Terughaalactie

Na drie jaar is er een eind gekomen aan Laura's Portugese avontuur. Zij en Bruno kiezen eieren voor hun geld en komen (terug) naar Nederland om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Na een paar maanden voorbereiding gingen Mariska en ik op pad om de verhuizing handen en voeten te geven. Aangezien mijn minuscule Peugeootje niet geschikt is voor een dergelijke onderneming, leende ik de Renault Espace van Hannie en Helmut. Deze kan, als alle stoelen (behalve de voorsten dan) verwijderd zijn 3m³ bergen. We zouden zaterdag 24/8 vertrekken en om beurten rijden. De woensdag ervoor haalde ik de Renault op, althans ik reed met de Peus naar Enschede en donderdag met de Renault weer terug. Deze rijdt (ook) op LPG, dus moest ik even leren tanken. 

Zaterdag 24 augustus 2013 | Nadat ik in Nederland wende aan de auto, reden we zaterdag dan eindelijk richting Portugal, een kleine 2200 km. De eerste stop was halverwege in Bayonne, nabij de Spaanse grens. Mariska vond het toch wel een beetje eng, rijden in die bak, zodat ik maar het hele eind heb gereden. met Mariska knikkebollend in de passagiersstoel. Voor de gelegenheid gebruikte ik de TomTom die ik de dames een aantal jaar geleden geschonken had. Deze kende de straat waaraan het Ibis hotel gelegen was wel, maar niet het huisnummer. TomTom's suggestie om dan naar het eerstvolgende willekeurige kruispunt te navigeren nam ik dankbaar aan. Echter, daar staat dus nóg een Ibis hotel, zodat ik mij braaf bij het verkeerde hotel vervoegde. Het kwam uiteindelijk goed, zodat we rond 23.00 uur incheckten en zonder avondmaaltijd te bedde gingen.

Zondag 25 september 2013 | De volgende dag spoedden wij ons naar Lissabon. Net als gisteren waren de wegen in Frankrijk richting Parijs overvol. Als dat volgende week maar goed komt... In Spanje kun je LPG tanken wel vergeten, slechts een enkel benzinestation levert het. In Portugal is het wel ruim voorhanden. Ik had eind mei al gereserveerd bij pension Residencial Setubalense in Belém, een wijk ten westen van Alcântara, waar Laura en Bruno wonen. Deze wijk staat onder meer bekend om het Monument van de Ontdekkingsreizigers, de Torre de Belém, het presidentieel paleis, de bakkerij van Pasteis de Belém en diverse ambassades. We mochten kiezen voor een kamer voor of achter, welke laatste we kozen. De auto parkeerden we op de parkeerplaats in Jardim de Belém, waar het gratis is tussen 19.00 en 09.00 uur.

Het was inmiddels etenstijd Portuguese Style, dus we spoedden ons te voet naar Doca de Santo, waar we met Laura en Bruno hadden afgesproken om pizza te gaan eten bij Capricciosa Docas, net niet onder de Ponte 25 de Abril. Na een emotioneel weerzien (voor Mariska was het alweer een paar weken geleden) bestelden we drankjes (voor mij 0,4L Superbock) en pizza. Vier verschillende zodat we onderling konden ruilen. Na deze lange reis met povere catering was dit weer een verademing. We spraken morgenochtend laat af. Het is tenslotte ook vakantie.

