Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Je verwacht het niet

Vandaag komt Carla terug van een weekje Madrid/Lissabon. Als de kat van huis is dansen de muizen zou je zeggen en echt, ik heb het geprobeerd. Het begon met het upgraden van mijn laptop. Dat ging goed, maar na een paar dagen begon de nieuwe externe hardeschijfbehuizing kuren te vertonen. Het USB3 kabeltje was een beetje wiebelig en maakte slecht contact. Gelukkig kon ik hem binnen acht dagen omruilen voor een nieuwe. Nadat ik ter plekke checkte of deze wel goed was kon ik opgelucht weer naar huis.

Dinsdagmiddag laat sloeg het noodlot toe. Ik zat nietsvermoedend het zoveelste bord macaroni naar binnen te werken, onderwijl TV kijkend. Pling, geen beeld. "Deze zender is tijdelijk niet beschikbaar". Was het maar waar. Ik had ook geen internet zo bleek luttele seconden later. Na alles geprobeerd te hebben ben ik overgestapt op de XS4ALL mobiele internet verbinding, met behulp van een 3G-UMTS USB modem, onderdeel van het XS4ALL ServicePlus pakket. Dat werkte wonderwel, zij het in een hemeltergend laag tempo. Gelukkig kun je de snelheid online upgraden naar 3,5Mbps (minder dan 1/10 van de normale snelheid). Deze snelheid blijft 24 uur actief en dan gaat 'ie automatisch weer omlaag omdat het probleem dan waarschijnlijk is opgelost.

 

Fluks XS4ALL gebeld en ja hoor, na enkele minuten was het lek boven: in De Centrale was er door nog onbekende oorzaak plotsklaps een draadje niet goed aangesloten. Heb ik weer. Men beloofde het morgen aan de beheerder door te geven. Ik gaf ze een hele dag respijt. Gelukkig maar, want er gebeurde niets. Maar weer eens gebeld. Het schijnt dat ik niet de enige ben met dit probleem en dat een serieuze hardwarestoring (Alcatel kaart) de boosdoener is. Inmiddels had ik de snelheid opnieuw verhoogd, want er was 24 uur verstreken. Weer 24 uur later was er geen nieuws te melden. Weer gebeld (dit alles mobiel want tja, geen telefoon natuurlijk) nu om te vragen of ze deze verhoogde snelheid vast willen zetten omdat je dat zelf maar maximaal twee maal mag doen. Hiertoe waren ze bereid, en dan maar meteen tot volgende week maandag. Dan moet het toch wel zo'n beetje gerepareerd zijn. Vrijdag gaan we er alles aan doen meneer. Het is nu zaterdag en er is geen merkbare vooruitgang geboekt.

Gisteren ging ik enigszins bedrukt boodschappen doen en ik dacht, komaan, ik ga eens bij de MediaMarkt langs, daar knap ik misschien van op. Bleek dat een dag eerder The Hobbit op de mediamarkt was gekomen, in DVD, Blu-ray en 3D Blu-ray formaat. Dit was het moment waar ik op had gewacht: een excuus om een Blu-ray speler aan te schaffen. Omdat Carla mordicus tegen deze diepte-investering is (die schijfjes zijn hartstikke duur! en wat kost zo'n speler wel niet!!) liep ik eerst braaf met de DVD onder mijn arm (vergezeld van twee spotgoedkope Brian Eno-cd's en een cd, bedoeld als cadeau voor Carla's verjaardag van een artiest die onlangs na tien jaar een come-back cd heeft gemaakt en niet zo'n goedkope...). Toch maar even langs de Blu-ray spelers. De afgelopen weken heb ik me al een hoedje georiënteerd, maar er kwam niets positiefs uit. Tot ik hier en nu de Samsung BD-ES6000 zag. Flink afgeprijsd, compact (past naast de Motorola mediaspeler van XS4ALL) en voorzien van interessante snufjes. Zo is deze minimalistisch uitgevoerde speler via Wifi te gebruiken als streamer voor muziek die op je PC staat. Ook foto's zijn op die manier op je TV te bekijken. Als dit Carla niet over de streep trekt... De DVD teruggelegd en toch maar de Blu-ray gepakt.

