The Whitehouse Rat

26 maart 2008, SonyCyberShot

Toen wij (Laura en ik) in 2008 nietsvermoedend door Liverpool slenterden, zag ik een enorme muurschildering van een kat op de gevel van The Whitehouse, hoek Berry- en Dukestreet. Later bleek dit een rat te zijn, dit kunstwerk van Banksy uit 2004, genaamd The Whitehouse Rat. Jaren later zijn de gipsplaten waarop het eigenlijk was aangebracht verwijderd en uiteindelijk vervoerd naar Nederland, alwaar het werd geveild.

Momenteel is er een tentoonstelling van diezelfde Banksy, House of Banksy genaamd, in Las Palmas, Rotterdam. Vandaag gingen wij daarheen. Echt een aanrader! Bij binnenkomst is de eerste afbeelding: 

Meer foto's van diezelfde dag in die buurt:

Onvoorziene omstandigheden

Andere wereld | M.C. Escher 1947

M.C. Escher is een kunstenaar die door Carla zeer wordt bewonderd. Haar vader had het boek "De werelden van M.C. Escher" uit 1971 dat nu in onze Billy prijkt. Sinds tien jaar heeft hij (Escher) ook een eigen museum: Escher in het paleis, aan het Lange Voorhout te Den Haag. Onze buurvrienden Trudy en Cas wilden graag eens naar dat museum en, na een aantal valse starten, was het vandaag zo ver. We gingen met Cas' auto en Cas, gerenommeerd aanhanger van de anti-TomTom-of-andere-moderne-navigatiehulpmiddelen-beweging, wist gelukkig de weg. Zoals die tien jaar geleden was, bleek later. Naarmate we het Lange Voorhout naderden wierpen diverse wegwerkzaamheden barricades op en tot Cas' ontzetting leidde zijn kruip-door-sluip-door route niet tot de gewenste eindbestemming. Op zeker moment werden we in de consternatie dan ook bijna door een tram in de flank (aan mijn kant) getorpedeerd, tramlichten, bellen en geclaxonneer ten spijt. Hierna herpakte onze chauffeur zich snel en vonden we alras een vacant parkeerplekje aan het Tournooiveld. Op zich al een prestatie, want er was een Abvakabo-demonstratie tegen de bezuinigingen in de thuiszorg ophanden, precies ter hoogte van die plek aan het Lange Voorhout.

Hoewel er een bord stond liepen we in eerste instantie, omdat het zicht werd belemmerd door de Abvakabo-entourage, verkeerd. Uiteindelijk kwamen we te bestemder plekke: het voormalig winterpaleis van koningin-moeder Emma. We dronken eerst maar eens een bakkie in de oude keuken in het souterrain, omgetoverd tot MC Café. De expositie is verspreid over drie verdiepingen en behelst 130 werken, bijna het gehele oeuvre van Escher. In elke kamer hangt ook een kroonluchter van Hans van Bentem, sommige ook geïnspireerd door het werk van Escher. Nadat we in het winkeltje 3 ansichtkaarten (Delft: Voldersgracht met toren van het stadhuis, Grote markt, gezien vanaf de toren der Nieuwe Kerk en Detail Voldersgracht, alle houtgravures uit 1939) voor aan onze muur te hangen hadden gekocht, raakten we buiten verstrikt in de massale uittocht der Abvakabo-demonstranten. We ontwaarden zelfs Jan Marijnissen (met pet), zittend op een bankje en keuvelend met de achterban.

We hadden onze zinnen gezet op een hapje eten bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, we waren toch in de buurt. Ook deze rit was niet zonder incidenten, want de meeste straatjes richting Visafslagweg waren opgebroken. Het leek ook wel drukker dan anders, maar dat weten we aan het mooie weer. Nadat we van een overvloedig menu hadden genoten (de porties zijn echt heel groot) maakten we ons op voor een wandeling naar zee. Het woei behoorlijk en de kou was ook nog lang niet uit de lucht. Het weerhield een aantal surfers niet zich op de koude golven te wagen. Trudy bracht nog een zoektocht te berde: naar de Seinpoststraat, alwaar haar opa en oma woonden toen zij als kind daar hele zomervakanties doorbracht, gebracht per boot(!) vanuit Rotterdam. Het lukte ons tenslotte ook dit te vinden (nu met hulp van Google Maps op Trudy's nieuwe mobi), maar wel gehinderd door het vele verkeer dat op de wielen was. Blijkt dat juist vandaag de boulevard van Scheveningen feestelijk is heropend!