Maandag 26 augustus 2013 | De volgende ochtend parkeerde ik de auto, omdat ik geen zin had om parkeergeld te betalen, in een zijstraat waar het gratis parkeren is. Tot mijn grote vreugde waren er nog een aantal lege plekken, dit was mijn dag!  We ontbeten twee huizen verderop a Padaria Portuguesa waar je voor 5€ voor twee personen kunt ontbijten, waarna we de toerist gingen uithangen langs de Taag. Daarna hup naar de auto en hup naar het huis van Laura en Bruno. Maar de parkeerplaats was akelig leeg en het eerste wat me te binnen schoot was dat de auto was gestolen. Een ramp natuurlijk, geleende auto, verhuizing valt in duigen en hoe leg ik dit uit? We  moesten naar de Politie, dus Bruno opgetrommeld om te helpen aangifte te doen bij de lokale dienders. Mariska vertrouwde het niet en ging nog eens kijken en zag dat er een bord stond: een grote P met een diagonale oranje balk en het woord Embaxeida, dat verdacht veel op Ambassade lijkt. Tot onze grote opluchting betekende dit hoogstwaarschijnlijk dat de auto was weggesleept omdat iemand er van uit ging dat ik wellicht fout geparkeerd had. Het was pal naast de ambassade van Oost-Timor, een land dat geteisterd wordt door binnenlandse strijd en terrorisme. Ik belde aan en een vriendelijke dame bevestigde dat dit hun parkeerplaats was en dat de politie de aldaar geparkeerde auto's zonder pardon wegsleept. Ik werd verwezen naar het politiebureau bij ons in de straat, waar men ons weer verwees naar de Polícia de Segurança Pública, 'een eind de heuvel op'. Stijf van de adrenaline liepen we gevieren naar boven en kwamen uiteindelijk bij een terrein vol wrakken en in beslag genomen auto's. Onze auto stond er ook bij en blij liepen we naar het hek om aan te bellen. Op het bordje stond dat men geopend was tot 13.00 uur. Het was 13.05 uur. Eigenwijs als we zijn belden we toch aan en een agent kwam naar het hek. Nadat Bruno de situatie had uitgelegd mochten we toch binnenkomen. Na overhandiging van 160€ mochten we gaan.

Parkeren in hun buurtje is ook geen sinecure. We probeerden de overvolle straatjes, waar men à la portuguese parkeert, laveert en claxonneert om onze arme auto een plekje te geven. Na veel vijven en zessen vonden we er één, betaald weliswaar. Ook hier tot 19.00 uur, maar op één of ander manier kon ik alleen betalen tot 17.50 uur. Ik nam het risico. We moesten die namiddag en avond wat bestellingen afleveren, maar nu was het tijd voor ontspanning. We zijn lekker gaan lunchen bij Estrela de Alcântara, Waar Laura ons trakteerde op Caracóis (slakjes) en een stoofpotje met varkensvlees en olijven. 's Avonds brachten we spullen weg naar Jair in Alfama en Joie in Parede. Een vriendelijke doch plichtsgetrouwe agent had overigens voor de resterende tijd nog een parkeerbon onder de ruitenwisser verstopt. Het was me het dagje wel.

Dinsdag 27 augustus 2013 | Ik besloot gewoon geld in de meter te gooien, waarna we, na het ontbijt, een bezoekje brachten aan het Museu da Electricidade. Dit werkelijk schitterend gerestaureerde en vormgeven museum laat zien hoe in de eerste helft van vorige eeuw Lissabon en omstreken van elektriciteit werd voorzien. De in eerste instantie op steenkool gebaseerde centrale werd aan de gang gehouden door arbeiders die onder zeer moeilijke omstandigheden zwaar en gevaarlijk werk deden. Er is ook een expositie over de inmiddels bekende alternatieve energie-opwekking. Een echte aanrader dit museum en neem er gerust een dag de tijd voor!

Nadat we nog even pasteis hadden gescoord reden we naar Laura en Bruno om hun dit ontbijt aan te bieden. Hierna gingen we, zonder Bruno die allerlei bureaucratische zaken moest regelen, over de brug richting Setubal waarna we een bochtig tochtje door Parque Natural de Arrábida maakten met als eindbestemming Sesimbra waar we heerlijk op houtskool geroosterde sardines aten aan het strand.

Woensdag 28 augustus 2013 | We gaan naar de stad, we liepen via Jardim da Estrela, Praça Marquês de Pombal en Avenida da Liberdade naar het kloppende winkelhart van Lissabon. Bruno moest weer iets regelen en wij gingen eerst naar Alfama, de schilderachtige wijk rond het Castelo do São Jorge. 

Donderdag 29 augustus 2013 | Ik wilde heel graag naar Cimetério dos Prazeres, niet ver van waar Laura en Bruno wonen. Mariska zag het niet zo zitten en bleef hangen in Jardim da Estrela en Bruno had het weer te druk. Ik had weer pasteis gekocht en nadat we dat opgepeuzeld hadden gingen we op weg. De begraafplaats, die ook figureert in de film Nachttrein naar Lissabon, is een stad op zich en een vreemde gewaarwording voor de nuchtere, niet-katholieke Nederlander. Bij aankomst werd de toon al gezet met het voeren van de vele zwerfkatten. Op de uiterste hoek heb je een mooi uitzicht op de wijk waar Laura woont.

