Louwman Museum

 

Onvoorziene omstandigheden

Andere wereld | M.C. Escher 1947

M.C. Escher is een kunstenaar die door Carla zeer wordt bewonderd. Haar vader had het boek "De werelden van M.C. Escher" uit 1971 dat nu in onze Billy prijkt. Sinds tien jaar heeft hij (Escher) ook een eigen museum: Escher in het paleis, aan het Lange Voorhout te Den Haag. Onze buurvrienden Trudy en Cas wilden graag eens naar dat museum en, na een aantal valse starten, was het vandaag zo ver. We gingen met Cas' auto en Cas, gerenommeerd aanhanger van de anti-TomTom-of-andere-moderne-navigatiehulpmiddelen-beweging, wist gelukkig de weg. Zoals die tien jaar geleden was, bleek later. Naarmate we het Lange Voorhout naderden wierpen diverse wegwerkzaamheden barricades op en tot Cas' ontzetting leidde zijn kruip-door-sluip-door route niet tot de gewenste eindbestemming. Op zeker moment werden we in de consternatie dan ook bijna door een tram in de flank (aan mijn kant) getorpedeerd, tramlichten, bellen en geclaxonneer ten spijt. Hierna herpakte onze chauffeur zich snel en vonden we alras een vacant parkeerplekje aan het Tournooiveld. Op zich al een prestatie, want er was een Abvakabo-demonstratie tegen de bezuinigingen in de thuiszorg ophanden, precies ter hoogte van die plek aan het Lange Voorhout.

Hoewel er een bord stond liepen we in eerste instantie, omdat het zicht werd belemmerd door de Abvakabo-entourage, verkeerd. Uiteindelijk kwamen we te bestemder plekke: het voormalig winterpaleis van koningin-moeder Emma. We dronken eerst maar eens een bakkie in de oude keuken in het souterrain, omgetoverd tot MC Café. De expositie is verspreid over drie verdiepingen en behelst 130 werken, bijna het gehele oeuvre van Escher. In elke kamer hangt ook een kroonluchter van Hans van Bentem, sommige ook geïnspireerd door het werk van Escher. Nadat we in het winkeltje 3 ansichtkaarten (Delft: Voldersgracht met toren van het stadhuis, Grote markt, gezien vanaf de toren der Nieuwe Kerk en Detail Voldersgracht, alle houtgravures uit 1939) voor aan onze muur te hangen hadden gekocht, raakten we buiten verstrikt in de massale uittocht der Abvakabo-demonstranten. We ontwaarden zelfs Jan Marijnissen (met pet), zittend op een bankje en keuvelend met de achterban.

We hadden onze zinnen gezet op een hapje eten bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, we waren toch in de buurt. Ook deze rit was niet zonder incidenten, want de meeste straatjes richting Visafslagweg waren opgebroken. Het leek ook wel drukker dan anders, maar dat weten we aan het mooie weer. Nadat we van een overvloedig menu hadden genoten (de porties zijn echt heel groot) maakten we ons op voor een wandeling naar zee. Het woei behoorlijk en de kou was ook nog lang niet uit de lucht. Het weerhield een aantal surfers niet zich op de koude golven te wagen. Trudy bracht nog een zoektocht te berde: naar de Seinpoststraat, alwaar haar opa en oma woonden toen zij als kind daar hele zomervakanties doorbracht, gebracht per boot(!) vanuit Rotterdam. Het lukte ons tenslotte ook dit te vinden (nu met hulp van Google Maps op Trudy's nieuwe mobi), maar wel gehinderd door het vele verkeer dat op de wielen was. Blijkt dat juist vandaag de boulevard van Scheveningen feestelijk is heropend!

 

Scheveninguh

Vandaag zèn Laura en Carla afgeâhrèsd nâh Barcelona. Ik bracht ze nâh Schiphol, wâh ze bètèds wilden zèn, beducht als Carla is voâh veâhrtraging. Ik hoefduh niet mei nâh binnen (eâh moès nog geshopt wôhden), dus om 10:00 uur had ik ut rèk allein.