 

Kunst, omdat het moet

19 september 2011 | We gaan weer naar het Noorden. Van Spanje. Eerste stop is Bilbao. Het ligt op de route en ik wilde het Guggenheim-museum wel eens zien. Cultureel gezien zijn we halve wilden dus dat is nooit weg. We stonden vroeg op, gelijk met Laura die naar haar werk in Lissabon moest. Bruno begint een uurtje later en werkt in de buurt, dus hij kon mooi helpen met onze bagage. Daarna was het 847km kachelen, wat weer bijzonder snel ging want er was, evenals op de heenweg, bijna geen gallo op straat. Dat wordt wat als we weer in de bewoonde wereld zijn. We hadden even moeite met parkeren (het zal ook niet), want ik reed, op aanwijzing van Carla, meteen de parkeerkelder van het hotel in. Helaas moet je eerst inchecken en pas dan krijg je een kaartje. Dus toen Carla dat ging regelen blokkeerde ik natuurlijk de ingang, ik stond op een 45º helling en kon niet voor of achteruit. We gingen, hoewel moe van de rit, nog even Bilbao in om een hapje te scoren. Ik had trek in iets van McDonalds, maakte niet uit wat. Aangezien we geen Mac konden vinden aten we ten einde raad iets bij Pollo Campero. Afrader!

20 september 2011 | Vandaag is het boven weersverwachting  prachtig weer. De zon schijnt en het is 25 to 30ºc. Veel te mooi om naar een museum te gaan, maar ja, we zijn er nu eenmaal. Het Guggenheim in Bilbao is wereldberoemd om zijn architectonische schoonheid. Of het gebodene binnen net zo mooi is? De installaties op de begane grond spraken mij erg aan, maar niet nadat ik op het apparaatje, waarvan de werking ons in eerste instantie onze pet te boven ging (je moet per object het objectnummer intoetsen, hoe moeilijk is dat eigenlijk?), onder de knie kreeg. De tweede verdieping is niet toegankelijk, vandaar de korting die we kregen. Op de derde is de overzichtstentoonstelling ‘Painterly Abstraction 1949-1969’. Carla en ik konden beiden zegge en schrijve één schilderij aanwijzen dat ons aansprak. Carla een Corneille en ik een Appel. Van de rest werden we depri; wij zijn niet te redden denk ik. Weer beneden aangekomen gingen we nog naar de foto’s van AitorOriz en The matter of time, de stalen platen van Richard Serra.

Tijd om te winkelen. Er is een tamelijk groot winkelgebied op en rond de (haal diep adem) Grand Via Don Diego López de Hara, kortweg de Grand Via. Het is prachtig weer, Bilbao is een mooi aangelegde en onderhouden stad. Op één of andere manier voel ik me hier erg thuis. Te meer ze hier ook een H&M hebben. Dat kwam goed uit, want ik had sokken nodig, ik had er te weinig van meegenomen. Een bezoekje aan het Parque Extebarria stellen we uit tot vanavond. We zijn moe en ons water is op, dus gaan we even chillen op de kamer. We lopen helemaal terug via het Guggenheim, want Carla wil graag Máma, de spin van Louise Bourgeois nog van dichtbij bekijken. Via de Puente Principes de España en de oevers van Ria de Bilbao lopen we terug naar het hotel. Het restaurant naast ons hotel oogt geschikt om er vanavond een hapje eten. In de lobby nog even facebook gecheckt en vervolgens op de kamer ontspannen (lezen, schrijven, wijn drinken) terwijl buiten de kinderen joelen, basketballers basketballen en de kerkklok om het kwartier slaat. 