Een verblijf in Lissabon is niet af zonder een uitje in Bairro Alto. We hebben een paar vrienden opgetrommeld en zijn met zijn allen wezen eten en stappen. We zijn om 01.30 uur weer veilig thuisgebracht met een taxi.

Vrijdag 30 augustus 2013 | De laatste dag in Lissabon. Tussen alle bedrijven door hebben we natuurlijk spullen gedemonteerd, ingepakt, gesorteerd, weggegooid, kortom: er werd ook nog gewerkt. Na een drankje op een terras in de buurt liepen Mariska en ik naar het gebied rond de Rua  Rodrigues de Faria, een gebied met fabrieken en pakhuizen dat een nieuwe functie heeft gekregen: kunst, cultuur, eten & drinken et cetera. Vandaag kwamen Tracy en Pedro nog langs om afscheid te nemen en zijn we naar Estrela de Alcântara voor een drankje op het terras. 

Zaterdag 31 augustus 2013 | De laatste dag van de maand en van het Portugese avontuur. Ik had geen zin om met tassen te sjouwen, dus parkeerde ik de auto voor het hotel. Vanuit het parkeerterrein is het linksaf, maar dat mag niet, je moet eerst rechtsaf en via een aantal kronkels kom je dan voor de deur te staan. Het was nog vroeg, voor zevenen en ik dacht kom, ik ga toch linksaf. Nu wil het geval dat het eerder genoemde politiebureau daar recht tegenover is, en er stond een agent in de schaduw van een boom... De goede man hield mij aan en vroeg mij in het Portugees of ik dat bord niet gezien had (vermoed ik). Ik putte mij uit in duizend excuses en mocht met Gods Gratie doorrijden. De dag begon dus goed en het werd nog beter. De auto stond op de hoek, op de stoep en de kinders sjouwden de spullen daar naartoe, ik stouwde alles in het laadruim. Bijna alles paste, alleen de stofzuiger, de strijkplank en de magnetron konden we niet meer kwijt. Klep dicht en rijden, dacht ik. Maar de klep zat niet goed dicht en daarom kreeg ik hem ook niet meer open, het slot blokkeerde. Ik zag ons al die hele auto leeghalen via de deuren om die blokkade op te heffen, maar uiteindelijk lukte het mij toch de klep open te krijgen. 

Er kon nu niets meer misgaan en we reden eindelijk weg richting Nederland. Net zoals Mariska op de heenweg zou Laura op de terugweg stukken rijden. Na de eerste stop was het zover en dat ging hartstikke goed. Toen Laura weer aan de beurt was zag ze er toch maar van af, het was te vermoeiend en het zou snel druk worden op de weg. Ik zag daar geen probleem in en reed verder de hele weg terug. We stopten voor de nacht bij Ibis Pessac, net onder Bordeaux. We waren wederom te moe om te eten en gingen meteen ons mandje in. 

 

Zondag 1 september 2013 | De andere dag reden we gezwind richting Parijs, echter bij de diverse péages was het dermate druk dat we daar in evenzovele files terecht kwamen. Net voorbij Parijs gingen het tanken van LPG niet zo goed, het ging echt heel traag en na af- en weer aankoppelen van de vulslang ging het goed, maar de auto wilde niet rijden op gas. Dus dan maar op benzine. Toen we net voorbij de Nederlandse grens stopten, wilde ik het toch weer proberen en warempel, het werkte weer! Geen probleem! Toch?

Naschrift: Maandag, op weg naar Enschede, kreeg ik ineens allerlei berichten op het dashboard. Eerst ging het acculampje knipperen, toen de temperatuurmeter, vervolgens verscheen het woord STOP. De ANWB maar gebeld en die kwam binnen een kwartier. Van der Wiel, aangenaam! Ik hield me in en legde het probleem uit. Het bleek dat de multiriem er afgelopen was. Dat werd slepen naar de Renaultdealer in Rotterdam. Daar probeerde ik uit te leggen dat die auto echt vandaag of morgen richting Enschede moet. Mijn eigen auto staat daar en ik moet Mariska en Bruno van Schiphol afhalen. Uiteindelijk was de auto om 16.00 uur klaar en kon ik deze dinsdag heelhuids terugbrengen. Eitje!