Hobbyisme

Nu Carla en Mariska ruim een week weg zijn naar Madrid (om haar verjaardag te vieren) en Lissabon (op bezoek bij Laura en Bruno) kan ik me eens wijden aan die andere hobby. Mijn laptop is inmiddels 2,5 jaar oud en daarmee op de helft van zijn verwachte levensduur. Nu is het moment om de enige upgrade die ik nog kan doen uit te voeren: de harde schijf vervangen door een SSD (Solid State Drive). Een paar maanden geleden heb ik al Windows 8 en 8GB geheugen geïnstalleerd. De desktop is ook al voorzien van een SSD en dat bevalt heel goed. Ik had bedacht dat ik de harde schijf uit de laptop in een externe behuizing kon bouwen (resulterend in een externe harde schijf) en dat geheel aan de Dierenbescherming over doen. Het liep iets anders.

Eerst de SSD. Informatique had een aanbieding van de Intel 520 Series, 120GB. Dat is ruim voldoende voor een laptopje. Een kind doet de was: klepje open, schroefjes los, schijfje er uit, SSD er in, schroefjes vast, klepje dicht. Daarna moest ik natuurlijk eerst de Sony hersteldisk 1 t/m 3 installeren, waarna de upgrade naar Windows 8 nog eens dunnetjes kon worden overgedaan. Alles draait weer (nou ja, draaien...) als een tierelier.

Voor de harde schijf had ik een behuizinkje gekocht van RaidSonic, de Icy Box IB-231StU3-G, met USB3 aansluiting. Je moet toch met je tijd mee, nietwaar? Het schijfje uit de laptop, een Seagate Momentus 7200.4, is eigenlijk best rap en ik vond het dan ook zonde om, in combinatie met USB3, deze weg te geven. Dus ik hou hem zelf en de Samsung G2 Portable met dezelfde capaciteit (320GB) maar met een lagere rotatie-snelheid van 5400rpm en 'slechts' USB2 kan door de Dierenbescherming goed gebruikt worden.

Geen beweging

De nieuwe PC bevat slechts één harde schijf. Volgens het evangelie van Toledo is dat er één te weinig. Ik zweer namelijk bij één harde schijf voor het besturingssysteem en software en één voor data. Een tweede harddisk was dus geboden. Nu wil het geval dat bijna alle harddiskfabrieken in Thailand staan en die zijn vorig jaar allemaal overstroomd door een uitzonderlijk heftige moesson. Met als gevolg dat de productie uitviel en exorbitant hoge prijzen was het resultaat. Gelukkig is er al enige tijd een alternatief: de SSD oftewel de Solid State Drive. Helemaal geen schijf, maar een printplaatje met geheugenchips en een controller, keurig verpakt in een doosje ter grootte van een 2,5" harde schijf. Solid State is trouwens een term die in de jaren zestig werd gebruikt voor de eerste transistorradio's, maar dat terzijde.

Carla is een weekje naar Lissabon en ik zag mijn kans schoon op mijn gemak de reeds enkele weken geleden aangeschafte Samsung 830 Series SSD in te bouwen.

Een SSD heeft zo zijn voor- en nadelen:

Voordelen, allemaal het gevolg van het ontbreken van mechanische onderdelen:

• Bloedsnel;
• Stil;
• Licht;
• Sterk,
• Zuinig.

Nadelen:

• Relatief duur, je moet dan denken aan 1 gigabyte per euro, dit in tegenstelling tot een gewone harde schijf die een factor 10 goedkoper kan zijn;
• Relatief kleine opslagcapaciteit, dit om de aanschafprijs zo laag mogelijk te houden;
• Relatief korte levensduur (slijtage). De chips kunnen zo'n 5.000 maal beschreven worden, wat bij gemiddeld gebruik op zo'n vijf jaar neerkomt.