Stadsgezichten

Elevador de Gloria | 2 november 2010.

Iedereen kent ze wel: de door IKEA ingelijste Vilshult stadsgezichten van Londen, New York, Parijs, ehh Amsterdam... Toch niet de minste steden. Gek genoeg ontbreekt Rotterdam in dat rijtje. Lissabon ook,  maar dat hebben ze opgelost: IKEA Portugal heeft in eigen beheer De Elevador de Gloria uitgebracht. Afgelopen november kochten we er één voor Laura en Bruno om hun huiskamer op te smukken. Mariska heeft die van Parijs, bij wijze van aandenken aan haar reisje met Laura aldaar, boven de eetkamertafel hangen.

In onze huiskamer konden we ook wel iets dergelijks kwijt, maar dan toch liefst iets met een Rotterdams accent. We hebben bijvoorbeeld al een reproductie van een naïef schilderij van Marie-Anne Meier, een Rotterdams stadsgezicht uit het midden van de jaren 80. Een paar dagen geleden hoorden we toevallig dat IKEA inderdaad een Rotterdamse versie had uitgebracht: de Erasmusbrug die ook al, prematuur en heel naïef, op voornoemd schilderij staat.

Vol goede moed reden we gisteren door de regen en in de file naar Delft, omdat de vestiging in Barendrecht nog steeds verbouwd wordt en het daar een zooitje is. Maar geen Erasmusbrug. Bleek het alleen in Barendrecht verkocht te worden! Dus wij weer in de file en door de regen derwaarts. Gelukkig waren er nog voldoende verkrijgbaar. De foto is gemaakt door Michele Falzone en is als panoramafoto al eerder in een breder kader gepubliceerd. In Delft hadden we nog wel kussenovertrekjes gescoord, die qua design beter bij het nieuwe interieur passen. Oordeel zelf!



 

Kikkerlandje

Vrijdag 13 augustus | Morgen vertrekt Laura voor onbepaalde tijd naar Lissabon. Ze gaat voor een half jaar samenwonen met haar vriend Bruno en wie weet, blijft ze er. Ze vliegt vanaf Luchthaven Keulen-Bonn, waar de tickets echt het goedkoopst zijn. Dat lijkt ver, ware het niet dat wij vandaag naar Enschede vertrekken voor een korte vakantie. Laura gaat mee en we brengen haar zaterdag dan verder. Na een emotioneel afscheid van Mariska rijden we fluks richting Enschede. We hebben eten meegenomen en 's avonds genieten we van een gegrild kippetje, gebakken aardappeltjes en sla met spek en parmezaan. Dan vroeg naar bed, en weer opstaan om 04.30 uur.

Zaterdag 14 augustus | Het vliegtuig vertrekt om 10.00 uur, twee uur rijden , inchecken en wegwezen. Het gaat allemaal voorspoedig. De terugreis ook, we stoppen even in Bottrop voor een boterham en zijn voor de middag weer terug. Nog even de plaatselijke economie stimuleren (Shell, AH) en de rest van de middag hebben we lezend in de tuin doorgebracht. 's Avonds, na twee afleveringen MadMen (seizoen 3) gingen we vroeg naar bed, kapot waren we. We sliepen tot 's anderendaags 12,00 uur!

Zondag 15 augustus | Volgens een niet nader te noemen bron was het koopzondag in Enschede. Wij er heen maar de voortekenen waren niet best. Het was niet druk op straat en ook de parkeergarages waren vrijwel onbezet. Eenmaal op straatniveau werd het duidelijk: geen koopzondag!

We zijn uitgeweken naar Ootmarsum, een dorp ten noorden van Enschede. Het staat te boek als een soort openluchtmuseum. Als we aan komen rijden is het hartstikke druk: koopzondag! De middenstand is wel enigszins beperkt, het zijn vrijwel allemaal galeries, kunsthandels en designwinkeltjes, het publiek navenant kakkineus. Ons oog valt op de collectie van Jasper Oostland, een schilder uit Groningen. Vooral zijn glicées (reproducties) over boomkikkers sprak ons erg aan. We houden hem in de gaten!

