uiteraard) Citroëns.

Bijzondere opties zijn:

• 
  Metaallak Orange Fusion
  
• i-Cockpit met 3D instrumentenpaneel
  
• Verwarmbare voorruitrand
• LED Mistlampen voor met statische bochtverlichting
• Pack Safety Plus (camera/radar noodsysteem)
  
• Achteruitrijcamera Visiopark1 (parkeerhulp)
• Elektrisch bediende handrem
• Privacyglass
• Keyless start
  
• 6-bak, handgeschakeld
• Connect 3D Navigatie (TomTom, Apple Car, Android Auto, Connect NAV Services)
  
• Grip Control met 17" velgen "Salamanca"(!)/Goodyear Vector 4Seasons Gen-3 215/60 R17 100H XL
  

Orange on top!

Het leasecontract van de huidige Peus loopt deze zomer af. Vanwege de chipcrisis is mij aangeraden alvast een nieuwe te bestellen. Dat het weer een Peugeot zou worden stond buiten kijf. De nieuwe 2008 is al een paar jaar op de markt en deze sluit het beste aan op onze huidig en toekomstig wensen- en eisenpakket. Het is een eigenzinnig vormgegeven wagentje dat groter lijkt dan die in werkelijkheid is. Wel iets langer dan de huidige, wat ten goede komt aan de beenruimte achterin en de kofferbak.

Maar goed, het is de Peugeot 2008 1.2 PureTech 100 Allure Pack 1.2 geworden, in de kleur Fusion Orange, de enige kleur die geen meerprijs oplevert en persoonlijk uitgezocht door kleinzoon Julian.

Bijzondere opties zijn:

•  i-Cockpit met 3D instrumentenpaneel
  
• Grip Control met 17" velgen/all season banden
  
• Verwarmbare voorruitrand
• LED Mistlampen
• Statische bochtverlichting
• Connect 3D Navigatie
• Pack Safety Plus
• Achteruitrijcamera met parkeerhulp
• 6-bak, handgeschakeld

 Levertijd medio juli...

 

Been there, done that

24 augustus 2019 | Het is niet onze gewoonte twee jaar achter elkaar naar dezelfde bestemming te gaan, maar Toscane vorig jaar verdiende een reprise. Dus, dit jaar zo'n beetje in het naseizoen, togen wij weer welgemoed richting Località Gambaroncia, alwaar wij vorig jaar in het, zeg maar, voorseizoen verbleven. De weg erheen verliep dit maal iets anders, aangezien de nieuwe Peugeot 2008 een ander navigatiesysteem ingebouwd heeft (TomTom i.p.v. een vaag Frans geval). De reis ging derhalve via Duitsland, alwaar aangekomen bij de A61 een omleiding gold langs glooiende Duitse dreven. Weer terug op de snelweg kun je wel lekker opschieten, 160 km/u was geen uitzondering. Eenmaal aangekomen bij onze tussenstop in Steinen, waagden wij ons weer aan een schnitzelmahlzeit op het terras van het belendende restaurant. Parkeren onder de walnotenboom is voor eigen risico, aangezien de rijpe noten elk moment op je dak kunnen belanden.

25 augustus 2019 | 's-Anderendaags aanvaardden wij de eindetappe, eerst dwars door Zwitserland maar nu gewapend met een tolbadge die wèl (ook) voor Italië bestemd is. Ik kon de verkeerde die vorig jaar weigerde onlangs gratis omruilen bij de ANWB. Carla vond het nog heel spannend of deze het zou doen, maar wij reden fluitend door de gele Telepass poortjes op alle tolwegen. De ontvangst bij Casa Gambaroncia door Janneke en Hein was weer allerhartelijkst en wij werden verwend met een gezamenlijke Pasta Vongole (ingefluisterd door Jamie) en de nodige vloeibare versnaperingen. Het zou niet de laatste keer zijn. Op het erf liep inmiddels een nieuw hondje genaamd Lola. Het is nogal een blaffertje dus je hoorde constant Lola basta!!

26 augustus 2019 | De eerste echte vakantiedag brachten wij door in de supermarkten in het stadje Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF) en in de tuin, dit voorafgegaan door het ontbijt dat ons werd voorgeschoteld. Vanaf nu verzorgen wij onze eigen maaltijden, op cruciale momenten onderbroken door gezamenlijke. Volgende week komt onze dochter Laura ons een aantal dagen vergezellen en dan gaan we uitstapjes maken, voor nu doen we rustig aan (a.k.a. chillen in de tuin of op het terras) en doen we plekjes in de buurt aan. Overigens werd ons nog de weg versperd door wegwerkzaamheden en dat leverde op de terugweg nog wat problemen op omdat TomTom een voorkeur had voor zeer smalle en steile paadjes.