Alsmaar Portugezer

Laura en Bruno wonen nu bijna twee jaar in een zeer ruim appartement in Póvoa de Santa Iria, een voorstad van Lissabon. Laura werkt in de wijk Alcântara, Lissabon en is dagelijks een aantal uren kwijt aan reizen, wat ook niet goedkoop is. Stappen en bezoekjes aan vrienden is ook allemaal in Lissabon zelf, dus verhuizen is eigenlijk zo gek nog niet, zeker nu ook Bruno werk in de stad heeft gevonden. Vorige week gingen ze op huizenjacht en bij de tweede bezichtiging in Alcântara was het bingo. Het appartement dat ze vonden is in een geheel gerenoveerd pand uit de jaren dertig van de vorige eeuw, voorzien van alle gemakken maar piepklein. Zo hebben ze een nieuwe keuken en badkamer, betegeling op de vloer waar nodig en authentieke houten vloeren in alle kamers. Ze kunnen er eind mei al in en vandaag zijn we met de makelaar alle puntjes op de i wezen zetten.

Om het te vieren zetten we koers naar Belém, om Carla's Pastéis-fetisjisme te bevredigen. We kwamen langs een Pingu Doce, waar we water en Leo's (Milka repen) scoorden. Op een terras aan de Doca de Santo Amaro aten we tosta's, met een biertje, cola en ananassap. Het is inmiddels weer bloedheet. Daarna liepen we, met een frisse tegenwind van zee, naar Belém om eerst in Jardim do Ultramar uit te puffen. De pastéis was weer heerlijk. Hierna namen we bus 28 naar het centrum, waar we gisteren een outlet store hadden gevonden. Carla wilde Laura trakteren op wat koopjes. Met de buit, schoenen en een vestje, liepen we naar station Apolónia, waar we weer een kippetje kochten voor vanavond. In Póvoa deden we nog wat inkopen voor het nieuwe huis bij de Chinese bazar en een kantoorboekhandel, waarna we traditioneel naranja dronken en boodschappen deden bij de Minipreço. Het avondmaal gebruikten we, zoals afgelopen dagen wel vaker, zo rond 21.30 uur. Is dat Portugees of wel?

Avondmaal

Bruno is een paar weken geleden voor het eerst naar Santuário de Cristo Rei geweest en wilde vandaag daar met ons weer naar toe. We namen de trein naar Alcântara-Terra en stapten daar over op de Fertagus-lijn naar Pragal, via de Ponte de 25 Abril. Vandaar kun je met de bus (duur) of taxi (goedkoop) naar Cristo Rei, een enorm beeld van Jezus, uitkijkend over de Taag. Na een dollemansrit per taxi arriveerden we bij het beeld, waar we eerst omheen liepen en van het uitzicht over de Taag en Lissabon aan de overkant genoten. We mijmerden over het huisje in Alcântara waar Laura en Bruno al over twee weken intrekken. Daarna lieten we ons per lift tot grote hoogte hijsen, voor 4€ p.p. Dan ben je er nog niet, je moet dan nog diverse trappen op. Het uitzicht boven is overweldigend, het beeld van Jezus evenzo. Als ongelovig en meestentijds nuchter persoon was ik toch wel onder de indruk.

Nadat we een golf Teutoonse horden hadden overleefd, zijn we weer naar beneden gegaan om de bus naar Almada te pakken om vandaar met de veerboot weer naar Lissabon te varen. De bus reed net weg, maar de chauffeur was zo aardig nog voor ons te stoppen toen we armenzwaaiend en rennend zijn aandacht probeerden te trekken. Na een tocht door kronkelende straatjes, ternauwernood breed genoeg voor de bus, kwamen we bij het haventje van Cacilhas aan. Er ligt daar een oude onderzeeër afgemeerd en er wordt door de Marine geoefend. Zo waren we getuige van een oefening met een motorboot en een helikopter. De vissen doen zich hier te goed aan wat het rioolwater ze brengt en luttele meters verderop staan een aantal mannen te vissen. Je moet er niet aan denken... De boot van de Transtejo brengt je in een paar minuten naar Cais do Sodré aan de overkant en biedt je een tamelijk unieke kijk op de rivier, het beeld en de brug.