Pillowtalk

Wat hebben John Lennon en Jules Deelder met elkaar gemeen? Wel, beiden zijn oorlogskinderen, opgegroeid in een verwoeste havenstad. Volkshelden. De één een dichterlijke muzikant, de ander een muzikale dichter. En beiden hebben dus een plaats gekregen op een kussensloop. Poëzie om te kussen, een reeks kussenslopen die je kunt bekomen bij De Plint.

Gisteren kregen we er allebei één van Hannie, onze vriendin tevens oogarts. Ze woont vandaag een symposium over glaucoom hier ter stede bij. Ze moet er helemaal voor uit Enschede komen en het is handiger en leuker om dan een dagje eerder te komen en bij ons te slapen.

Oh ja, beiden zijn ook notoire brildragers. Toeval?

 

Hoest?

Postzegels, wie gebruikt ze nog? Wij hooguit voor de kerst- en nieuwjaarskaarten en nog een aantal losse flodders de rest van het jaar. Snailmail loopt terug en daarmee ook het postzegelgebruik. Dit weerhield de Royal Mail er niet van tien nieuwe postzegels uit te geven waarop albumcovers van UK origine staan afgebeeld. Van die tien heb ik er slechts drie in mijn bezit: Let it bleed (The Rolling Stones, 1969), The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (David Bowie, 1972) en Tubular Bells (Mike Oldfield, 1973).

Vroeger stelde een lp-hoes nog iets voor, qua formaat en qua artwork. In de jongenskamer in de jaren '70 werden die hoezen gespeld, je kon de tekst(en) dan ook zonder multifocaal (multivocaal?) brilletje lezen. Uit mijn eigen (cd-)collectie heb ik er nu impulsief tien uitgezocht die op mij destijds een grote indruk maakten. Negen uit het UK, één uit de USA. En het zijn nog steeds favorieten...

Brand X - Unorthodox Behaviour - 1976

Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy) - 1974

Peter Gabriel - Peter Gabriel 'Car'- 1977

Gentle Giant - Octopus - 1973

Manfred Mann's Earth Band - Messin' - 1973

Roxy Music - Roxy Music - 1972

Seventh Wave - Psi-Fi - 1975

Supertramp - Crime of the Century - 1974

Van der Graaf Generator - Still Life - 1974

Steely Dan - Countdown to Ecstacy - 1973

Rôle ovaire Beethoven

Ondanks het drukke schema van afgelopen weken zag ik toch kans de Beatles cd's te draaien en de bijbehorende booklets te lezen, waarin naast de originele liner notes ook historische- en opname-informatie wordt gegeven, vergezeld van nieuwe foto's. Zo las ik dat, toen de Beatles in Parijs waren, zij aldaar drie nummers in de plaatslijke EMI-studio hebben opgenomen: de Duitstalige versies van I want to hold your hand (Komm gib mir deine Hand) en She loves you (Sie liebt dich). Tezelfdertijd namen ze ook Can't buy me love op, het enige originele eigen nummer dat zij in het buitenland opnamen.

Dit deed me denken aan stripheld Hamster Jovial van Parijzenaar Gotlib (1934), over een tamelijk gestoorde hopman die zijn drie welpen probeert warm te maken voor muziek en dan rock in het bijzonder. Eén verhaal, Roque Drimes, springt er uit, waarin Hamster Jovial zich verkleedt als Blouson Noir (nozem) en in zijn beste fonetisch Frans rockteksten ten beste geeft, zoals 'Aille ouante tou hold yor hènde' en 'Kent baille mie love'. Klik vooral op het plaatje hiernaast voor een vergroting.