27 augustus 2019 | Vandaag maken we een wandeling door CF. Het is behoorlijk warm (30°C+, wat eigenlijk twee weken zou voortduren) en de straten zijn steil, dus een behoorlijke uitdaging voor onze inmiddels weer ongeoefende spieren. Het is een oud stadje met een museum waarin ook opgravingen worden tentoongesteld. Verder natuurlijk typisch Italiaanse tafereeltjes en doorkijkjes, Carla is er dol op! Terug bij de Casa begon het chillen weer van voren af aan.

28 augustus 2019 | Omdat we toch niet helemaal stil willen zitten wandelden we, op voorspraak van Janneke, naar een kerkje in de buurt, de Chiesa Madonna del Bagno. Een leuke wandeling langs vervallen huizen, buurtschapjes, landerijen met olijfbomen, druiven en met uitzicht over het dal en bergen in de verte. Met de kerk zelf (en kerken in het algemeen) heb ik niet zoveel, maar het ziet er allemaal erg authentiek doch schilderachtig uit. Carla geniet er meer van en dat vind ik dan ook wel weer waardevol. We liepen dezelfde weg weer terug wat mij in de gelegenheid stelde met de lange zoomlens wat detailfoto's te schieten.

29 augustus 2019 | Op donderdag is de markt in Camucia, een stadje in de gemeente Cortona, waar we vorig jaar ook waren. Of de tijd heeft stilgestaan want het was weer ouderwets gezellig en druk. Helaas kon Carla weer geen jurkje vinden zoals vorig jaar, maar (spoiler alert!) dat is nog ruimschoots goed gekomen. Weer op advies heb ik een panino porchetta gekocht, een traktatie voor wie van gegrild varkensvlees op een broodje houdt (ik weet het, maar kan het niet helpen).

Vorig jaar konden we de weg erheen niet vinden en dit jaar viel het ook weer niet mee: best kept secret van de streek is de weg naar Castello di Montecchio Vesponi, een kasteel dat duidelijk zichtbaar vanuit de hele streek op een heuvel troont. Er staat slechts één (1) bord verscholen langs de provinciale weg en de deuren gaan eens per maand open voor het publiek. Na enkele vergeefse pogingen vinden we uiteindelijk de juiste afslag en kunnen even rond het kasteel dwalen, vergezeld van tuinlieden die de olijfbomen rondom snoeien.

30 augustus 2019 | Vandaag is het markt in CF en Carla hoopt een jurkje te kunnen scoren. Voor het zover is sla ik een hagedis gade en maak talloze foto's. Het beestje werd door het klikken gelokt en kwam steeds dichterbij, resulterend in zegge en schrijven één (1) goed gelukte scherpe foto. Op de markt scoorde Carla inderdaad een leuke jurk en ik dus maar weer een panino porchetta, die we samen in het piepkleine parkje aan de Via Trento vlakbij opaten. Morgen halen we Laura op van het vliegveld in Pisa!

Arrivederci

De laatste echte vakantiedag. Het ziet er naar uit dat het gaat regenen, in de middag breekt inderdaad het onweer los en stort het enige tijd. Was wel nodig. Het plan was om nog even bij Hein achterop de quad de berg op te gaan. Na de regen is er waarschijnlijk een watervalletje in het bos, maar dat viel een beetje tegen. Het was zo droog dat de aarde al het water absorbeerde en het stroompje was minimaal. Toch leuk om nog even te zien. Daarna de berg op en via allerlei steile weggetjes naar het kastanjebos waar elk jaar de buurman schoon schip houdt om kastanjes te (laten) rapen. Als afsluiting hebben we gezamenlijk curry gegeten en alle restjes wijn opgedronken. Toen dat op was toch maar weer een nieuwe fles opengemaakt...

7 juli 2018

De terugreis maakten we in omgekeerde volgorde en verliep zonder noemenswaardige incidenten. In plaats van de tunnel namen we nu de Gotthardpas en dat was niet verkeerd. We sliepen weer in hetzelfde hotelletje en aten ook weer in het belendende restaurant, ik T-bone steak en Carla dorade met risotto (zonder kaas, maar niet heus...).

