Onbekende geneugten

Het onthechten vandaag ging niet geheel pijnloos en het zal ook nog wel even gevoelig blijven. Vooral het gebruik van duim en wijsvinger is nog wel pijnlijk omdat door het losmaken van de peesplaat de duimmuisspier opnieuw moet vastgroeien. Na het verwijderen van de CTS-hechtingen, ging ik even langs Correct. De koopjeskelder is vlakbij het SFG, dus dat kwam goed uit. Ik ben namelijk al een tijdje op jacht naar luidsprekers voor de het multimediagebeuren in de slaapkamer. De huidige Jamo Compact 70's gaan naar de meisjes, die ik van de herfst afgescheept heb met 30 jaar oude BNS 240 boxen die eigenlijk voor geen meter klinken. Na enig speurwerk was de keus gevallen op of KEF Cresta 10 (49 euro) of Roth OLi1 (59 euro). De KEF's waren uitverkocht, dus het werd Roth. Ik had nog nooit van Roth gehoord, maar na enig googelen kwam ik er achter dat dit een merk is dat zich kan meten met o.a. Tannoy®, het merk wat ik in de huiskamer heb staan. De speakertjes zijn lekker compact en voorzien van mooie vergulde kabelaansluitingen.

Ik ben zo iemand die eerst de handleiding leest en daar viel mij, naast de gebruikelijke yada yada (plaatsing in de ruimte en deugdelijk aansluiten der kabels) op dat deze luidsprekers opgedragen* waren aan Ian Curtis, de helaas te vroeg door zichzelf van het leven beroofde componist en zanger van Joy Division. Geeft toch een extra dimensie, omdat Joy Division één van mijn favoriete groepen is uit de laat 70'er en begin 80'er jaren. Twee jaar geleden heeft Anton Corbijn nog de film 'Control' aan dit fenomeen gewijd.

*Dedicated to the memory of: Ian Curtis, 15th July 1956-18th May 1980

Niet terug te vinden op 'Unkown pleasures' of 'Closer', maar daarom niet minder beklemmend:

Transmission [YouTube]

Radio, life transmission

Listen to the silence, let it ring on

Eyes, dark grey lenses frightened of the sun

We would have a fine time living in the night

Left to blind destruction

Waiting for our sight

And we would go on as though nothing was wrong

And hide from these days we remained all alone

Staying in the same place, just staying out the time

Touching from a distance

Further all the time

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio

Well I could call out when the going gets tough

The things that we've learnt are no longer enough

No language, just sound, that's all we need know,

to synchronise love to the beat of the show

And we could dance

Dance, dance, dance, dance, dance to the radio

Onthecht

Overmorgen, 1 april 2009, worden de hechtingen van de CTS-operatie verwijderd. Ook op 1 april , maar dan in 1572, verloor Alva zijn bril. Alva, meer precies Fernando Álvarez de Toledo, kwam in beeld toen ons gezin in 1967 naar Brielle (bril) verhuisde. Een klein jaar later vierde ik voor de eerste keer het 1 aprilfeest. Op deze foto, gemaakt op 1 april 1968, staat de vierde klas van de Ichthusschool in Rugge afgebeeld. Staand, tweede van rechts Celma, zittend, zesde van rechts Jan Willem en tweede van rechts ikzelf, allen behorend tot ons recente reünieclubje. Meester Aad de Ruiter is er ook bij, die onlangs nog meeschreef aan het boek '40 jaar Blaise Pascal - Een levend verleden', hij was daar later (ook mijn) docent Nederlands.

Eén van de eerste vragen die men mij stelde was 'stam jij af van Alva?'. Het antwoord daarop kon best gevaarlijk zijn, Brielle was tenslotte het epicentrum van het verzet tegen de 'Spanjolen' en de Watergeuzen waren ook bepaald geen lieverdjes. Ik zei dus naar waarheid dat ik het niet wist, hoewel ik het stiekem best stoer vond als het waar zou zijn. Van wie ik echt afstam ontdekte ik pas veel later. Een verre neef van mij, Piet(er Cornelis), houdt namelijk een stamboom bij van de familie. Piet is van de XIVe generatie, ikzelf ben van de XIIe generatie.

