Cadzand-Bad 2026

 

Que si, caisson

Na de Tweede Wereldoorlog en de recente opleving van Nederlandstalige "zangers" is de Watersnoodramp van 1953 toch wel het heftigste wat ons in de moderne geschiedenis is overkomen. Ikzelf heb het niet aan den lijve ondervonden maar gezien mijn geboorteplaats (Hellevoetsluis, 1958) zijn de verhalen en zichtbare sporen uit dit verleden onontkoombaar. Des te vreemder is het dat ik mij niet bewust was van het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk, Zeeland. Omdat ik sinds kort de trotse bezitter ben van de Rotterdampas (op aandringen van Carla) en zij de tips van dit instituut nauwlettend volgt, zijn we daar vandaag heengegaan. 

 

Ouwerkerk ligt op het voormalige eiland Schouwen-Duiveland:

Tijdens de Watersnood van 1953 werd Ouwerkerk zwaar getroffen: één op de zes inwoners kwam om. Ook veel gebouwen, waaronder een houten achtkante korenmolen, gingen verloren. De bres in de dijk bij Ouwerkerk was in de nacht van 6 op 7 november 1953 de laatste die gedicht werd. In de vier caissons die werden gebruikt voor de sluiting van de dijk is sinds 2001 het Watersnoodmuseum gevestigd. 

[Bron: Wikipedia]

Het museum is inderdaad gehuisvest in een viertal caissons, die schijnbaar lukraak in het landschap opdoemen en met elkaar verbonden zijn. De caissons liggen merendeel ondergronds, gevuld met keien. Het bovengrondse deel is ingericht als museum, met per ruimte verschillende thema's, voor elk wat wils. De ruimtes zijn verrassend groot, de caissons zijn dan ook werkelijk gigantisch, erg indrukwekkend allemaal.

Klein detail was een schilderij van het schip s.s. Bore VI dat in die nacht nabij Toledo's Gat, strandde. Als aandenken kocht ik het boekje Zichtbare herinneringen.

 

In Ouwerkerk woont ook toevallig onze buurvrouw Anneke, uit de tijd (1983-'87) aan het Haringvliet(!) in Rotterdam. We zijn daar een bakkie wezen doen en enkele tientallen jaren bijgepraat. We gaan nog eens wandelen met elkaar in het Krekengebied van Ouwerkerk.

Toledo's Pad is niet ver, dus daar reden we ook nog even naartoe. Helaas is het hoogseizoen en behoorlijk druk, dus we zijn er alleen maar even langsgereden. Via de Plompe Toren weer terug.

 

Groeten uit Groede

 

Banjaardstrand

Zeeuws-Vlaanderen 2019

Cadzand-Bad 2016

Toeristenkaart Westenschouwen

Deze kaart van Westenschouwen hebben we al jaren. De Oosterscheldedam zoals het toen nog zou gaan heten is er nog niet, dus ik schat midden jaren zeventig. Linksonder t.h.v. de dame in bikini Toledo's pad.

Zierikzee en Krammersluizen

Cadzand-Bad en Sluis

Burgh-Haamstede

Danger Beach

Ooievaar!

We gaan zeker één maal per jaar naar Cadzand-Bad. Dit jaar ter gelegenheid van Mariska's verjaardag, die op de dag zelf in Portugal bij haar zus Laura logeert. We reden uiteraard met de nieuwe Peus. Het beloofde een schitterende dag te worden. Bij de tolpoort van de Westerscheldetunnel riep ik weer Ooievaar!*, heel flauw maar altijd hilarisch. We besloten eerst naar Knokke te rijden om over de boulevard te flaneren en te kijken of het modelautowinkeltje er nog was. Helaas was het dermate druk dat we maar door zijn gereden. In Cadzand-Bad was het al niet veel beter: druk en alle parkeerplaatsen bezet, op die ene na, net achter de dijk. Voor drie euro weet je alles.

 

Via Boulevard de Wielingen, waar nog volop gebouwd wordt aan hotels en appartementen, liepen we naar het "winkelcentrum", waar Mariska op een ijsje trakteerde (na een zogenaamd vrijblijvende opmerking dienaangaande mijnerzijds (hé lekker ijs)). Via een omweg langs het afwateringskanaal om het in aanbouw zijnde Noordzee Résidence Cadzand-Bad te aanschouwen liepen we het strand op voor de broodnodige verkoeling. Normaal gesproken heeft Carla dan binnen een minuut een haaientand gevonden, vandaag was daar geen sprake van. Na een klein omweggetje via de dijk reden we monter richting Sluis. We hadden trek in mosselen.

