van Weergors naar Glaciswijk

Naarmate ik ouder word krijg ik steeds meer belangstelling voor het verleden, meer bepaald mijn eerste jaren in Hellevoetsluis, waar ik tot mijn 9e jaar heb gewoond. Ik ben in 1958 geboren in de President* Paterstraat, gelegen in de Glaciswijk, zie de kaart hiernaast uit hetzelfde jaar. Ons huis op nummer 3 is gebouwd in 1951 en we zijn daar gaan wonen in 1955.

Dit was in feite de eerste (na-oorlogse) nieuwbouwwijk van Hellevoetsluis. Ik las hierover in de onlangs uitgekomen 2e druk van de Historische Atlas van Voorne-Putten, geschreven en samengesteld door Bob Benschop. Deze atlas bevat een aantal oude kaarten(!) die de geschiedenis van onder andere dit gebiedje illustreren. De President Paterstraat, v/h Glacisweg, aangelegd op de Koedijk die in vroeger tijden doorliep tot aan de vestinggracht, zoals op onderstaande kaart uit 1697 blijkt. De ligging van de Glaciswijk komt hier overeen met "Het Kleyne Weer Gors" en "Den Mols Hoek". Deze en andere kaarten zijn te vinden op de site van Streekarchief Voorne-Putten.

Ruim 100 jaar later werd het Kanaal door Voorne gegraven, vanaf het Haringvliet naar de Maas in het noorden, waarbij de Koedijk werd doorsneden. Op een plattegrond van de Gemeente Hellevoetsluis uit het jaar 1957 is duidelijk te zien dat de President Paterstraat in het verlengde ligt van de Koedijk.

Een aantal foto's van voornoemde site en die van Stadsmuseum Hellevoetsluis:

Enfin, de fascinatie voor Hellevoetsluis is wel duidelijk, getuige de vele posts die ik hier al over schreef, en nog zeker niet ten einde...

* President is de Franse equivalent van Burgemeester.

Rond het Kanaal door Voorne

 

Haringvliet Expeditie

Graag of niet

Het begint op te vallen: telkens als wij iets negatiefs hebben meegemaakt (dit keer het niet doorgaan van mijn droombaan) gaan we naar Hellevoetsluis, het dorp waar we geboren zijn. Vooral de oude vesting met haar haven, historische gebouwen als de vuurtoren, en het Haringvliet oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit. Zoals altijd parkeerden we bij Aquarius, ingeklemd tussen het kanaal door Voorne, het Haringvliet, de haven en de Vest, waarin honderden ganzen zwommen. We liepen richting de plek waar het Marinehospitaal stond en waar een nieuw gebouw zal verrijzen. De muur van het belendende pand, het Admiraliteitshuis, is netjes gerestaureerd. Met de oude VW kever op de voorgrond levert dat een onverwacht nostalgisch plaatje op.

We liepen door over de gerestaureerde brug naar de Westkade, richting vuurtoren. Het 'kleine strandje' zoals wij dat sinds mensenheugenis plegen te noemen, is onlangs op de schop gegaan en geschikt gemaakt voor verantwoord toerisme. Het is mooi weer, met een flinke bries en Hollandse wolkenluchten.

Op de terugweg zien we aan de Westkade een pand te huur staan. Ooit, hebben eens gezegd, keren we terug naar Hellevoetsluis, maar dan wel in het vestinggedeelte. Zou het lot ons nu al hierheen voeren? We raken enthousiast. Het is weliswaar een klein huis, maar de locatie is schitterend. We besluiten, als het significant goedkoper is dan ons huidige huis, het erop te wagen en fantaseren op de terugweg wat we allemaal moeten doen en laten om deze droom uit te laten komen. Carla zoekt op Funda en ontdekt de huurprijs.... 1265€, ruim het dubbele van wat we er voor over hebben. Kijk, zó graag willen we nu ook weer niet!