De stamboom gaat terug tot Jorino de Toledo (1568), een Spaanse Hugenoot die waarschijnlijk door Spaanse Inquisitie vervolgd werd en naar de Zuidelijke Nederlanden is gevlucht. Via Schipluiden, Pijnacker en Vlaardingen raken zijn afstammelingen verzeild op Voorne-Putten, waar ik geboren ben en waar nog zeer veel familieleden wonen.

 

Behalve mijn broers en zussen ken ik bitter weinig familieleden. Mijn vader zweeg er over, mijn moeder had het altijd over 'die boeren'. Daar kon ik het mee doen. We gingen wel eens naar ooms en tantes in onder andere Hellevoetsluis, Poortugaal en Oosterhout, maar daar kan ik me niet veel meer van herinneren.

Mijn opa (die ik overigens nooit gekend heb), was tuinder en keurmeester bij de groenteveiling. De oma van mijn vader had als meisjesnaam Snoeij, een geuzennaam die hij zichzelf in een jolige bui wel eens aanmat.

 

 

Rechts onhandig

Leve de Oxazepam! Dankzij dit wondermiddel maakte ik me geen zorgen voor de operatie. Ik werd tien minuten te vroeg opgeroepen. De chirurg en de assistente deden het voorkomen alsof een bezoek aan de kapper meer om het lijf had. Op de best pijnlijke verdovingsprikken na klopte dat ook wel. Mijn hand en arm werd ingesmeerd met een goedje wat nog het meest weg had van iets te dunne limonadesiroop. Na de prikken begon het feest direct en na tien minuten was het al weer klaar. Vier hechtingen erin, vette watten en een verbandje er omheen en een mitella aangemeten. Ik kreeg wat instructies ingefluisterd en kon gaan. Toedeledokie!

's Avonds begonnen mijn vingers op te zwellen en werden ze een beetje gevoelloos. 's Anderendaags was het al weer bijna normaal. Het vervelendste is nog dat ik alles met rechts moet doen. Ik ben linkshandig maar rechts onhandig, dus dat valt niet mee. Ik heb ook twee dagen niet gedoucht... maar ik ben wel in bad geweest, da's gewoon makkelijker. En ik had een heel lief zustertje dat me afdroogde.

Vanaf vandaag geen mitella en het verband is er ook af. De CTS-pijn is zo goed als verdwenen. De wond zelf doet nog wel pijn en mijn hand en pols zijn ook wel blauw. De batterij van mijn camera was leeg, dus de foto is met de webcam gemaakt.

Ugh!

Licht aan het eind van de tunnel

Vandaag word ik in het Sint Fransciscus Gasthuis (SFG) geopereerd aan het carpaletunnelsyndroom (CTS). Het heeft nogal een tijd geduurd voor het zover was. Twee jaar geleden kreeg ik de eerste symptomen: tintelende vingers, een dood gevoel. Pijn, uitstralend tot aan mijn schouder en functieverlies.

De muis werd vervangen door 'het Paard', een supermuis op maat, later door 'de Mousetrapper' een uitvergroting van een laptop touchpad. Ik heb ook nog fysio- en manuele therapie geprobeerd, maar toen eenmaal de diagnose CTS was gesteld, moest ik daar subiet mee stoppen want dat helpt niet.

Nu is het dan eindelijk zover. Laura is de chauffeuse dit keer. De operatie geschiedt poliklinisch, onder plaatselijke verdoving en duurt bij elkaar zo'n half uurtje. Omdat ik een man ben knijp ik hem wel, dus ik heb wat kalmerende pilletjes gevraagd aan de huisarts. Die hielpen enkele jaren geleden bij een spataderingreep ook erg goed. Na veertien dagen gaan de hechtingen er uit en na zes weken moet het genezen zijn. De klachten kunnen nog wel een jaar aanhouden, zij het in steeds mindere mate.