Kattenvrouwtje

Met enige trots kan ik vertellen dat een door mij gemaakte foto wordt gebruikt in het halfjaarlijks blad van Erfgoed Leidschendam. Het is een foto van een zwerfkat in Póvoa de Santa Iria, die ik eerder dit jaar maakte toen wij daar op vakantie waren. Ik kreeg een e-mail van een zekere Ernst van Erkelens die mij vroeg deze foto die hij op Toledo's pad had ontdekt, te mogen gebruiken. Dat vond ik natuurlijk goed mits hij mij als bron zou vermelden. Het betreft het schrijnende verhaal van Anna van den Bergh, een kattenvrouwtje over wie op de site van Erfgoed Leidschendam al eens een uitgebreider verhaal verscheen. Zij leefde en stierf zoals haar eigen zwerfkatjes, door God, de instanties en iedereen verlaten.

Om de overige (zwerf)katten die ik kiekte op onze reizen van, naar en in Portugal niet te kort te doen, hieronder een overzicht.

Geven en nemen

Vanwege ruimtegebrek en gebruiksongemak keek ik al een tijdje om naar een All-in-one printer. Nu gebruiken we een losse netwerkprinter en een scanner, respectievelijk acht en zes jaar oud. Tijd dus voor iets nieuws en na veel vijven en zessen kwam ik uit op de Canon PIXMA MG6250. Aanschafdatum: daags na ontvangst van het (UWV) vakantiegeld*. De geldkraan gaat in augustus aanstaande sowieso dicht, dan maak ik mijn derde jaar als werkloze/werkzoekende vol en moet ik andere bronnen aanboren.

Echter, deze week werd ik ontboden bij de directeur van Dierenbescherming Rijnmond. Er komt daar binnenkort een vacature vrij en men vroeg zich af ik daar de geschikte persoon m/v voor was. Na een gesprek van een uur was men er uit: ja! Vraagje: wanneer kun je beginnen? Enigszins beduusd stamelde ik: volgende week. En zo geschiedde. Ik ga werken op de meldkamer van de Dierenambulance Zuid-Holland Zuid. Daarnaast ga ik, maar nu dus betaald, door met opzetten van de nieuwe website en als dat af is ga ik me bezighouden met fondsenwerving. Last but not least wordt IT Support ook één van mijn taken. Dus.

Deze op termijn financiële meevaller wilde ik meteen omzetten in iets tastbaars, zodat ik spoorslags richting MediaMarkt reed om de nieuwe printer aan te schaffen. Als dank heb ik de oude overgedragen aan de Stichting Zwerfkatten Rijnmond, waar ik de gelegenheid kreeg om mijzelf middels vrijwilligerswerk in de picture te manoeuvreren. Vandaag nam ik, na een dag hard werken met Joke, met wie ik overigens in de meest recente nieuwsbrief sta, afscheid met een doos tompouces. Het waren twee fantastische maanden!

* Dat vakantiegeld is trouwens een sigaar uit eigen doos: ze houden 10% in om dat vervolgens in mei 'extra' uit te keren.

Voor- en tegenspoed

Tuinbanken zijn bij ons geen lang leven beschoren. Het klimaat werkt niet mee en de kwaliteit van de Gamma, Karwei en Praxis bankjes laat te wensen over. Zodoende kochten we vorig jaar bij Intratuin de Sangsong tuinbank, getimmerd van goedgekeurd Meranti. Dit bankje steekt constructief goed in elkaar. Dus geen grote boorgaten op plekken waar de meeste kracht wordt uitgeoefend (recht onder mijn billen, zeg maar). Dit jaar bezweek de bank in de voortuin, dus bij Intratuin Pijnacker een tweede gekocht, mede gefinancierd door de VVV-bonnen die we nog hadden liggen.