Ik had met Petra, un ouduh schoâlvriendin van Blaise Pascal, afgesproken. Met hâh en Kaspeâh had ik in novembeâh vôhig jâh al un rendez-vous nâh aanlèding van duh schoâlreünie. Ik was veil tuh vroeg, dus maaktuh ik un tussenstop in Katwèk, wâh ik un wandelingetje oveâh duh boulevard hep gemaakt en un cappucinoâtje hep gedronken in un strandtent. Ik had TomTom duh opdracht 'mèdt snelwegen' gegeven, dus ut was un lache, landelèk tochtje richting duh Haag.

Petra woânt ik un mauie rustiguh wèk in un compleit veâhrbouwd huis, samen met zoân-, vriend- en hondlief. Petra liet me ut huis zien, gechapeâhronneiâhrd doâh duh inteâhrieurmedeweâhrk-steâhr. Ut was duh bedoeling nâh Scheveninguh tuh gaan, dus dat deden we. Bè Simonis nabè duh haven scoâhden we zes haringuh, lekkeâh decadent. Ze waren heiâhrlèk.

Daâhrna wandelden we richting strand en dronken wat in un strandtent. Ut was beslist niet koud en eâh stond wènig wind. We hadden peâh ongeluk duh hond thuisgelatuh, mâh dat hebbuh we goedgemaakt met un wandeling nâh ut park. Zo tegen half vèf was ut zoetiesaan tèd om weiâh nâh huis tuh gaan. Volgenduh keiâh doen we Rotteâhrdam, en dan probeâhren we Kaspeâh oâk tuh strikken!

Lang heugen

De meeste mensen weten nog wat ze deden toen John F. Kennedy werd vermoord. Ik niet, ik was pas vijf jaar. Nu, 45 jaar later herdenken wij, Petra, Kasper en ik, dit 45-jarig jubileum en dat zal mij nog lang heugen. Aanleiding was de reünie van Blaise Pascal en het feit dat zij voor de vorige bijeenkomst 'verhinderd' waren. We spreken af in Café Tabac aan de Brouwersgracht, in het holst van Amsterdam. Het leek mij om allerlei redenen zinvol om met de trein te gaan. Op station Rotterdam Alexander is geen loket meer dus koop ik, voor het eerst van mijn leven, een kaartje uit de automaat. Blijmoedig aanvaard ik de reis naar Amsterdam Centraal. De conducteur wijst mij er op dat ik het kaartje niet afgestempeld heb. Ik weet nergens van en kijk hem op mijn schaapachtigst aan. "Voor deze keer zie ik het door de vingers, normaal gesproken krijg je hiervoor een boete van 36 euro 80!". Ik knik dankbaar en begrijpend en vermoed dat hij geen zin heeft in gedoe. Op station ArenA-Bijlmer staan we onheilspellend lang stil. We moeten uitstappen, want er is een trein uit de rails gelopen. Gelukkig heb ik mijn OV chipkaart bij me en check in voor de Metro, zoals ze in Amsterdam die veewagens op rails noemen. Alle treinreizigers zijn met me meegelopen en de metro is stampvol met Neder-, buiten- en medelanders. Bijkomende complicatie is, dat het bandje dat de stations omroept, telkens één station voorloopt zodat velen te vroeg uitstappen. Na de Nieuwmarkt roept de machinist met een dun stemmetje om dat er nóg een Centraal Station komt!

Nu is het Stationsplein in Rotterdam een puinhoop, in Amsterdam is het al niet veel beter. Gewapend met een zelf geprinte Google Map zigzag ik mijn weg richting Brouwersgracht. Het is donker, koud en nat, net als het bokbiertje waar ik naar verlang. In Café Tabac ontmoet ik mijn vrienden m/v Petra en Kasper. Het is meteen oude jongens m/v krentenbrood en we lachen en praten wat af. Om zeven uur is het tijd om naar het restaurant te gaan, Lof aan de Haarlemmerstraat. Het is een knus pijpenlaatje met een opkamer dat uitkijkt op de semi halfopen keuken. Daar gaan wij zitten. Ik neem carpaccio van hertenbiefstuk, zuurkool met fazant (v.v.) en cheesecake met bosbessen toe. We nemen lekkere Duitse rode wijn. Dat helpt! We praten ons een hoedje en de emoties zijn ook niet van de lucht. Tegen half twaalf stappen we toch maar eens op. Kasper moet nog een stukje schrijven en Petra naar de Keizersgracht naar haar logeeradres.