De middenpagina van het album is verluchtigd met adaptaties van bekende plaathoezen als Abbey Road, 200 Motels, Sticky Fingers et cetera, al dan niet voorzien van het hamsterthema. Roque Drimes is natuurlijk een parodie op Rock Dreams, de serie schilderijen uit de eerste helft van de jaren 70 van de Belgische schilder Guy Peellaert (óók 1934) met daarin prachtige realistisch uitziende doch gefingeerde portretten van zijn rockhelden en -heldinnen. Peelaert, die o.a. de hoes voor David Bowie's Diamond Dogs heeft ontworpen, is in 2008 overleden, Gotlib leeft nog.

Lees Bril

Ik geef het toe, ik was geen Bril-lezer. Geen abonnement op de Volksrant, lees Vrij Nederland ook niet. We hebben wel twee boekjes in huis, nog niet aan toe gekomen. Tot vandaag. Na alle commotie rond het overlijden van Martin Bril kon ik er niet meer onderuit. In de zonovergoten tuin Vader en dochters (wegens zelfde schuitje) in één ruk uitgelezen. Dat smaakt naar meer. De man heeft een schrijfstijl die mij zeer aanspreekt.

Nieuwsgierig geworden heb ik ook zijn website eens bekeken, en die ziet (zag) er fraai doch eenvoudig uit, helemaal in stijl. Mijn geoefende oog viel meteen op 'Kutgedicht'.

Kutgedicht (2006)

 
Je kunt veel zeggen van de Franse schilder
Gustave Courbet, maar niet dat hij er ver naast
zat toen hij het vrouwelijk geslachtsdeel
“l’origine du monde” noemde

Ik bedoel: hij zat er bovenop, er middenin,
hij kon behalve zijn eigen verf haar sappen
ruiken: de oorsprong van de wereld, inderdaad,

de kut: je komt er uit, je wilt er in

het grootste wonder aller tijden 

 

Ik weet het, midlifecrisis et cetera, maar toch. De zinsnede 'je komt er uit, je wilt er in' deed me denken aan een regel uit Humdrum (1977) van Peter Gabriel: 'Out of woman comes the man, spend the rest of his life getting back when he can'. Plagiaat? Toeval? Eerbetoon? Enfin, ze hebben wel gelijk.

Vinger aan de pols

Zonder titel - Topor 1976

Zoals je in het Aanzien van 2008 hebt kunnen lezen ben ik op 8 december jl. begonnen met re-integreren voor 50%. Dit houdt in dat je ziek bent, maar toch voor halve dagen komt werken. Je kunt bijv. geen vrij nemen. Dat kwam goed uit, het vooruitzicht om zo'n beetje als enige in de kerstweek en de week erna naar je werk te gaan terwijl je eigenlijk ziek bent klonk best aanlokkelijk. Gelukkig kon ik na enig gesoebat de twee dagen voor Kerst vrij krijgen. Werken ging aanvankelijk eigenlijk best goed. Twee dagen voor Kerst kreeg ik echter dermate veel pijn, dat ik weer Indometacine ben gaan slikken. Omdat dit niet erg hielp, ben ik daarna ook weer naar de huisarts gegaan die mij (eindelijk) fysiotherapie voorschreef en een herhalingsrecept. Na Nieuwjaar werd het er (ondanks de fysiotherapie) niet beter op. Ik ben zelfs niet naar de Nieuwjaarsreceptie van mijn werkgever geweest. Op voorspraak van mijn casemanager en ARBO-arts ben ik met ingang van gisteren weer 100% ziek thuis.

 

Op deze dag had ik al een afspraak staan met mijn neuroloog in het Havenziekenhuis, om het carpaletunnelsyndroom (CTS) operatief op te gaan lossen. Zodoende word ik binnenkort door de neurochirurg van het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) uitgenodigd voor een intakegesprek, waarna een operatiedatum zal worden 'geprikt'. Daarna ben ik nog minimaal zes weken uit de running. De pijn in mijn rug moet ik maar voor lief nemen. Rust houden en pillen blijven slikken is het devies. Gisteravond had ik zoveel pijn dat ik maar een Tramadol heb genomen en paracetamol tegen de misselijkheid die je daarvan krijgt. Vandaag gaat het een stuk beter. Verder niets aan het handje!