Het repareren van de Peus ging niet van een leiendakje. Volgens het Autoschadehuis had mijn assurantie-tussenpersoon geregeld dat er eerst expertise bedreven moest worden. Ik geen erg, maar de garagist sputterde tegen: dat is zeer ongebruikelijk als de auto All Risks (al riks volgens mijn vader) verzekerd is. Toch maar even gebeld met onderhavige tussenpersoon. Deze ex-collega wist het niet en wie het wel wist (een andere ex-collega) was vrij die dag. Dan het expertisebureau maar eens gebeld. Die gaf aan dat de verzekeringsmaatschappij er op had aangedrongen. Mevrouw liet ook merken niet gediend te zijn van onze bemoeizucht... Enfin, de inderhaast aangetreden expert schatte de schade op 2050€. Dit bedrag zou aan mij worden overgemaakt. Ook dit is zeer ongebruikelijk want ik heb 'Topherstel', wat inhoudt dat de auto echt gerepareerd moet worden bij een bepaalde garage in de regio. Later bleek dit dan weer op een misverstand te berusten en kon ik de Peus afgelopen maandagochtend vroeg ter reparatie aanbieden. Mijn inmiddels tot Bijbelse proporties gegroeide optimisme dreef me ertoe er van uit te gaan dat hij 's avonds weer klaar zou zijn. Helaas, ik kon hem pas woensdag ophalen. Woensdag werd ik gebeld dat het donderdag zou worden. Al die tijd reed ik in een Opel Corsa, een autootje waar ik mijn benen niet in kwijt kan. We denken er over kleiner te gaan rijden, maar nu twijfel ik een beetje. Wat een ruimte weer!

Afgelopen weken ben ik natuurlijk ook weer hard bezig geweest bij de Stichting Zwerf-katten Rijnmond, alsmede bij de Dierenambulance Rotterdam Rijnmond, waar ik mee ga helpen de nieuwe website te bouwen. Hierover later meer. Hieronder een impressie van een actie waarbij ik vijf gecastreerde katten moest terugbrengen naar de boerderij in Sommelsdijk waar ze gevangen waren. Er liepen daar ook kippen en varkens, toevallig twee van mijn favoriete dieren...

In dier voege

Begin januari dit jaar had ik het helemaal gehad. Ik moest in actie komen ander zou het helemaal fout gaan. Zodoende heb ik contact opgenomen met de Stichting Zwerfkatten Rijnmond of ze iemand (zoals ik) als vrijwilliger konden gebruiken. Dat konden ze! Ik ben natuurlijk geen vreemde voor ze, zoals je in het bericht "Een dagje uit van de stichting" kunt lezen.

Op 1 februari jongstleden ben ik begonnen. Momenteel is er een chronisch gebrek aan chauffeurs, dus daar ben ik mee begonnen. Ook het PC-park wordt nu door mij onderhouden, wat inhoudt dat ik alle PC's weer up-to-date probeer te krijgen. Aangezien de machientjes van respectabele leeftijd zijn, lukt dat wel maar heel langzaam. Tot overmaat van ramp crashte er één (toeval...), die ik vervangen heb door het exemplaar dat ik uit Portugal heb meegenomen. Via via had de stichting ook een HP Laser All-In-One op de kop getikt en die heb ik aan de praat gekregen en aan het netwerk gehangen.

Het draait natuurlijk om de zwerfkatten en daarvoor moeten we naar buiten. Ik ben maar een beginneling op dit gebied dus ik vergezel de doorgewinterde lieden achter het stuur of als bijrijder. Tot nu toe ben ik op pad geweest met Joke, Walther, Yvonne en Maaike. De eerste dag met Joke was gelijk bingo: een ren plaatsen in Pernis, een kat brengen naar het asiel in Spijkenisse, een kat ophalen in Hellevoetsluis en een locatie inspecteren in Zevenhuizen. Voor een vangactie zijn we gaan folderen in Feijenoord. Met Walther ben ik onder andere katten gaan brengen naar een boerderij annex manege in Berkel en Rodenrijs. Er waren net schapen op het ijs die vervolgens de stal werden ingejaagd waar wij net de katten aan het vrijlaten waren, net Wild West... In Heerjansdam plaatsten we een vangkooi bij mensen thuis die daar een kat in de garage opvingen maar zich niet door hen liet vangen. De volgende dag was het raak.