Aan de overkant begaven we ons naar Restaurante A Merendeira, 54 Avenida 24 de Julho, waar we vorig jaar zo'n heerlijke lunch aten. Nu was het al wat later maar konden we een mini-menu kopen, met pão com chouriço en caldo verde (brood met meegebakken chorizo en boerenkoolsoep). Nu houd ik absoluut niet van boerenkool, maar deze soep is echt heel erg lekker! Hierna zijn we door de bloedhitte naar station Santa Apolónia gelopen. Onderweg zagen we een enorm cruiseschip. Toen we verder liepen lette ik niet op en liep keihard tegen een zojuist neer te laten slagboom op, met als gevolg een bloedende wond boven mijn rechteroog, dit tot grote hilariteit van mijn reisgenoten. Nadat we Laura weer bij het station hadden opgepikt kochten we een lekker gegrild kippetje bij Pingo Doce die we 's avonds laat met sla en stokbrood op het balkon verorberden. Life's good!

 

Eléctrico 28

De dagen zijn zo vol dat ik nog geen tijd heb gehad voor dit blog. Het weer is fantastisch, elke dag rond de 30°C! Maandag gingen we, zonder Laura die moest werken, met tramlijn 28 dwars door de stad. Carla was eerst nog naar de kapper geweest, dat kost hier maar 11€ (wassen, knippen, föhnen). De reis naar het beginpunt ging per trein naar Alcântara-Terra en van daar met de metro naar station Rato en dan te voet tot Jardim da Estrela om een hapje te eten. Eerst probeerden we een paviljoen in dit park, maar daar waren ze niet zo geïnteresseerd in onze clientèle, zodat we even verderop bij Restaurante Flor da Estrela op het terras neerstreken, met uitzicht op de Basilica da Estrela, waar net een begrafenisdienst gaande was. Daarna liepen we omhoog naar het beginpunt van de rit, bij Cemitério dos Prazeres. Daar namen we tram 28 die je dwars door Lissabon voert. Onderweg kun je goed foto's nemen, de ramen zijn open. We reden door Estrela, Madragoa, Bairro Alto, Baixa en eindigden in Alfama. Dit is niet het eindpunt, maar wel het punt waar je gemakkelijk, zonder al te veel te klimmen, naar Castelo de Sào Jorge kunt lopen. We stapten dus uit bij Miradauro Santa Luzia, waar we even rondkeken. Ik heb er nog een gezelschap Duitsers op hun verzoek gefotografeerd.

Tijdens een rustpauze belde Bruno even met het bedrijf waar hij gesolliciteerd had en warempel, hij is aangenomen! Het is (weer) een boekenwinkel, maar nu midden in het centrum en eind deze maand begint zijn training. Met dit goede nieuws op zak liepen we met lichtere tred naar het kasteel, waar we wel rondkeken maar niet naar binnen gingen. Nadat we weer via de kleine steegjes van Alfama waren afgedaald, ontmoetten we Laura op station Santa Apolónia, waarna we de trein naar huis namen, maar niet nadat we bij ons Palacio weer vers geperste naranja namen, hoewel Bruno voor de gelegenheid een biertje nam. Hij heeft het verdiend!

Kater

Het dreigde een mooie dag te worden, maar omdat ik zoveel spullen meedraag besloot ik mijn colbertje aan te trekken, wat een kardinale fout bleek te zijn. Onderweg naar de trein dronken we een 'bica', zoals ze hier een espresso noemen, waarna we afdaalden richting station. Langs de kant van de weg zagen we wat zwerfkatten, die worden vertroeteld door buurtbewoners.