Anno fifties

De lange termijn

Enkele weken geleden las ik een bericht over de bodemsanering van de oude gasfabriek in Hellevoetsluis, dat in 1930 gesloopt is. Tijdens de wederopbouw is die grond gedeeltelijk gebruikt voor de aanleg van de Glaciswijk (het stuk tussen de vesting en het kanaal door Voorne). Zo ook voor de President Paterstraat (v/h het meest westelijk deel van de Koedijk), waar ik ben geboren op nummer 3. In 1999 is die grond, die bij nader inzien giftig was, verwijderd en vervangen door schoon zand. Nu moet het terrein verder worden afgegraven tot wel 7 meter diep. Ik heb dit nooit geweten en was wel benieuwd naar die gasfabriek, die tussen het kanaal door Voorne en de Tramhaven stond.

De Tramhaven was het eindpunt van de tram uit Rotterdam. Die namen we bijvoorbeeld toen mijn vader aan een maagzweer was geopereerd in het oude Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam. Dat was hele wereldreis. Het was ook de springplank naar Goeree-Overflakkee, dat je alleen maar met de daar vertrekkende veerpont kon bereiken voordat de Haringvlietdam was aangelegd.

Ik zal een jaar of vijf geweest zijn en had nog geen fiets en kon ook nog niet fietsen. Een vriendje zou het mij wel even leren fietsen en we gingen naar het tramstation. Waarom dat nou een goeie plek was weet ik niet meer, maar bij de eerste poging reed ik zo het perron af en kwam midden in een plas olie tussen de rails terecht. Het was zondag en ik had mijn beste zondagse kleren aan. Mijn moeder had gewaarschuwd niet mijn kleren vuil te maken... Nadat ik met lood in de schoenen naar huis was gegaan kreeg ik de gevreesde aframmeling. Het was de eerste en meteen ook de laatste.

Anyway, afgelopen vrijdag deden we Hellevoetsluis weer eens aan. Het regende en er was niets te beleven in de Vesting, dus dacht ik eens een kijkje te gaan nemen bij de Tramhaven. Het is volledig van de kaart geveegd en rond het oude haventje staan allerlei jachtwerven. Het is duidelijk vergane glorie. Wat nog wel zichtbaar is zijn de meerpalen waar de oude veerpont aanlegde. Het terrein van de gasfabriek is overwoekerd en afgezet. We liepen via de Pres. Paterstraat terug. Nu maar hopen dat er geen schadelijke langetermijneffecten zijn voor de gezondheid...

Tramhaven | De arm is van mijn zus Nel, ik lijk hier wel een buikspreekpop.
Verder mijn moeder en broer Henk, mijn vader nam de foto, ik schat in 1959.

Dikkertje Dap...

Foto genomen door mijn neef Hans, 1966.

Op die fiets

Na er maanden naar uitgekeken te hebben meldden we ons vandaag bij Mariska en Laura, waar de Tour de Ville van de Tour de France voorbij zou komen  op weg naar de Erasmusbrug, de startplaats. Het peloton werd voorafgegaan door de tourkaravaan, een stoet officials, pers en sponsors, die ook allerlei handelswaar het publiek inwierpen, hoewel niet zoveel als we in 2003 in Cognac hadden meegemaakt, toen Lance Armstrong overigens ook al meedeed.

 

Vooraan reed onze burgervader Ahmed Aboutaleb met Chef du Tour Prudhomme. Deze wagen miste ik, omdat mijn horloge achter begint te lopen wegens bijna lege batterij. Ik lette dus niet op en toen waren ze al voorbij. Carla had hem wel in de peiling en riep 'hee!' waarna Ahmed vrolijk naar haar zwaaide. De Erasmusbrug was overbevolkt, dus keken we op tv naar de start en volgden de tocht over de Zuid-Hollandse Eilanden, meer precies Voorne-Putten, waar onze roots liggen. Vooral het Kanaal door Voorne, waar ik als kind in zwom (nou ja, in het daarin drijvende zwembad), vanuit de helikopter was prachtig om te zien.

Na dit spektakel hadden we zin om de stad in te gaan, het was tenslotte koopzondag. Het is opmerkelijk rustig in de stad en we togen naar de ECI. We moesten nog een boek scoren (Het lot van de familie Meijer van Charles Lewinsky) en tot mijn vreugde zag ik Madmen seizoen 1 en 2 voor slechts 20 euro per deel. Hier was ik al heel lang naar op zoek, en ze tellen nog als kwartaalaanschaf ook, dus daar zijn we voorlopig ook weer van af.