Ook met Maaike heb ik vangkooien geplaatst, nu in Pendrecht. Daar lopen twee zwerfkatten waarvan we er één gevangen hebben, de andere laat zich niet zien. We keren wel meerdere keren terug op het plaats delict om te kijken of er al resultaat is of om het lokvoer te verversen. Verder brachten we twee katten naar Bleiswijk, waar ze bij een groentetransportbedrijf werden teruggeplaatst. Ze worden daar verzorgd door Ismaël, die als een kind zo blij was dat ze terug waren. Het leuke van dit werk is dat je ook contact hebt met de betrokken buurtbewoners.

Met Yvonne ging ik eerst een kat ophalen die door een vrouw in haar toilet was opgesloten, ze had hem daar met voer naartoe gelokt. Probeer hem dan maar eens te vangen! Ook moesten we een kuurtje brengen naar Crooswijk, waar een vrouw zich ontfermd had over een zieke kat. Met Yvonne bracht ik ook een overleden kat naar het crematorium in Ommoord. Dat was een minder leuke ervaring. We zouden de kat (in een zak...) in de koeling leggen, maar daar lagen ook dode honden, open en bloot. Daar schrok ik wel van.

Ik ben ongetwijfeld een aantal ritten en gebeurtenissen vergeten. Je bent de hele dag bezig en er moeten ook ad-hoc dingetjes geregeld worden, zoals het brengen van een vergeten laptop naar Ridderkerk, het ophalen van kattenvoer dat iemand overhad en aan ons schonk tot het tanken van diesel voor de bus en de bestelwagen.

De stichting ressorteert onder Dierenbescherming Rijnmond en die zoeken ook mensen. Ineke, de directeur van de stichting, heeft mij daar voorgedragen en ik heb een gesprek gehad. Deze maand ga ik meewerken aan de bouw van de nieuwe website, waarbij de nadruk in eerste instantie zal liggen op de pagina('s) van de Dierenambulance. In dier voege ga ik ook stage lopen bij de meldkamer en de ambulances, waarbij ik niet uitsluit dat ik, als de website klaar is, daar blijf plakken...

Oranje kater

Even dreigde het een lome, doordeweekse Koninginnedag te worden. We hadden ons voorgenomen in het Schollebos te gaan wandelen. Van de week was er namelijk een schaapskudde aangekomen, die op biodiverse wijze zou gaan grasmaaien. Er was mooi weer voorspeld. We hadden lekker uitgeslapen en een zondagontbijtje in de tuin genuttigd, toen het nieuws uit Apeldoorn ons bereikte. We lieten ons er echter niet erdoor weerhouden. Het Schollebos in Capelle aan den IJssel grenst aan onze achtertuin zou je kunnen beweren. In het begin was er geen schaap te bekennen, hoewel er gaandeweg steeds meer keutels op de grond lagen. We liepen via de Bermweg weer terug, langs de manege.

We hadden ooit een kater, Heinz. Die was echter dermate onaangepast, dat we die hebben moeten outsourcen. Via de Stichting Zwerfkatten Rijnmond is hij bij deze manege herplaatst. Zie ook het bericht 'Een dagje uit van de stichting'. We waren al van plan even bij hem langs te gaan. De manege bestaat uit enkele aparte gebouwen met allemaal paadjes. Er was een aantal katten te zien, maar geen Heinz. Uiteindelijk vonden we hem langs de slootkant, loerend naar een eend met kuikens. Toen hij ons zag ging hij er vandoor, hij is nog steeds schuw. Gelukkig heb ik een aantal foto's kunnen maken.

 

Op weg naar huis zagen we de schaapskudde alsnog. Er stond wel een portable hek met schrikdraad omheen, die beesten kunnen dus niet vrij rondlopen. Ze liepen vlakbij de beruchte heipalen die het fundament van de Capelse ijsbaan hadden moeten vormen. Het levert een toch bijzonder beeld op (klik op de foto voor een vergroting).