We namen de trein naar Orient, waar we lekker langs de Taag zouden flaneren, een hapje eten en zouden gaan winkelen. Dat is allemaal gelukt, alleen zweette ik wel uit mijn jasje. Op het terras van Azul Profundo aten we heerlijke tosta's, met een biertje natuurlijk, dit als aanloop naar het stappen vanavond In Bairro Alto. Via het winkelcentrum reden we weer op huis aan, en dronken we vers geperst naranja op het terrasje van de Palacio dat gisteren gesloten was. Na een hapje en een biertje op het balkon en een frisse douche gingen we weer naar de stad.

Laura en Bruno eten best vaak bij Grelha do Carmo in Bairro Alto, dus daar gingen we naar toe. Dit restaurant is niet zo groot en ook niet zo duur, maar het eten is goed. De zaak wordt gerund door een wat wonderlijke man, die niet echt naar andere mensen luistert zonder dat dit overigens hinderlijk wordt.  Hoewel, er ontstond een discussie over wat voor aardappelen we wilden (geen grote gekookte, maar kleine, in de schil gegrilde) en hij kreeg het toch nog voor elkaar Carla de verkeerde te serveren. Ik had bacalhau, vergezeld van bier en een ruime hoeveelheid olijfolie, wat ik niet wist. De salade op hetzelfde bord voorzag ik zelf van een even ruime hoeveelheid voornoemde olie, wat resulteerde in een oliebad die ik in mijn enthousiasme bijna geheel verorberd heb. Dit zou later op de avond nog een staartje krijgen...

Na het eten gingen we even chillen en van het avondlijke uitzicht genieten op het Miradouro São Pedro Alcántara, de plek waar ook de beroemde tram Elevador de Gloria naar boven kruipt. Daar dronken we ook weer een bica, vlakbij de toiletten. Op een gegeven moment kwam er een man uit het toilet, liep om, ging de bar binnen en kwam daarna weer met een toiletrol naar buiten en verdween weer het toilet in. Wij vroegen ons af of hij die rol miste voor- of nadat hij die nodig had...

Toen was het tijd om te gaan stappen. In de praktijk betekent dit bar in, bar uit, bier drinken, afgewisseld met shotjes sambuca of andere, in sommige landen verboden, drankjes. In bar Sem Nome was het een weerzien met oude bekenden maar ontmoetten we ook wat nieuwe mensen, zoals jarige Lee en zijn zoon Jackson uit Australië en Paula, een Braziliaans fotomodel. Het is allemaal een beetje uit de hand gelopen zoals de vele foto's die nu op facebook rouleren illustreren. Zo rond 04.15 uur waren we weer thuis en ik voelde me kiplekker. Hoe anders was het toen ik zes uur later wakker werd met bonzend hoofd en misselijk. Ik geloof dat ze dat een kater noemen. Bij elke oprisping werd ik herinnerd aan bacalhau met olijfolie en bad dat ik het binnen zou kunnen houden. Het is me gelukt! Na exact 12 uur op bed stond ik op, at een broodje en ben gaan douchen. Morgen gaan we met tramlijn 28 dwars door Lissabon. Zin an!

Hindernissen

Het wordt eentonig. Als wij op vakantie gaan is er altijd wel iets. Nu staakten de Luchtverkeersleiders van Aeroporto Lisboa. Onze vlucht was al eens vervroegd van 15.30 naar 13.30 en deze week weer, naar 10.30 uur. Wat betekent dat we om 07.00 uur richting Schiphol moesten. Het werd een half uurtje later. Op de weg was het rustig dus we waren er in no time. Inchecken: vliegens en daarna even een boterhammetje gegeten. Boarding alsmede vliegen geen probleem. Landen, dat was het probleem. We moesten 20 minuten over Lissabon en Atlantische Oceaan cirkelen alvorens we mochten landen. Daarna het weerzien met Laura en Bruno en in de rij voor een taxi. Die vervolgens met ware doodsverachting richting Póvoa reed. bij het afrekenen was het 20€, terwijl er net 11€ op de meter stond, maar hij was het tarief voor de snelweg 'vergeten' aan te zetten.