 

8 juli 2018

Op de heenweg zagen we in de buurt van Mulhouse borden staan "Usine Peugeot Citroën", en we waagden hier nu een omweggetje aan. Momenteel wordt hier o.a. de Peugeot 2008 in elkaar gefiguurzaagd. Helaas was het terrein niet toegankelijk voor particulieren dus moesten we ons vergapen aan een enorm parkeerterrein met auto's en rechtsomkeert maken, waarna we schoorwielend de weg naar huis aanvaardden.

Lieve Janneke en Hein, het was fantastisch! We komen volgend jaar zeker terug.

Meer info:

https://nl-nl.facebook.com/pages/category/Community/Casa-Gambaroncia-1437000589939393/

https://casagambaroncia.jimdofree.com/

Via via

De Tollen - Aosta 2009

Het is al weer 9 jaar geleden dat wij voor het laatst in Italië waren, en dan nog maar voor één dagje. Via de Mont Blanc tunnel reden we van Les Contamines-Montjoie naar Aosta. Lees hierover meer in het bericht "De Boomgrens" uit 2009. 

Dit jaar gingen we naar Toscane, een streek die al tijden op onze emmerlijst stond, maar waar we nu eigenlijk via stom toeval zijn beland. Dat zelfde toeval wil namelijk, dat iemand die Carla goed kent uit haar werkomgeving, onlangs na tien jaar verbouwen en inrichten, een vakantiehuis met B&B-mogelijkhedengenaamd Casa Gambaroncia, is begonnen in Gambaroncia(!), een località nabij Castiglion Fiorentino (hierna te noemen CF). Lees hierover meer op hun website. We hadden van de winter al geboekt en nu was het dan eindelijk zover!

Omdat Carla niet zo van lang autorijden houdt overnachtten we halverwege in Zuid-Duitsland, meer precies Hotel Tannenhof in Steinen (Zwarte Woud). We reden via België, Luxemburg, Frankrijk (met afslag Usine Peugeot-Citroën nabij Mulhouse, waar we op de terugweg nog zeker gaan kijken). De reis verliep zonder noemenswaardige incidenten, afgezien een verkeersfittie nabij Straatsburg. Naast het hotel schnitzels gegeten in Ristorante Pizzeria Tanne, uitgebaat door een wat oudere Italiaan. De schnitzels (twee per persoon) waren enorm maar super lekker. Ik heb er ruim drie op en Carla bijna een hele. Daarna ondernamen we nog een kleine dorpswandeling om de spijsvertering te bevorderen.

24 juni 2018

's-Anderendaags gingen we, na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt, richting Italië. Carla was nogal zenuwachtig vanwege de Gotthard-wegtunnel (zoals deze officieel heet), maar dat viel achteraf reuze mee. We zijn wel van plan op de terugweg de Gotthardpas te nemen. Net over de grens met Italië veranderde de sfeer in het verkeer, plotsklaps kreeg iedereen haast, en, heel gek, hoe groter en hoe duurder je auto was, hoe meer haast je kreeg. Een raadselachtig antropologisch fenomeen. Wij, met onze kleine middenklasse Cross-over, deden rustig aan.

Ik had een nieuwe tolbadge aangeschaft bij de ANWB, welke ook in Italië geldig zou zijn. Helaas weigerde deze bij de eerste de beste slagboom, zodat ik, onder toezien van hoofdschuddende mede tolweggebruikers, achteruitrijdend een andere tolpoort moest opzoeken. Daarna liep het, met de VISA Card in de aanslag, gesmeerd*. Net voor Florence zijn veel nieuwe tunnels aangelegd en mijn verouderde navigatie trok dat niet, zodat wij ruim uur lang in een virtueel niemandsland reden. Gelukkig waren de borden redelijk duidelijk, al kon je nergens aflezen hoe snel je nu eigenlijk mocht. Niet dat iemand zich er iets van aantrok, maar toch. Het einde van de rit kon ook niet van het schermpje worden afgelezen, maar dat wist ik al. Zodoende had ik de oude TomTom van de kinders geleend, maar die liet het op het moment suprême afweten. Na een telefonisch consult met onze gastvrouw konden we het alsnog op de tast vinden.

We werden gastvrij onthaald en getrakteerd op een welkomstdrankje en avondmaal. Na een korte rondleiding door de B&B en een afzakkertje legden wij ons moe maar voldaan te bedde...