Sluis was gelukkig niet zo druk als we vreesden. Mariska had absoluut geen zin in winkelen, dus dat beperkten we tot een minimum. Na een drankje op het terras van De Molen van Sluis gingen we al slenterend op zoek naar de Rode Leeuw waar we vorig jaar heerlijke mosselen hadden gegeten. Het terras was echter vol/gereserveerd dus wij op zoek naar een ander etablissement. Achter het Belfort, op een pleintje vonden we De Drie Wijzen, waar we dit keer alle drie mosselen bestelden. De bediening is wat nors maar ik kan wel stellen dat dit de lekkerste mosselen waren die ik ooit heb gegeten. Ter uitbuiking zijn we langs de Damse Vaart gaan wandelen, waar een ooievaar op zijn nest zat. Het was inmiddels avond en we vonden het welletjes, dus gingen we vol goede moed huiswaarts.

Zondagavond, Zeeland. De eerste file was op de N61, net na Schoondijke. Op de radio hoorden we al van een file op de A58. Misschien hadden we geluk, ik zag bij de oprit auto's met gewone snelheid voorbij komen. Honderd meter verder begon de file, eerst 6km aangroeiend tot 12km. In paniek nam ik de afslag richting Zierikzee. We reden via de Zeelandbrug waar een nieuwe file opdoemde, die tot de A29 op Hoeksche Waard aanhield, waarna we op topsnelheid Rotterdam naderden. Al met al hebben we er ruim een uur langer over gedaan. Ik denk dat we maar eens een jaartje overslaan. Ooievaar!

Bolussen

Schuilekster

Van wandelen zoals we afgelopen jaren hebben gedaan komt dit jaar niet veel. Geen tijd, geen zin, te warm of te nat. Zoals dit weekend, zo nat dat zelfs de eksters bij de huizen gingen schuilen. Maar vandaag scheen plotsklaps de zon. Carla ging vandaag liever naar buiten dan het huishouden doen en ik, geïnspireerd door Jos' posting op Facebook, had wel zin in Middelburg.

Inmiddels mag je op weg naar Zeeland wèl 130 km/h rijden, al is niet iedereen daarvan doordrongen. Het leverde een rommelig ritje op, vooral omdat voor mij een Duitser reed die het niet gemütlich vond dat ik hem inhaalde, wat een aantal spannende momenten opleverde. Gelukkig moest hij er bij Middelburg-Oost af. Wij parkeerden nabij het NS-station. We besloten eerst helemaal om het oude VOC-stadje heen te lopen, de zogenaamde bolwerkenroute. Het is in feite een langgerekt, om de stad gedrapeerd park. Vervolgens down town Middelburg. Helaas ontsierd door de eenheidsworst van de Nederlandse middenstand. Wel leuk was de antiekmarkt op de Vismarkt pal in het centrum en het Abdijplein, een oase van rust in de hectiek van doordeweeks Middelburg. Onderweg kochten we bolussen bij Bliek.

We besloten toeristisch terug te rijden via de Oosterscheldekering en dan op Neeltje Jans de bolussen soldaat te maken. Dat viel tegen, want daar kun je alleen parkeren bij het Deltapark voor 6,5€. Ik kreeg het idee door te rijden naar Westenschouwen, om Toledo's Hoeve te gaan opzoeken. Er was nog één parkeer-plaatsje vrij op de Steenweg en we liepen langs Toledo's pad naar de hoeve aan de Westenschouwenseweg. De bolussen waren toen al op.

Stekjes

In de graafschappen Holland en Zeeland zijn Texel, Hellevoetsluis en Cadzand Bad onze favoriete stekjes. Gisteren viel de eer te beurt aan de laatste want de weersvooruitzichten waren goed, geen 'Cadzandweer'. De rit er naar toe ging over snelwegen waar binnenkort 130km/h mag worden gereden. De borden staan er al, zij het afgedekt met plastic, maar sommige waren er al van ontdaan zodat de verwarring compleet was. In Zeeuwsch-Vlaanderen heb je geen snelwegen, en iedereen houdt zich daar keurig aan de maximumsnelheid van 80km/h. Dat zijn dan wel overwegend Belgen en Duitsers, alsof we nabij het drielandenpunt reden.