Eenmaal thuis pakten we uit met uit NL meegebrachte etenswaren en andere noodzakelijkheden en gingen we boodschapjes doen voor de komende dagen. Daarna chillen op het balkon met een hapje en een drankje. Laura maakte echt heerlijke tonijnsalade met pasta. Enigszins bedwelmd en met volle maag zijn we toen nog even afgedaald naar het park voor een kopjen kofjen bij het Palacio da Quinta de Piedade. Helaas was het terras nèt dicht en zochten we onze toevlucht bij een nieuw terrasje vlakbij het winkelcentrum.

's Avonds heb ik me onledig gehouden met de virale infectie van Laura's laptop. Zij had in januari een usb-stickje met F-Secure (waarvan ik gratis 6 licenties heb via mijn XS4ALL abonnement) meegekregen maar niet geïnstalleerd. Gevolg: een 'ransomvirus', waar je moet betalen zodat het virus weer verwijderd wordt. En passant moet je ook je pincode invoeren en dan is het kassa voor de cyberboefjes. Gelukkig kon ik het virus verwijderen met een opstart cd van Kaspersky, een ander gerenommeerd anti virus programma. Eind goed al goed.

Eten en drinken en eten

17 september 2011 | Laura is weer vrij en we gingen vandaag naar het gebied bezuiden Lissabon. Eerst reden we over de Ponte Vasco da Gama, waar ik vorig jaar ook al eens, maar dan onvrijwillig over reed. Daarna via Setubal, een tamelijk grote havenstad. Vervolgens de weg langs de kust, waar op een gegeven moment een barbecueplaats opdoemde en we even zijn gestopt. Hele gezinnen waren bezig met de voorbereidingen, waarbij de traditionele rolverdeling niet werd geschuwd. Vader beheert het vuur en moeder moet sjouwen. We liepen naar de zee waar je uitzicht hebt over de Costa Bela. Daarna reden we naar Portinho da Arrábida, een piepklein badplaatsje waar alle parkeerplaatsen bezet waren. We reden dus maar door naar Sesimbra, een alleraardigste badplaats. Aldaar gingen we op jacht naar een restaurant om caracois (slakjes) te gaan eten. Overal, zelfs als het op de kaart stond, nul op het rekest. Behalve bij de laatste poging (altijd de laatste…). Dwars door het binnenland zijn we weer teruggereden. 

’s Avonds zijn we uit eten geweest in het restaurant waar Laura en Bruno vaak eten en daarna stappen in de Bairro Alto. We gingen naar Yggyroska,  de bar waar alle vrienden uit alle windstreken bij elkaar komen. Iedereen vond het heel cool dat wij als oude knarren met onze kinderen gingen stappen. Wat ons niet weerhield er rond half twee de brui eraan te geven en per taxi naar huis zijn gereden.

 

18 september 2011 | Zondag stond Cascais op het programma en Bruno was ook vrij dus die ging mee. Ik wilde via de snelweg gaan, maar Bruno had een betere route. Hoewel, er was een soort sportdag in alle kustplaatsen aan de gang, dus de kustweg (N6) was voor de helft afgesloten (van west naar oost), dus werden we via allerlei omwegen naar Cascais geleid. Aldaar hadden we weer moeite een parkeerplaats te vinden, maar het lukt uiteindelijk toch. We liepen langs het strand naar de haven, waar een kolonie meeuwen de buurt onveilig maakte.

Ook hier werd één en ander aan sport gepromoot, maar dat ontweken we behendig, op weg naar Masala, het Indiase restaurant waar we wel vaker eten. Daar hebben we heerlijk geluncht, waarna we via het strand en allerlei straatjes en een terrasje waar we koffie dronken, weer naar de auto teruggingen. ’s Avonds zouden we bij Bruno’s ouders gaan eten, maar door een sterfgeval in de familie ging dat niet door. In plaats daarvan hebben we wat gechilled en tv gekeken. We waren sowieso doodmoe van alle uitstapjes deze week. Morgen Bilbao…