*eenmaal weer thuis meteen naar de ANWB, waar bleek dat deze badge helemaal niet voor Italië was... 

Na zonneschijn komt regen

Langzaam zakt de barometer. De dag begon nog goed, en wij togen welgemoed naar het schiereiland van Crozon, ten zuiden van Brest. Ik had een rondrit samengesteld met als eerste stop Lanvéoc, maar een brug een stuk eerder bracht ons tot een halt. Het is een fraaie gebogen tuibrug deze pont de Térénez over de Aulne. 

In Lanvéoc ging het dus weer regenen en het hield niet meer op. Niettemin sloegen wij er ons doorheen, we waren er nu toch. Carla vond haar tweede St. Jakobsschelp en in no time was haar collectie met 500% vermeerderd. 

Via le Fret, waar we op le Sillon, een dammetje, een aantal hele mooie vissersbootwrakken vonden, reden we naar Pointe des Espagnols, waar die vermaledijde Spanjolen eind 16e eeuw een fort hadden gebouwd om de haven van Brest onder de duim te houden. Dit zijn dus de tijdgenoten van mijn verre voorvader Jorino de Toledo...

Wij woeien daar bijna uit onze vacht, terwijl diverse Franse marineschepen aan het spelevaren waren. 

Menhirs: volgens het boekje staan er 143 opgesteld bij Pointe de Pen-Hir, maar daar was niets van te zien. Wel heel veel amorfe rotsen en een vaag monument. Die menhirs blijken na goed lezen ergens anders te staan, maar wij konden ze niet vinden. Op weg naar Morgat kwamen we een outlet van Armor Lux tegen, de fabrikant van o.a. de gestreepte Bretonse truien. De kleding daar is een beetje oubollig, maar je kon er ook typisch Bretonse waren kopen (cider, koekjes), wat we deden voor het thuisfront.

Pointe de Pen-Hir

Laatste stop Morgat, waar Armand Peugeot rond het fin de siècle de badplaats Morgat zo'n beetje stichtte. Hij stond aan de wieg van de fietsenfabriek van Peugeot. Bij het binnenrijden van dit stadje zag Carla een straatnaambordje: Avenue Armand Peugeot. Wij erheen, geen idee of ‘ie daar heeft gewoond of dat de straat alleen maar is vernoemd. Er stond welgeteld één auto in deze straat, een Peugeot 208…

Avenue Armand Peugeot 208

Morgat in de regen

Eenmaal in het huisje maar de haard aangestoken, wat nog niet meeviel. De laatste dag hebben we zo'n beetje lezend doorgebracht aangezien het constant regende. Ook leuk...

Impressie van de gîte

FIN

Kalm aan

Een Buitenlandse Bruiloft, zeker één in Portugal, vergt nogal wat voorbereiding. Die van bruidspaar Laura en Bruno laat ik maar even buiten beschouwing, ik doel op de onze. We zouden voor datzelfde bruidspaar en familie het nodige meenemen. Bruidsjurk, jurken voor de bruidsmeisjes, kostuums, schoenen, een enorm "wooden heart" bij wijze van gastenboek, de bedankjes (met zand en schelpjes gevulde stopflesjes), noem maar op. Onze Peus is beslist niet klein, maar we wilden de achterbank zo leeg mogelijk laten ter voorkoming van diefstal onderweg, zonder al te veel te hoeven sjouwen. Zodoende kocht ik in april een dakkoffer. Daar paste het genoemde ruimschoots in en de rest in de kofferbak.  

Een andere voorbereiding was de aanschaf van een tolbadge voor de tolwegen in Frankrijk. Deze bestelde ik bij de ANWB en had hem binnen twee dagen in huis. Met deze badge kun je zonder te stoppen door een speciale tolpoort rijden, waarna het bedrag van je bankrekening wordt afgeschreven. Je moet alleen uitkijken dat je niet de tolpoort van maximaal 2 m doorrijhoogte neemt, omdat dan je investering in de dakkoffer teniet wordt gedaan.

Last but not least: een tray energydrink, dit om de vermoeidheid vanwege de vele uren rijden te verdrijven. Werkt uitstekend voor mij; bij elke stop, braaf om de twee uur, een blikje achterover slaan. Carla zorgde, voor zover ze zelf niet sliep, voor de nodige afleiding.