Cadzand Bad is danig op de schop. Ten zuiden ervan wordt een gigantisch vakantiedorp aangelegd. Ook aan de 'boulevard' wordt flink gebouwd; het optimisme viert hier hoogtij. Traditioneel beginnen we altijd met een strandwandeling. Het staat hier bekend als vindplaats van miljoenen jaren oude haaientanden. We waren nog geen minuut op het strand of Carla vond er één, een minuut later gevolgd door Mariska, die een babyhaaientandje vond. Echt heel schattig. Ik ging me weer te buiten aan mijn serie over meeuwen. Makkie...

Vervolgens de boulevard. Een grote naam voor een tamelijk gewone straat. Aan het eind staan winkeltjes die echt wel een opknapbeurt nodig hebben. Mariska trakteerde op ijsjes. We gingen een 8 beschrijven en liepen achter het dorp langs over de Noorddijk. Rechts ervan wordt het vakantiedorp gebouwd. Momenteel is men grond aan het verzetten, de bouw begint binnenkort vermoed ik.

Aan het eind van de dijk kun je het duin op, maar niet nadat we heerlijk op het terras van een strandtent wat hebben gedronken. We hadden besteld en Mariska wilde cassis, maar men bracht haar koffie. Nee, ze had cassis besteld, dus weer terug om cassis te halen. Weer terug: we verkopen geen cassis (stond ook inderdaad niet op de kaart), cola dan maar. Cola werd gebracht dus ik zeg, kan ik meteen afrekenen? Ja hoor, even mijn portemonnee halen! Na deze Fawlty Towers-ervaring liepen we via het duin naar de auto, waarmee we ons naar Sluis begaven om even te winkelen en een hapje te eten.

In Sluis was het erg gezellig. Weer veel Belgen (heel veel Belgen) en Duitsers op de been. Het drukte de pret niet. Het bleek dat de mosseltijd net is aangebroken, dus werd je op elk terras doodgegooid met deze schelpdieren. Grote, overvolle terrassen die ons niet erg aanspraken. Uiteindelijk streken we neer bij de Rode Leeuw, waar eten nog betaalbaar is. We werden gastvrij onthaald op het kleine en niet overvolle terras en namen het onbeperktmosselenetenmenu. Mariska nam sliptongetjes. Het was zo veel dat we het maar op beperktmosseleneten hebben gehouden. Het was inderdaad zeer betaalbaar en we reden vanaf de parkeerplaats waar het tijdelijk gratis parkeren is (de slagbomen worden vervangen), voldaan en roodverbrand terug naar Rotterdam, ons vierde favoriete stekje.

Geschiedsvervalsing

Toledo's pad
in vroeger tijden.

Toledo's pad is, dat weten we nu wel, vernoemd een duinovergang in Burgh-Haamstede. Van mijn verre neef Piet, die de stamboom van onze familie regelmatig water geeft, vernam ik dat het pad zijn naam ontleent aan Heereman van Toledo. Dat nu blijkt niet waar te zijn. Deze week ontving ik een e-mail van een zekere Egbert van Toledo, die met een heel ander (door mij ietwat geredigeerd) verhaal kwam:

Toledo's Hoeve
©Egbert van Toledo

Het pad is een strandjutterpad dat door ene Adrianus van Toledo, geboren in 1763 te Hellevoetsluis en zoon van Cornelis van Toledo en Jacomijntje Groenendijk, veelvuldig gebruikt werd om aangespoelde waar van het strand te halen zonder dat aan te geven bij de strand-vonder. Hiervoor werd hij herhaaldelijk op de vingers getikt. Hoe Adrianus ertoe kwam vanuit Hellevoetsluis naar Westenschouwen te gaan is niet geheel duidelijk. Wel weten we dat hij in Hellevoetsluis een proces wegens defloratie (ontmaagding) aan zijn broek kreeg en dat hij kennelijk de uitspraak niet afgewacht heeft. Hij woonde dus in het kleine dorp Westenschouwen waar hij al snel een van de schepenen werd. Eens werd hij uit dit ambt ontheven maar kwam later als zodanig weer in de annalen voor. Hij overleed in 1838 maar zijn naam bleef voortleven in "Toledo’s pad" en in de daar vlak bij liggende en nog steeds bestaande "Toledo’s Hoeve".