Het was moeilijk om niet nog even naar Plato te gaan, waar ik de volgende cd's kocht:

American VI: Ain't no grave - Johnny Cash - 2010
The long & dangerous sea limited edition* - Moke - 2009
Wilco (the album) - Wilco - 2009
* met bonus cd Shorland acoustic with strings

The age of Aquarius

Na de verwoestende brand in november 2009 en onze inspectie luttele weken daarna, zijn we vandaag weer gaan kijken bij de restanten van het Mariniershospitaal in Hellevoetsluis. Vorige keer kon uw razende reporter melden dat het oude gebouw wellicht herbouwd zou worden, nu is deze hoop de bodem ingeslagen. Alles is gesloopt en weggehaald, voorwaar Het Gat Van Hellevoetsluis!

We hadden, zoals zo vaak, geparkeerd bij Aquarius en liepen langs het Haringvliet richting de haven. Carla sprak een ex-bewoonster die vertelde dat er wel weer gebouwd gaat worden op de onheilsplek. Je kon nu wel goed de achterkant van Admiraliteitshuis zien, waar de geschrokken bewoners een provisorisch terras hadden aangelegd.

We liepen langs Fa. van Gelder, de juwelier waar ik in 1977 onze verlovingsringen heb gekocht, van het laagste karaat dat ik kon betalen. We verloofden ons op 7-7-77. De winkel is nu verlaten. We maakten een rondje, via de wallen en langs het kanaal. We waren wat knorrig, dus scoorden we een patatje bij Aquarius. Op de menukaart stond kroketten met friet. Ik bestelde patat met kroketten (let op de terminologie resp. volgorde). Dit werd door de serveerster niet begrepen, zodat ik het maar aanwees op de kaart. Oh, ik dacht dat u een kindermenu bedoelde! Kinderbrein zul je bedoelen. De patat kwam, onregelmatig gevormde hompen aardappel in diverse stadia van gaar- en krokantheid. Zonder mayo! De desgevraagde mayo kostte achteraf 75 eurocenten extra. Aquarius is ver over de datum, getuige het interieur (type: goedkoop, lelijk en versleten) en olijfolie in handige sprayflacon (t.h.t. november 2008). We zijn via Goeree-Overflakkee teruggereden.

Toevallig

Na bijna een half jaar 'binnen zitten koekenbakken', zoals mijn moeder dat zou noemen, hadden Carla en ik toevallig bijna tegelijkertijd het idee om weer eens naar het vuurtorentje in Hellevoetsluis te gaan. Vandaag zou haar (mijn moeder dus) 92e verjaardag zijn geweest, ware het niet dat zij 24 jaar geleden is overleden, toevallig twee dagen na haar verjaardag. We besloten via Goeree-Overflakkee te rijden, omdat dat de mooiste route is en die toevallig langs Dirksland komt, waar mijn zus Tine haar laatste dagen sleet. Gisteren was het toevallig precies een jaar geleden dat zij is gecremeerd. We parkeerden bij Aquarius aan het Haringvliet. We besloten een rondje te maken langs het haventje en dan via de wallen en "de knaal" (het Kanaal door Voorne) zoals wij dat noemden, terug.

Achter de vuurtoren ligt tegenwoordig een vakantiepark, maar 45 jaar geleden was daar "het kleine strandje" met bijbehorende kleine duintjes. Zodra de zon scheen en de temperatuur het toeliet gingen mijn moeder en ik naar dat strandje. Ik werd snel heel erg bruin en werd dan ook de "blankebilneger" genoemd. Als mijn moeder me kwijt was zocht ze gewoon naar het bruinste jongetje.

Na de wandeling gingen we naar mijn zus Nel en zwager Jan in Oudenhoorn, die toevallig over diezelfde twee dagen jarig is. We vielen met onze neus in de boter, want de hele familie ging toevallig uit eten in de MagnEETcafé in Heenvliet. Dit is een voormalig tramstation, vroeger de Paardenstal geheten. Mijn neefjes Hendrik en Ronald, met hun respectievelijke vrouwen en kindertjes waren er ook bij. We hebben gezellig zitten ouwehoeren en goed gegeten.



Op deze boeiende foto staat het Marinehospitaal waar
Carla's zus Marion toevallig een tijdje heeft gewoond.