De reis van ruim 2200 km deden we dus kalm aan, met twee overnachtingen onderweg, één in Poitiers en één in Valladolid, beide in een Ibis hotel, wat we al jaren doen en dat bevalt uitstekend. In Poitiers kochten we bij Auchan ons avondmaal: stokbrood, kip, zalm, water en meegebrachte Portugese rosé. Na deze copieuze maaltijd waagden we ons nog aan een wandelingetje. Hoewel we op een enorm bedrijventerrein gestationeerd waren (met o.a. de obligate Peugeot-dealer), vonden we achter het hotel toch nog een idyllisch plekje, een landhuis met een flinke tuin en een oude muur met hek.

Vanwege de belading, dakkoffer, klimaatbeheersing en de constant hoge snelheid was de benzinetank telkens na 400 km leeg. Dat hakte er wel in. Gelukkig is de benzine in Spanje bijzonder goedkoop. Daar heb je trouwens ook tolwegen, vooral in het Noorden/Baskenland. Daar kun je als toerist alleen maar contant betalen of met een bankpasje respectievelijk creditcard. In Valladolid maakten we, na de maaltijd in het hotelrestaurant, weer een wandelingetje. Ook hier weer een bedrijventerrein, met vlakbij wat industrie in de vorm van een Michelinfabriek. Verder een bewaakte, ommuurde woonwijk, vlakbij rio Pisuerga, die uiteindelijk in de Douro stroomt, de rivier waar Porto aan ligt waar we later nog (gepland) verzeild raken.

Vlak na de Portugese grens schaften wij ons een EasyToll abonnementje aan. Dit werkt met een VISA card. Het systeem maakt een foto van je kentekenplaat en je registreert je VISA card, waarna je op elke tolweg in Portugal met EasyToll logo automatisch je bijdrage levert. Kost overigens geen drol, maar dat terzijde.

Tegen 16.00 uur kwamen we dan aan bij Villa Aroeira (a.k.a. Villa Miosótis), in Aroeira(!). Dit is de plek waar we komende week bivakkeren met ons allen...

Toppie

Hoewel de Peugeot 2008 een slag groter is dan de 208, zeker qua bagageruimte, heb ik toch behoefte aan meer ruimte. Met Laura en Bruno's huwelijk in het vooruitzicht, een evenement waar wij met eigen vervoer naartoe gaan en waarnaartoe we nogal wat huwelijksparafernalia mee naar toe nemen, wilde ik een dakkoffer aanschaffen. Eerste stap was het aanschaffen van dakdragers, en wel door de dealer aanbevolen originele Peugeot 2008 exemplaren. Die had ik binnen een dag in huis. Daarna op jacht naar een dakkoffer. Eerst dacht ik aan een originele Peugeot dakkoffer, maar die hadden alleen te korte of te lange (139, 196 of 232 cm lang). Thule echter had ook 175 cm lange, de Touring M. Dit is een nieuw model en best wel prijzig (389€). Na wat gegrasduin op het onvolprezen internet stiet ik op de Thule Pacific 200, vrijwel identiek aan de Touring M, maar diens voorloper en bij de Dakkofferspecialist 100€ goedkoper. Afhalen kon bij Dakkoffer Online in Barendrecht. Daar werd deze gemonteerd op de door mij zelf aangebrachte dakdragers en 's avonds kon de koffer al dienst doen voor een vrachtje van IKEA: matras, kleed en kussens voor Laura en Bruno's nieuwe huis!

Oldtimer

Schuco | Mercedes-Benz 170 V Limousine

Soms word je zomaar meegesleept door het verleden. Vandaag bracht ik met een aantal oude knarren en één jonge knar een bezoekje aan de NAMAC beurs in Houten, het walhalla voor miniatuurautofanaten. Zoals wellicht bekend spaar ik 1:43 modelautootjes, voornamelijk Peugeots en auto's die op één of andere manier een rol speelden in onze familie.

De eerste auto van Carla's vader was een Mercedes 170. Welk model precies wist ik niet. Er zijn wat zwart-wit foto's uit 1962-'63 met de hele familie. Tot mijn vreugde vond ik een model op de beurs, de Mercedes-Benz 170 V Limousine, in purperrood. Dit model stamt uit de late jaren '40. Carla's exemplaar, de Mercedes-Benz 170 S met schuifdakje, schat ik midden jaren '50. Onderstaande foto's zijn uit 1963, een jaar voor haar vader een Citroën 2CV kocht. Downsizen noemen we dat tegenwoordig.