Vinger aan de pols

Zonder titel - Topor 1976

Zoals je in het Aanzien van 2008 hebt kunnen lezen ben ik op 8 december jl. begonnen met re-integreren voor 50%. Dit houdt in dat je ziek bent, maar toch voor halve dagen komt werken. Je kunt bijv. geen vrij nemen. Dat kwam goed uit, het vooruitzicht om zo'n beetje als enige in de kerstweek en de week erna naar je werk te gaan terwijl je eigenlijk ziek bent klonk best aanlokkelijk. Gelukkig kon ik na enig gesoebat de twee dagen voor Kerst vrij krijgen. Werken ging aanvankelijk eigenlijk best goed. Twee dagen voor Kerst kreeg ik echter dermate veel pijn, dat ik weer Indometacine ben gaan slikken. Omdat dit niet erg hielp, ben ik daarna ook weer naar de huisarts gegaan die mij (eindelijk) fysiotherapie voorschreef en een herhalingsrecept. Na Nieuwjaar werd het er (ondanks de fysiotherapie) niet beter op. Ik ben zelfs niet naar de Nieuwjaarsreceptie van mijn werkgever geweest. Op voorspraak van mijn casemanager en ARBO-arts ben ik met ingang van gisteren weer 100% ziek thuis.

 

Op deze dag had ik al een afspraak staan met mijn neuroloog in het Havenziekenhuis, om het carpaletunnelsyndroom (CTS) operatief op te gaan lossen. Zodoende word ik binnenkort door de neurochirurg van het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) uitgenodigd voor een intakegesprek, waarna een operatiedatum zal worden 'geprikt'. Daarna ben ik nog minimaal zes weken uit de running. De pijn in mijn rug moet ik maar voor lief nemen. Rust houden en pillen blijven slikken is het devies. Gisteravond had ik zoveel pijn dat ik maar een Tramadol heb genomen en paracetamol tegen de misselijkheid die je daarvan krijgt. Vandaag gaat het een stuk beter. Verder niets aan het handje!

Het Aanzien van 2008

Op deze Nieuwjaarsdag wil ik wel een terugblik werpen op het afgelopen jaar. Alle Grote Gebeurtenissen van 2008 zijn in dit weblog wel de revue gepasseerd, althans datgene waar een leuk verhaal in zat. Er is natuurlijk veel meer gebeurd, vaak kleine dingen of gebeurtenissen waar je niet of niet graag over schrijft. Soms zie je later het verband tussen dingen en wordt het dan pas een verhaal. Hieronder een poging om chocola te maken van dit toch wel bewogen jaar.

Klik op de maand voor alle berichten daarin.

Ik ben het kleine ventje rechtsonder,
op haar trouwerij in 1960.

januari | Dit is de aanloop naar het overlijden van mijn oudste zus Tine. Ze leed aan alvleesklierkanker, wat helaas veel te laat ontdekt is. We hadden weinig contact, maar ik kon altijd aan haar blik zien dat ze trots was op haar kleine broertje, we schelen 18 jaar.

februari | Ik heb een afspraak met mijn huisarts die mij verwijst naar een neuroloog. Die stelt voor een MRI te laten maken. De dag nadat Tine is overleden veroorzaak ik parkeerschade aan de auto van mijn buurvrouw. Haar (inmiddels ex-) vriend gaat over de rooie tegen mij. Het wordt een ordinaire burenruzie. Mijn fiets wordt gestolen. Deze was uitgerust met het beruchte AXA slot waarvan lopers(!) in omloop waren. De fiets is gelukkig nog verzekerd. Het duurt een maand voordat de verzekering uitkeert. De fietsenmaker leent me zolang een fiets. Ik laat een MRI maken bij het MRI-centrum in Rotterdam.

maart | De maand begint met griep, wat voor mij een unieke ervaring is. Dit hakte er in, drie dagen later was Carla aan de beurt. Uitslag van de MRI: een hernia! Ik word doorverwezen naar een neurochirurg. We gaan naar Najib in het Luxor. Viel een beetje tegen. Ik koop een nieuwe Gazelle Orange met slechts 3 versnellingen en ook nog een nieuwe bril.