 

Een andere bron verwoordt het zo: 

 

De westkust van Schouwen heeft in het verleden veel met het water, storm en wind omhanden gehad. Vandaar ook dat strand en duinen zich meerdere malen hebben verplaatst, verminderd en vermeerderd. Duinvorming in Zeeland gebeurd meestal door verstuiving vanuit een beschadigde zeereep. Met het strand verschoven zich ook de duinpartijen. Zo vlak en glad als de kop van Schouwen in vroeger tijden was, zo gebocheld is hij nu. De verschijning van de eerste duinen schat men tussen ca. 900 en 1250 en in een tweede fase tussen 1300 en 1600 en tussen 1750 en 1850. De periode tussen 1600 en 1750 noemt men de ‘rustperiode’ die in verband wordt gebracht met de Kleine IJstijd. De oudste duinen liggen dus het meest landinwaarts.

Doordat de oudste duinenrijen verderop landinwaarts lagen en zich na 1750 nieuwe duinen vormden had het water nog steeds veel vrij spel op de toenemende stranden. Zo kwam het dus voor dat zich tussen de nieuw te vormen duinen zich een water-, wind- of zeegat vormde zodat het water met vloed vrij kon instromen en daardoor duinpolders vormden tussen de oude en nieuwe duinen. Zo gebeurde het dus dat voordat men begon met rijshout en helmgras te planten er diverse ‘stuifgaten’ waren gevormd. In de 20ste eeuw waren voor bedoelde gaten in de zeereep op de Kop van Schouwen de toponiemen Suikergat, Gat van 't Schip, Krabbengat, Gat van Westen, Toledo's Gat, Watergat en Wagengat nog bekend. In de Westduinen is er een totaal van wel 22 stuifgaten geweest.

De duinverstuivingen van 1700, genaamd de 2de duinverstuivingen, brachten zo’n grote verplaatsing van duinzand te weeg dat men in aller haast begon met het rijshout en helmgras te plaatsen om het zand meer beschutting te geven in de hoop dat het verstuiven zou stoppen. Desondanks waren er duinen die tussen 40 en 80 meter landinwaarts waren verwaaid. Op sommige plaatsen waren de nieuwe duinen zelfs tot over de oudste duinen heen verplaatst. Grofweg gezegd is de ligging van de buitenduinen: De hele boswachterij, Meeuwenduinen en Zeepeduinen. Wat verderop noordelijker nog de verklikkerduinen. Alles wat hier buiten valt zijn de oude duinen.

 

De dichts bijzijnde gaten voor Westenschouwen noem ik Gat van ’t Schip en Toledo’s Gat. Dit waren ook  2 stuifgaten waar het hoge water redelijk vrij spel had. Hier kwam het water niet zo ver als bijvoorbeeld bij de Zeepeduinen waar het soms helemaal vol liep. Met name het Gat van ’t Schip was een stuifgat dat ongeveer 300 meter landinwaarts liep daar waar nu de 1ste waterput (duinven) ligt. Het Toledo’s Gat was echter maar goed 100 meter landinwaarts. Het spreekt voor zich dat na hoogtij en vooral na storm of springtij er in deze gaten veel bleef liggen wat de zee achterliet en daar werd vooral door één persoon gretig gebruik van gemaakt. Aansluitend aan Toledo’s Gat lag het Toledo’s Pad. Het voorheen Duinweg(je) geheten pad, liep van het strand tot aan wat nu ongeveer kruispunt Kraaijensteinweg-Kommertjesweegje is.

Het pad was een strandjutterpad dat door ene Adrianus van Toledo, geboren in 1756 te Nieuw-Helvoet en zoon van Cornelis van Toledo en Jacomijntje Groenendijk, veelvuldig gebruikt werd om aangespoelde waar van het strand te halen zonder dat aan te geven bij de strand-vonder. Hiervoor werd hij herhaaldelijk op de vingers getikt.

Hoe Adrianus ertoe kwam vanuit Helvoet naar Westenschouwen te gaan is niet geheel duidelijk. Wel weten we dat hij in Helvoet een proces wegens defloratie (ontmaagding) aan zijn broek kreeg en dat hij kennelijk de uitspraak niet afgewacht heeft. Hij trouwde in 1793 met Cornelia Krepel uit Burgh. Misschien was zij een goede partij, waardoor hij eigenaar werd van de boerderij, die later ‘Toledo’s Hoeve’ ging heten. Hij woonde dus in het kleine dorp Westenschouwen waar hij al snel een van de schepenen werd. In 1803 werd hij veroordeeld voor strandjutten; Adrianus’ verweer dat hij de (verstopte) spullen had gekocht van marskramers en langstrekkende soldaten vond geen gehoor. Ondanks dat alles werd hij in 1810 opnieuw tot schepen benoemd.