Ik kocht ook nog de Peugeot 304 uit 1972 en... tromgeroffel... de Peugeot 2008 uit 2013. Zie helemaal onderaan.

Wee Weneestraat Nieuwenhoorn, 23 december 1962

Adriaan van Dis, 7 april 1963

Lies van Dis - van Driel en Carla van Dis, 7 april 1963

Lies van Dis-van Driel, Marion, Paul en Carla van Dis, Mastbos Breda, 20 april 1963

Lies van Dis-van Driel en Carla van Dis,  grens Baarle-Nassau, 5 augustus 1963

Bij opa en oma van Driel, Koudekerk aan den Rijn, augustus 1963

Koudekerk aan den Rijn, augustus 1963

Paul en Carla van Dis, Leiderdorp, augustus 1953

Norev | Peugeot 2008 (2013)

Minichamps | Peugeot 304 (1972)

Tour de Pays-Bas

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden: een rondje Nederland na aanschaf van een nieuwe Peus. In 2003 ondernam ik dit, met de 307, nog alleen en reed in één dag een paar honderd kilometer rond het IJsselmeer. In 2012, met de 208, was het onze 'zomervakantie'; ruim 800 km via Marken, Harlingen, Enschede (pitsstop) en Thorn. Dit jaar, uiteraard met de 2008, een soortgelijk traject: Volendam, Groningen, Enschede (pitsstop) en Bergeijk.

De pitsstop in Enschede is vaste prik, we logeren dan bij onze dierbare vrienden Hannie en Helmut. Bij wijze van cadeautje hadden we bedacht gerookt paling te scoren in Volendam. Je bent er, vanuit Rotterdam, in een klein uurtje. Volendam an sich is niet mijn kopje thee. Mij te veel banaal toerisme, maar ach, wie ben ik... De langgerekte vissen kochten we bij een piepklein non-descript viswinkeltje om de hoek aan het Zuideinde. De uitbater nam, nadat wij vroegen of we konden pinnen (palingen worden duur betaald) de gelegenheid breed uit te meten over de bankcrisis en wiens schuld dat was (de banken en de regering) zodat wij ons vriendelijk doch dringend excuseerden en uit de voeten maakten. Volgende stop: de Afsluitdijk, meer precies het monument ergens halverwege. 

Daarna spoedden wij ons naar de stad Groningen, alwaar ik online een winkel had ontdekt waar het zogenaamde Klettervest, of werkmansjasje, aan de man wordt gebracht. Mijn vader, straatmaker van beroep, droeg voor dat werk een 'Manchester pak', een robuust ensemble (broek en jas) van zwarte corduroy. In een aanval van een mengeling van ontijdig eerbetoon en misplaatste nostalgie wilde ik voor mezelf zo'n jasje aanschaffen. Aldus begaven wij ons naar Vakkledinghuis Groningen, één van de twee winkels in Nederland waar dit nog verkocht wordt. We parkeerden in het Q-Park garage aan de Ossenmarkt. Sinds ik via de ANWB/Yellowbrick doe aan 06-parkeren (ga toch lekker Bricken...), ben ik ook de trotse eigenaar van den Q-Park creditcard, vandaar. De winkel aan de Oud Ebbingestraat is niet ver daar vandaan. Binnen heerst een prettige chaos van allehande werk- en vrijetijdskleding (kleding dus, zeg maar). Gelukkig hadden ze mijn maat (56, zo blijkt). Zo blij als een kind reden we toeristisch naar Enschede, dwars door de provincies Groningen, Drenthe en een stuk Overijssel.

Na de nodige glazen wijn en Helmut's Bijzondere Pannenkoeken en natuurlijk de meegebrachte gerookte paling, werden de oogjes allengs kleiner en kropen we in ons logeermandje.

's Anderendaags reden we via Duitsland, dit om de Peus eens serieus op de staart te trappen, richting Bergeijk op de grens met België. Hiervoor moesten we, omdat we op het eind nog verkeerd reden, in totaal drie maal de landsgrens overschrijden. Ditmaal werd dit opgeluisterd door extra strenge controles door de Marechaussee in verband met de Nucleaire Top in Den Haag. In Bergeijk start het Tweelandenpad, dat inderdaad door twee landen loopt. Het is het stroomgebied van de Dommel, wat resulteert in een hoop nattigheid op de grond en, helaas omdat het regelmatig regent en zelfs hagelt, ook in de lucht.

Na ruim 800 km is de Peus goedgekeurd.