 

Heinz & Co., 18 juni 2004

Voor de ingewijden

Vier jaar geleden kocht ik van mijn eerste (en één na laatste) bonus een nieuwe PC. Deze had ik zelf samengesteld. In de loop der jaren zijn harde schijven en DVD-brander en -speler vervangen, je moet toch bij de tijd blijven. Vorige week kreeg het apparaat echter kuren. Opstarten stokte nog voor de POST (Power On Self Test), dus ik vermoedde een probleem met de voeding. Toevallig had ik nog een voeding staan, overgehouden aan een klus die niet doorging. Ik had dit nog nooit gedaan maar het bleek niet moeilijk te zijn. De nieuwe voeding maakt ook een stuk minder herrie. Helaas bleef het probleem, sterker nog, gisteren kreeg ik hem helemaal niet meer opgestart. Nu dacht ik aan een defect moederbord. Navraag bij mijn collega Ferry bevestigde dit. Omdat de rest nog vrij nieuw is en/of goed funcioneert, besloot ik om het moederbord te vervangen. Door de voortschrijdende techniek ben je dan helaas ook gedwongen een nieuwe processor en geheugen te kopen. De tijden zijn niet zo rooskleurig, daarom heb ik niet al te dure componenten uitgezocht. Moederbord: Asus P5B-VM SE, processor: Intel Core 2 Duo E7500 en Kingston 4 GB DDR2 geheugen. Deze spullen on-line besteld bij Informatique en dezelfde middag nog opgehaald. Kosten: 240 euro. Carla, die dit vanaf de zijlijn oogluikend gadesloeg, spoorde mij onverwacht aan haast te maken. Zij is namelijk voor haar werk voor de Stg. Zwerfkatten Rijnmond afhankelijk van deze PC. Ik ging dus meteen aan de slag.

 

Voor je het moederbord inbouwt moet je de processor, heatsink met ventilator en geheugen er op aanbrengen. Ook dit was een primeur voor mij. Na het verwijderen van het oude moederbord (eerst alle kabeltjes losmaken en insteekkaarten verwijderen) de binnenkant van de kast grondig gestofzuigd, vervolgens de nieuwe ingebouwd. Dit is een secuur werkje, vooral het passend maken van het achterpaneel waar alle aansluitingen zich bevinden luistert nauw.Vervolgens de interne voedingskabels aangesloten en de kabeltjes van het voorpaneel. Dan zijn de datakabels voor de schijven aan de beurt. Hier rees een probleem: de lay-out van het bord is zodanig, dat je voor de DVD-brander en -speler een langere kabel nodig hebt dan tot nu toe standaard is (60 cm i.p.v. 50). Deze moest ik dus nog even scoren. Voorlopig alleen de (onderste) DVD-speler aangesloten. Kast dichtschroeven en opstarten.

Ik kreeg meteen een foutmelding: de processor is dermate nieuw dat er een BIOS (Basic Input and Output System) upgrade moest worden uitgevoerd. Dit stukje software snel met de netbook bij Asus gedownload en op een floppy gezet. Bij het opstarten van de PC kun je vervolgens EZ Flash activeren en de upgrade naar het chipje op het moederbord 'flashen'. Daarna werkte de hardware als een zonnetje, alleen wilde Windows XP niet starten. kennelijk omdat er te veel gewijzigd was in de hardware. Er zat niets anders op dan Windows te 'herstellen', dat is opnieuw installeren zonder dat je al je data en instellingen kwijt bent. Reeds geïnstalleerde software blijft ook bewaard. Dat scheelt een hoop werk. Daarna moet je van Microsoft je Windows opnieuw activeren, omdat de hardware gewijzigd is. Big Brother? Gelukkig heb ik een legale Windows, dus dat liep verder gesmeerd. Daarna moet je alle Windows updates ook nog even installeren.

Al met al werkt het lekker en een stuk sneller dan voorheen. We kunnen er weer een paar jaar tegenaan!

Een dagje uit van de stichting

Toen bij ons in 1999 het aantal katten onder het bestaansminimum raakte, gingen op zoek naar een nieuwe kat. In de dierenwinkel zagen we een advertentie hangen voor het adopteren van zwerfkatjes. Zodoende kwamen we bij Ineke en Ben terecht. Achter hun huis aan de Rotte hadden ze een kattenopvang gefiguurzaagd, waarin zwerfkatten en (hun eventuele) kittens verbleven. We mochten er één uitzoeken en de keus viel uiteindelijk op een poesje met een raar kort staartje. Ze had ook een broertje, maar die viel helaas af, Laura en Mariska hadden hun keus al gemaakt: het werd Kitty!