Ik neem de trein richting Utrecht waar ik over denk te stappen op de trein naar Rotterdam Alexander. Mooi niet, er zijn "werkzaamheden" en de dichtstbijzijnde trein rijdt via Amsterdam Centraal (terug dus), Schiphol en Den Haag naar Rotterdam Centraal, en dat om 01.06 uur. Dit wordt een heel lange nacht en ik ga alvast inkopen doen bij de AH. Ik word aangeschoten door dito Polen die mij afvragen waarom het Openbaar Vervoer in Nederland zelfs in het voormalig Oostblok een modderfiguur zou slaan. Ik weet het ook niet. De trein vertrekt nog te laat ook, omdat we op de internationale trein moeten wachten. Onderweg wordt ons medegedeeld, dat er tussen Den Haag en Delft geen trein rijdt en dat we een bus moeten nemen naar Delft. Net na drieën vertrekt de bus, maar daarin horen we dat deze via Delft naar Rotterdam Centraal rijdt. Het sneeuwt en de chauffeur (Frans voor stoker) draait de thermostaat naar eenzame saunahoogten. Eindelijk, om 03.45 uur staan we in Rotterdam. Daar maar een taxi genomen en om 04.00 uur ben ik thuis.

"Hoe was het?" vraagt Carla slaapdronken...

Terugblik op de weg

Vandaag is het op de kop af tien jaar geleden dat ik mijn rijbewijs behaalde. Ik werd hier fijntjes op gewezen door een brief van de RDW om mijn rijbewijs te laten verlengen. Hoe het zo kwam en wat er daarna gebeurde kun je hieronder lezen.

 

Ter ere van mijn 40e verjaardag, nu ruim 10 jaar geleden, kreeg ik van Carla een proefrijles cadeau. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen. Al vanaf mijn vroegste jeugd had ik een haat-liefde verhouding met het fenomeen auto. Ten eerste omdat ik, vanaf het moment van instappen, wagenziek was. Daarbij kwam dat mijn vader sigaren rookte in de auto, wat ook niet hielp. Toch was het niet allemaal kommer en kwel; we gingen, mijn vader, moeder en ik, regelmatig op zondag een eindje toeren, niet zelden vergezeld van een picknickmand met kippenpootjes. Hiernaast een foto van mijn ouders met de Renault R8, door mij genomen ergens begin jaren 70. Mijn ouders zijn midden jaren 80 overleden, enkele jaren daarna kregen Carla en ik kindertjes. Vakanties deden we met de trein of samen met Carla's vader en diens auto. Boodschappen op de fiets of ook met opa's auto. Naarmate de meisjes ouder werden werd het toch steeds lastiger. Opa deed zijn auto weg en toen kreeg ik de ANWB InTest cadeau.

Ik was meteen verkocht en schreef mij in voor een rijopleiding niveau D, t.w.v. 3.195 florijnen. Het betrof een versnelde opleiding van telkens 4 uur, startdatum 7 juli 1998. Mijn theoriecertificaat behaalde ik vier dagen eerder met slechts één fout. Afrijden deed ik op 1 september, echter gezakt. Na nog eens 570 florijnen uitgegeven te hebben aan een "pleisterpakket", mocht ik op 12 oktober weer examen doen, nu met goed gevolg. Van Mariska en Laura kreeg ik een Knorretje Certificate of Achievement.