Zijn huwelijk was hoogstwaarschijnlijk kinderloos, want zijn bezittingen werden na zijn overlijden op 9-2-1838 geërfd door Thomas Hobson, logementhouder te Hellevoetsluis, en Marinus Bock, chirurgijn en Visiteur der Quarantaine uit diezelfde plaats. Vlak voor zijn dood wijzigde Adrianus zijn testament om zijn dienstbode ƒl.1300.--. na te laten. Na zijn overlijden in 1838 bleef zijn naam voortleven in "Toledo’s pad" en in de daar vlak bij liggende en nog steeds bestaande "Toledo’s Hoeve".

Toledo's Pad (Duinwegje) omstreeks 1910. ter hoogte Westenschouwenseweg.

Na de aanplanting van rijshout en helmgras groeide het duin langzaam dicht en werd een ware hoogte. Toledo’s Gat verdween en Toledo’s Pad werd gedecimeerd in een kort stukje pad vanaf de Kraaijensteinweg tot in eerste instantie nog op het strand. Hier was inmiddels al wel een hoge trap voor aangelegd want het bleef toch een belangrijke overgang. De draai in de Kraaijensteinweg richting de rotonde was er immers nog niet dus het was de eerste overgang wilde je niet door het dorp gaan. Deze bocht is pas halverwege de jaren ’30 aangelegd. Daarna kwam WOII en werd er boven aan die overgang een geschutsbunker geplaatst. De trap bleef, ook na de oorlog. In 1964 werd het pad benieuwd. Er werd druk gewerkt aan het verbreden en verharden van het Toledo’s Pad. Het pad moest 2 meter breed worden en het zou verhard gaan worden met het puin dat vrijkwam door het slopen van de bunkers waarna men tot asfalteren over zou gaan. In tussenliggende periode was er ook veel duinafslag geweest door diverse voor- en najaarsstormen waarbij vaak de trap aan de zeekant werd weggeslagen of geheel verzakte. Bij het noemen van deze stormen mag ik ook de ziedende storm van 1 februari 1953 niet vergeten waarbij het Finse stoomschip Bore VI vastliep op het strand bij de overgang van Toledo’s Pad. Het 1382 ton metende vrachtschip werd gewoonweg tegen de duinen ‘gekwakt’. Het schip was onderweg van Rouen naar Amsterdam en kwam in de problemen waarna het voor anker ging. Toen de kettingen braken was  het schip niet meer te behouden. Gelukkig werd de 22 koppige bemanning gered. Pas 19 december dat jaar kon het schip worden vlot getrokken waarna het in 1956 in Hendrik-Ido-Ambacht alsnog onder de sloophamer kwam.

En Toledo’s Pad? Dat is er nog steeds al is het geen duinovergang meer. Vanaf de verharding van het pad in de ’60er jaren bleef het aan de zeekant maar behelpen. Steeds weer sloegen de golven stukken duin weg waardoor de trap verdween. Ook kwam bij het wegslaan van duin steeds vaker grote stukken bunkerplaten en funderingen mee naar beneden gestort. Het werd uiteindelijk een gevaarlijke overgang. Ook werden er vanaf de jaren ’54-’55 een aantal nieuwe zomerwoningen terug opgebouwd en kwam men met de vraag aan de gemeente of het pad zou kunnen worden afgesloten als overgang. Uiteindelijk heeft men in 1974 de overgang gesloten en is het “eigenweg” geworden. Het was gewoon ’n win-win situatie geworden met het gegeven dat de overgang bij de rotonde geheel werd vernieuwd met een bredere trap. Ook de parkeergelegenheden werden verbeterd. Zo was het goed. Alle partijen tevreden.

Wie vandaag de dag de durf heeft om toch het Toledo’s Pad in te gaan zal bij de laatste zomerwoning “De Duinpan” zich verder moeten verplaatsen door los zand, puin, duindorens enz. Ben je eenmaal (bijna) boven, kun je, als de wind gunstig heeft gestaan nog steeds de bunkerresten aanschouwen alsmede het laatste beschot van het bovenste stukje trap.