Een jaartje later was het weer raak. Nu viel de keus op een rooie kater, die we Heinz (naar de stripkat) doopten. Dit beest was echter dermate humeurig dat we een jaartje later afscheid van hem moesten nemen. Hij had mij, toen hij naar de dierenarts moest voor het jaarlijkse prikje, gebeten zodat ik een tetanusprik moest halen. Hij kon gelukkig terecht bij een nieuwe werkgever: de manege aan de Bermweg in Capelle aan den IJssel. Heinz hadden we opgehaald bij Marjan, die kittens socialiseerde. Dit leek ons ook leuk, dus hebben we ons hiervoor aangemeld. We kregen een bench mee en we konden elk jaar op een aantal kittens rekenen. Hierna volgde een eindeloze stoet kittens. Het is heel leuk om te doen maar je hecht toch snel aan die diertjes, dus er bleef er wel eens één plakken.

Op een gegeven moment hadden we dus een zwart poesje dat gebleven is. Dit was Sofie die inmiddels een gezellige dikkerd is geworden. Daarna kwam Noortje, een rode poes (best bijzonder), die tijdens haar verblijf in de bench zo lang en zo hard heeft zitten mauwen, dat ze geen stem meer had. Noortje was ziekelijk en heeft niet lang geleefd. Inmiddels zijn Kitty en Sofie samen overgebleven, het zijn echter geen vriendinnen geworden. Met socialiseren zijn we ook gestopt, onze eigen katten konden er niet tegen!

©ARLA VD MAREL 2004

Ineke en Ben gingen steeds professioneler werken en Carla is vrijwilligster geworden. Zij houdt nu via internet het donateursbestand bij, de chipregistratie en de verwijzingen voor castratie. Zelf heb ik mijn steentje bijgedragen bij de verbouwing van het huidige pand van Stichting Zwerfkatten Rijnmond zoals Ineke en Ben tegenwoordig heten en help als er problemen zijn met de PC's en dergelijke. Er zijn natuurlijk tientallen vrijwilligers (m/v) en elk jaar wordt er iets voor ons georganiseerd. Dit jaar gingen we naar Noord-Brabant, eerst naar kaasboerderij de Ruurhoeve in Hoogeloon en daarna naar Stichting Dierenthuis in Aarle-Rixtel. Er waren zoveel aanmeldingen dat we met een dubbeldekker gingen. De chauffeur klonk rielekst (type don't worry, be happy), maar reed des te vlotter. De kaasboerderij organiseert excursies over kaasmaken. De flinke boerendochter houdt een in- en dan een rondleiding. Het is bitter koud. De stallen zijn open, dus dat helpt ook al niet. We krijgen de fijne kneepjes van het veehouden te horen, het klinkt allemaal erg kil en onpersoonlijk naar mijn smaak. Vooral de melkrobot werkt erg vervreemdend. Weer binnen krijgen we een Brabantse lunch met veel kaas. Het smaakt allemaal goed. Daarna vertrekken we naar Aarle-Rixtel.

Stichting Dierenthuis is in het nieuws omdat het na een klacht van de buren wegens overlast moet verdwijnen. Het is een unieke plek: 840 katten, 60 honden en een pony lopen hier rond. Het is een ziekenhuis, verpleegtehuis, praathuis en gesticht onder één dak. De stichting bestaat bij de gratie van donateurs, geen subsidie. Overal staan bedjes, kisten met stro, poppenwagens, wat al niet. Alles leeft en doet samen, zonder aanwijsbare onenigheid. Prachtig gewoon. Beesten met een besmettelijke ziekte of verwilderde katten lopen wel apart. Ze kunnen ook naar buiten of lopen buiten en hebben daar een mooie schuilplaats. Het is voor deze dieren wel de laatste plek op aarde, ze worden niet herplaatst. De stichting voert inmiddels een bittere strijd tegen de gemeente. Lees hier de laatste ontwikkelingen.

Het is helaas tijd om weer naar huis te gaan. In de opvang in Rotterdam krijgen we nog een kerstpakket mee. Ineke en Ben, bedankt voor een mooie, leerzame en gezellige dag!