Vooruitlopend op al dit succes had ik al een autootje uitgezocht bij Autoservice Willemse. Het was een Peugeot 306 XR 1.4 Summertime uit 1994. Voor de lieve som van 18.500 florijnen mocht ik hem de mijne noemen en kocht hem daags na mijn slagen. Dezelfde dag werd ik ook lid van de ANWB. Die eerste week zal ik me nog lang heugen. Vrijdags hadden mijn vriend Aad en ik besloten naar Crossing the Border in den Haag te gaan, met mijn auto. Op de terugweg, nadat ik Aad bij zijn huis had afgezet, reed ik welgemoed huiswaarts. Op de Hoofdweg, ter hoogte van het politiebureau en wachtend voor rood, werd ik vanachter aangetikt door een Ford Escort. Het is 03.00 uur. Ik denk: niks aan de hand. De Ford haalt me echter in en gebaart dat ik moet stoppen, wat ik twee zijstraten verder, met enige tegenzin, doe. Die vent komt naar me toe en begint over schade dit en schade dat en dat ik moet dokken. Ik hou me op de vlakte en durf niet uit te stappen. Had ik nu maar een gsm! Die vent gaat te keer en gaat dreigen zijn vrienden erbij te halen en wat al niet. Uiteindelijk overtuigt hij me van de noodzaak 200 florijnen te gaan pinnen. Dat doe ik braaf, terwijl het mij dun door de broek loopt (figuurlijk). Nadat deze figuur is verdwenen, realiseer ik me dat ik ben beroofd. De week daarna rij ik in de parkeergarage van mijn werkgever het linker voorscherm aan flarden, schade 1900 florijnen. Op 3 augustus 1999 vergeet ik de antenne in de wasstraat en begin november wordt de rechterspiegel door een straatgenoot er afgereden. Dezelfde maand geeft de startmotor er de brui aan.

Dit zijn allemaal opmaten voor onze Eerste Grote Vakantie Naar Het Buitenland: Frankrijk, meer specifiek Bretagne. Tijdens deze rit, vergeleken waarbij de gemiddelde Zwarte Zaterdag een picknick is, begeeft de kathalysator het. Gevolg is dat de Peus het geluid en snelheid van een grasmaaier heeft. Gelukkig heb ik inmiddels een gsm en is de ANWB bereikbaar. We worden met de Dépannage naar Lamballe gereden, alwaar we bij Hertz een Citroën Xsara huren (op kosten van de Reis- en Kredietbrief). De bumper (le bumpèr, in Carla's beste Frans) van die Xsara rijd ik er ook nog bijna af, omdat het gras in sommige bermen hoger is dan de stenen die er in verscholen gaan. Het koordje van een parapluie biedt uitkomst en Hertz zat er niet mee, achteraf. Kosten van dit geintje: 2.394,94 Franse frankskes. De garagehouder in Saint-Brieuc is niet zo bekend met de Nederlandse taal en haalt mijn naam van het kentekenbewijs. Sindsdien ga ik in Frankrijk door het leven als Monsieur Randprofiel Onder Motorkap (de plaats waar het chassisnummer is gegraveerd)!

 

De eerstvolgende APK kost me 1.600 florijnen. Het wordt nog mooier. Op 2 februari 2001 gaat Laura logeren bij een vriendinnetje in Leiden. Ik zou ze wel even brengen. Helaas, het sneeuwt bijna nooit, maar die dag wel. Carla ziet de bui al hangen, maar ik wuif dat weg. Ter hoogte van het Sint Franciscus Gasthuis staat het verkeer stil om uit te voegen naar de A13. Net op dat moment word ik afgeleid door een motorfiets die mij rechts inhaalt. Te laat zie ik de stilstaande rij voor me en remmen in sneeuw is ook geen succes, dus we knallen op de voorligger. We hebben beiden ruim 9000 florijnen schade. De logeerpartij ging niet door en we zijn door onze neef Menno, die toevallig voorbijkwam, thuisgebracht. Na reparatie zijn we nog op vakantie geweest op Texel. Dat ging zo goed dat we nogmaals Frankrijk willen bezoeken, ditmaal Normandië. Eerst maar eens een vakantiebeurt. Dat leverde een nota op van 2.333 florijnen. De dag voor we vertrekken, weigert het contactslot elke dienst. Kosten: 336 florijnen.