Klussen

Twee dagen voor we vertrokken belde Laura dat haar laptop geen teken van leven meer vertoonde. Omdat zij en Bruno sparen voor hun voorgenomen huwelijk volgend jaar, besloten Carla en ik om hen een nieuwe laptop te geven, die ik inderhaast bij de MediaMarkt scoorde. Ik had een dag om het apparaat in te richten. Als tegenprestatie krijgen ze een jaar lang geen cadeautjes meer... Voor dit incident was de Peus natuurlijk virtueel al volgeladen. Met cadeautjes, haar eigen spulletjes, kleren, een kubieke meter schoenen, een tweedehands computer, dozen oude Libelles et cetera.

Een week eerder belde ze dat Engelse gasten door hun bed gezakt waren, bezweken onder het gewicht. De middenbalk was finaal doormidden. Helaas was ze ook het bonnetje kwijt, dus ruilen ging niet meer. Wij hebben precies hetzelfde bed op de logeerkamer, dus die balk nam ik ook maar mee, diagonaal in de Peus, bevestigd met duct tape. Zo reden wij van Rotterdam naar Póvoa de Santa Iria.

De laatste etappe begon in de bergen van Baskenland. Een waar genot voor de natuurliefhebber en automobilist. Daarna volgt een tamelijk dor uitziend traject, lege tarwevelden en geel tot bruine zonnebloemvelden. De benzine is in Spanje zeer goedkoop, het scheelt 40 cent met Frankrijk en 35 cent met Nederland. Zodoende tankten we vlak voor de Portugese grens maar extra, want in Portugal is het nog duurder dan in Nederland. Voorbij Salamanca wordt het groener, uitgestrekte olijfboomgaarden en pijnboombossen. Portugal is helemaal groen en ziet er al met al wat vriendelijker uit.

Na een uitbundige begroeting sjouwden we alle spullen naar boven, het was eigenlijk zo gepiept. Nadat Bruno van zijn werk kwam hebben we alle cadeautjes uitgedeeld en natuurlijk sloeg de laptop in als een bom, hoewel Laura het stiekem wel had gehoopt. Ze kent haar Pappenheimers. Als eerste klus heb ik het bed voorzien van onze balk, wij moeten er ten slotte in slapen. Daarna heb ik de inhoud van haar oude harde schijf overgezet. Dat was wel een opluchting, want al haar foto's staan er op. Geen back-up, maar dat heb ik ook geregeld. Na een heerlijk maal en de nodige drankjes was het tijd om te slapen. Vanmorgen gingen de dames, nadat we op het balkon hadden ontbeten, de deur uit om onder andere naar bruidsjurken in Lissabon te gaan kijken. 

Ik werd moederziel alleen gelaten om de PC aan de praat te krijgen. Dat lukte wel, maar het toetsenbord en de muis kreeg ik niet aan de praat. Dit was wel eens eerder gebeurd toen deze PC nog van Cachita was, dus ik ben bij de InforPáscoa in de buurt een nieuw ouderwets toetsenbord (met PS/2 stekker i.p.v. USB) en muis gaan halen, mèt Portugese indeling. Dit is echt het laatste wat ik voor ze koop! Tussen de bedrijven door heb ik ook nog de foto van de Elevador de Gloria opgehangen. Bruno was er nog niet aan toegekomen....

Terzijde

Een tijdje geleden had de ANWB het bericht dat je beter auto rijdt met een Red Bull achter je kiezen. Nu had ik dat spul nog nooit gedronken en het is ook best een duur drankje. Dus kocht ik bij de Lidl een blikje miXXed up en bij de AH een Euroshopper Energy Drink voor een vergelijkend warenonderzoek. Ik vond de laatste iets lekkerder. In de verte smaakt het naar Exota Champagnepils, iets wat ik in mijn prille jeugd graag dronk voor Marcel van Dam roet in de limonade gooide. Ik kocht een hele tray en bij elke stop drink ik een blikje leeg. En verdomd, ik ben niet één keer in slaap gevallen!