A day in the life 4

THE LONG AND WINDING ROAD | De ochtend begon goed, we zouden het rivier- en havengebied gaan bezichtigen, te beginnen met het Merseyside Maritime Museum. Op het kaartje was dat nummer 12 (oranje). daar aangekomen: geen museum. Had ik de verkeerde 12 (geel) gevolgd. Gelukkig was het museum niet ver. Op weg daarheen kwamen we langs rustige woonwijkjes, eigenlijk pal naast de bouwvallen van gisteren.

HAPPINESS IS A WARM GUN | Het Maritime Museum is gesitueerd in het Albert Dock, een havenbassin dat destijds uniek was omdat er direct vanaf de schepen in de pakhuizen kon worden geladen. De pakhuizen hebben nu een andere functie, zoals het museum de Beatles Story, Tate Gallery, Martitime Museum en de nodige winkeltjes en restaurantjes. Binnen in het museum waan je je in de Titanic, het is gedeel-telijk nagebouwd. Er is een thematentoonstelling: de Atlantic War tijden WOII. Dat was geen leuke tijd kan ik je vertellen. Verder het verhaal van de Titanic en de Lituania. Beide schepen hadden een vrij rampzalig lot: ze zonken. De Titanic had nog twee zusterschepen en die waren hetzelfde lot beschoren, zij het dat deze tijdens oorlogshandelingen naar de bodem zijn gejaagd.

BLACKBIRD | Op de derde verdieping is het Slavernijmuseum. Daar wordt je echt stil van. Er was ook een stukje over Suriname, met Nederlandse items als 'schouderdoek' en 'lendedoek'. De Nederlanders waren opvallend wreed. Er was ook een gedeelte met succesvolle resp. beroemde zwarten: Martin Luther King, Nelson Mandela, Oprah Winfrey etc. en ook sportmensen. Gek genoeg ontbraken Idi Amin en zijn collega-dictators.

DON'T BOTHER ME | Tate Gallery heeft een permanente tentoonsteling over over 20e eeuwse moderne kunst. Voor ons hoefde het niet. Er hingen natuurlijk wel mooie schilderijen van Mondriaan, Picasso en Magritte, maar de rest was ons te conceptueel.

HERE COMES THE SUN | Daarna maar eens wat gaan eten in een Bistro-achtige tent. Vervolgens via de waterkant de stad in. Het is inmiddels echt prachtig weer. We zaten op een bankje bij het water, vlakbij de Ferry across the Mersey. Op de foto de Liver Birds, symbool voor de zeelieden. Eén vogel kijkt naar zee, ter bescherming van de zeelieden, één kijkt naar de stad, ter bescherming van hen die achterbleven (of om te kijken of de pubs al open zijn, is de lokale grap hier). We slenteren door de stad richting hotel. We zijn inmiddels zeven uur op de been. Even uitpuffen en dan Lindsay ophalen, die met de trein komt. Liverpool Central is een prachtig station. Zo kan het ook!

ROCK 'N' ROLL MUSIC | We gaan naar een pub genaamd de Beehive. Er wordt Rock 'n' Roll gedraaid en er zijn voornamelijk oude knarren, vaak stelletjes. Martin (uit Corfu) komt later ook. Waar wij zitten staat wat apparatuur opgesteld, er blijkt een zanger te komen met een laptop en een microfoon. Dat belooft wat. De man drinkt zich inmiddels wat moed in. Het is een beetje verlopen, ex-net-niet-beroemde-zanger. Maar hij kan wèl zingen. Hij betrekt Laura en Lindsay in zijn act. De meiden regelen dat hij ook wat Beatlenummers zingt speciaal voor mij! Ik blèr dapper mee, geholpen door de diverse pints die ik inmiddels achter de kiezen heb. Om 23.00 uur gaat onverbiddelijk de muziek uit en het licht aan. We zijn wat knorrig, dus op naar de Kebabconcurrent. De kebab smaakt, zoals alles smaakt 's avonds laat na een aantal biertjes. Lekker dus. Om 24.00 uur noemen we het een nacht en gaan weer naar het hotel.