Ik wist het niet, maar ook Normandië staat bekend om zijn verradelijke bermen. Op een mooie doch bloedhete dag gingen Mariska en ik boodschappen doen en we kochten o.a. karbonaden en ijsjes. Het was dus belangrijk dat we snel weer thuis zouden zijn. Helaas, het was oogst- en/of hooitijd, dus de landwegen wemelden van tractoren met aanhangers waarop de lading hoog was opgetast. Ook wij reden op een gegeven moment achter zo'n agrarische contraptie. Bij een kruising aangekomen dacht ik dat het wel slim zou zijn om even in te halen. Het weggetje erachter was echter significant smaller, zodat ik in de berm belandde, alwaar zich een betonnen bruggetje had verschanst. Dit bracht ons abrupt tot stilstand, waarbij de linkerkant van de auto de vrijgekomen kinetische energie absorbeerde: linker voorband en wielkastbekleding aan flarden. We waren bijna thuis, dus de hevig geschrokken Mariska met karbonaden en ijsjes lopend op huis aangestuurd. Ik dacht het wel te redden op de lekke band, wat natuurlijk jammerlijk mislukte. Dan maar het wiel ter plaatse verwisseld, wat op zich goed ging op het inmiddels bijna gesmolten asfalt. In het plaatsje La Haye-Pesnel zat een Peugeotdealer, die gelukkig ook banden verkocht, maar geen Pirelli's, dus dat duurde een aantal dagen. Intussen rondgereden met de thuiskomer. Dat was wel raar, het stuur was een kwartslag gedraaid en het stuurde erg moeilijk. Nadat de garagiste de band had vervangen, drukte zij ons op het hart dat het pas de problème was, zolang je maar niet sneller dan 100 reed. Op weg naar Nederland deed ik dat ook maar niet en eenmaal thuisgekomen waren mijn biceps in omvang verdubbeld en mijn vertrouwen in deze auto gehalveerd. De monteur van Willemse vroeg zich af hoe ik de auto had laten vervoeren. Ik vertelde dat ik gereden had. Dat heel onverstandig van mij, want de stuurinrichting was ontwricht, ik had niet mogen rijden, het hele zootje had zo af kunnen breken! De maat was vol.

Ik liet mijn oog vallen op een Peugeot 306 1.6 Break. Eigenlijk wilde ik een 307 Break, maar die waren er toen nog niet. Voor de oude Peus kreeg ik nog 7.796 florijnen en moest er 19.000 bijbetalen. Gek genoeg hebben we de volgende twee jaar niets bijzonders meegemaakt met deze auto. We zijn ermee naar Cadzand-Bad en (weer) Frankrijk op vakantie geweest. Tijdens de laatste werd het 38 graden, gelukkig hadden we airco.

In de juni 2003, het is inmiddels het eurotijdperk, bestelden we de 307 XS 1.6 16V Break. We hadden een heuse proefrit gemaakt met een SW en waren danig onder de indruk. Levertijd was echter drie maanden, wat uitliep tot vier. Op 26 september was het dan eindelijk zover! Voor de 306 kreeg ik nog 5.500 euro en voor het verschil, 16.022 euro, mocht ik de 307 mee naar huis nemen. Het was wel een rare tijd, Carla's vader was net overleden en haar moeder woonde zolang bij ons. De 307 is meteen als vrachtwagen aan het werk gezet, de oude woning ontruimen en alle spullen distribueren.

Een jaar later wilden Mariska, Laura en wat vrienden naar de Efteling. Ik zou in de buurt een ANWB-Route gaan rijden. Eenmaal in Tilburg aanbeland lette ik niet op en reed zonder te kijken naar de rijbaan links van mij, waarbij ik werd geschampt door een medeweggebruiker in een Hyundai. De hele bumper zat los, maar ik kon nog wel rijden. Na alle plichtplegingen toch maar de route afgemaakt en de hele club weer opgehaald. Ik wachtte bij het hek en Laura zegt: er is iets gebeurd met de auto. Ze kon het van mijn gezicht aflezen! Schade: 1969 euro.

Een jaar geleden is er ingebroken in de 307, linker voorruitje ingeslagen. De auto is doorzocht, maar er is niets gestolen. Bij Carglass alles laten repareren, daar kom ik wel meer voor pitjes en sterretjes in de voorruit. In februari dit jaar liet de ruitensproeierpomp het afweten en tijdens de zomerbeurt was het helemaal raak: nieuwe uitlaat en vier nieuwe banden. Kassa! We rijden inmiddels heel Europa door voor korte en langere vakanties, Nederland voor onze wandelingen. Je kunt er over lezen in dit weblog, zoals de reis door Finland.