april | Afspraak met de neurochirurg. We kijken het nog even aan.

mei | Ik word 50! Van het cadeaugeld koop ik een mooi horloge. Na telefonisch overleg met de neurochirurg besluiten we te gaan opereren. Mijn 16 jaar oude Rotel cd-speler begeeft het. Ik koop dezelfde dag nog een nieuwe: de Rotel RCD-06. Het klinkt nu allemaal weer een stuk beter. Ik ga naar het SFG voor een pre operatieve screening.

juni | Mariska is een paar dagen naar Bulgarije voor school. We hebben een culinaire uitspatting deze week (Hollandse pot met veel vlees!). Op verjaarsvisite bij Henno en Merel vernemen we dat hij een appartement aan het verbouwen is en dat Laura en Mariska dat mogen huren. De dag er op gaan we al kijken. We zijn enthousiast!

juli | Ik ben al een jaar onder behandeling bij de fysiotherapeut voor mijn arm, het helpt geen reet. Ik krijg een verwijzing voor de neuroloog, de huisarts vermoedt een carpaletunnelsyndroom (CTS). Ik moet onmiddellijk stoppen met fysiotherapie. Ik krijg een verwijzing voor een Electromyografie (EMG). De EMG wijst uit dat ik inderdaad een CTS heb.

augustus | Weer bij de neuroloog krijg ik een brace die ik 's nachts moet dragen. Als de brace niet helpt en de rustperiode na de hernia operatie ook niet, gaan we opereren.

september | Laura komt vervroegd terug uit Corfu en gaat meteen naar het appartement. Het gaat door!

oktober | Het (hard)houtwerk van ons huis wordt opnieuw geschilderd. Eerst afbranden, dan schuren en dan 3 lagen beits. Het is koud en alle deuren en ramen staan open. Ik heb veel tijd en schrijf wat retrospectieve berichten.

november | We bezoeken de open dag van Het Paleisje, Laura's nieuwe werkgever. Een dag later is de housewarming van Laura en Mariska. 's Avonds gaat het mis, ik kan bijna niet meer lopen. De dokter schrijft Indometacine voor, een paardenmiddel. Na een week gaat het weer. En passant nog naar een crematie, de moeder van een oud vriendinnetje uit Amersfoort was overleden. Het leek wel een reünie. Erg leuk, gezien de omstandigheden.

december | Carla gaat flexwerken op maandag en vrijdag, als ze kan. Leuke bijverdienste! Ik heb voor thuisgebruik nu ook een vervanging voor de muis gekocht: de Cirque EasyCat. Op mijn werk gebruik ik de MouseTrapper en die had ik afgelopen maanden thuis gebruikt. Ik ga re-integreren, vooralsnog 50%. Ik begin op 8 december. Ik krijg van de weeromstuit weer rugpijn, nu een graadje erger en nu met uitstralende pijn. Ik krijg weer Indometacine, maar het gaat niet snel beter. Laura is vrijwel constant bij ons met de feestdagen. Het is toch een eenzame kerst anders. Tweede kerstdag zouden we met Marja, Willem en Joyce naar het Openluchtmuseum gaan en daarna met ons drietjes vleesfonduen bij Laura. Ik ga niet mee, te veel pijn. Eten doen we bij ons thuis. Ik werk na de kerst stug door en doe of mijn neus bloedt. Wel weer bij de huisarts geweest die de dosering heeft verhoogd en fysiotherapie heeft voorgesteld. Mariska is al weer drie weken in Australië en heeft het reuze naar haar zin. We sms'en en mailen vrijwel dagelijks en bellen regelmatig.

Ik ben hoopvol gestemd voor 2009. We gaan saampjes in het voorjaar een weekendje naar Nunspeet en in mei met ons vieren naar Texel, Laura en Carla gaan daarna naar Barcelona. Verder zijn we van plan met Aad en Lia naar les Contamines Montjoie in de Franse Alpen te gaan.

Allemaal een gezond en voorspoedig 2009 gewenst!!