Toledo's Hoeve, begin vorige eeuw

Toledo's Hoeve, ca. 1940

Over deze Adrianus valt nog meer te lezen op Vergeten levens van Arine Nienhuis-Snaterse.

Heereman van Toledo helemaal rechts.

Mooi verhaal! Egbert deed in dezelfde mail ook nog uit de doeken dat wij een gemeenschappelijke betovergrootvader hebben, namelijk Jacob van Toledo, geboren in 1795. Heereman is Egberts grootvader die afstamt van deze Jacob. Wij zijn dus achterachterneven. Mijn vader was achter-neef van zijn grootvader Heereman. Onderstaand schema moet een en ander min of meer duidelijk maken.

Cadzandweer

Een jaar geleden schreef ik heel stoer dat we er weer een paar jaar tegen konden, qua Cadzand-Bad. Toch kreeg ik weer de kriebels en Carla zei 'waarom ga je niet gewoon alleen?', de schat. Vandaag was het typisch Cadzandweer: bewolkt, wind, niet echt warm en grote kans op regen. Onderweg stopte ik voor een boterhammetje, net na de afslag naar de Westerscheldetunnel. Parkeren aan de Egelantierlaan en verder te voet, langs het afwateringskanaal, richting strand. Het is eb, maar het water komt al op. Er zijn meer kwallen en vooral meeuwen, dan mensen.

 

Ineens doemt een stalen buis op vanuit het water. Het blijkt dat afgelopen maanden zand is opgespoten vanuit zee door twee hopperzuigers. Even dreigt het te gaan onweren, maar de bui drijft gelukkig over. 

 

Ik liep achter het dorp langs terug, over de Lage Strinkweg, richting afwateringskanaal. Er ligt een enorm gebied braak, waar het vakantiepark Cavelot a.k.a. Noordzee Résidence Cadzand-Bad is gepland. Men is al zes jaar bezig met praten en voorbereiden en het lijkt er op dat de bouw binnenkort begint. Dan is Cadzand-Bad in één klap twee keer zo groot. Ik vraag me af of wij hier blij mee zijn.

Via de Noorddijk loop ik naar de winkels, waar ik een gegrild kippetje bij de Food Plaza (voor thuis) en bij Ice Prince een ijsje (voor nu) scoor. Via een nog toeristischer route dan heen rijd ik weer terug.

Kat met peren

Kat met peren. 

Zondag. Mooi weer. Eigenlijk geen plannen. Wandelen dus. Carla wilde naar de duinen, ik wilde het bord Toledo's pad nog eens goed op de gevoelige chip vastleggen. Twee jaar geleden was dat jammerlijk mislukt. In een grijs verleden had mijn gewaardeerde (ex-)collega Franciscus M., Cis voor zijn vrienden, al een analoge foto gemaakt en aan mij gegeven. Een kleine tien jaar later noemde ik dit weblog zo, omdat het precies weergeeft wat het is, namelijk het pad dat ik afleg in het leven. Zodoende togen wij vandaag welgemoed richting Burgh-Haamstede, Zeeland. We parkeerden bij de kerk aan de Kerklaan. Ter plaatse wordt je gewaarschuwd voor vallende peren, waarover ik in een vorig bericht al vertelde. Nu liep daar ook een leuk jong katje rond, dus de grap was snel gemaakt.

Carla moest (natuurlijk) plassen, we gingen dus even naar warme bakker annex streekmuseum annex Volkswagenfanaticitempel Sonnemans. Ze hadden ook bolussen maar we zouden die dan op de terugweg kopen. Via de Zandstraat liepen we richting duinen genaamd 'Het Zeepe'. Daar volgden we een volgens de beschrijving 'nauwelijks zichtbaar paadje'. Dat hebben we geweten. Binnen no time waren we verdwaald. Zodoende liepen we dan weer wel langs een aantal mooie rood met witte stippen paddenstoelen.

Door mijn 'feilloze' oriëntatie-vermogen en heel veel mazzel bereikten we uiteindelijk wel het bos 'De Kop van Schouwen' waar we in eerste instantie naar toe wilden. We liepen door duinen waar kennelijk heel veel paarden liepen, want er lagen behoorlijk veel paardenvijgen, echter geen paard te zien. Wat verder opviel was een enorme hoeveelheid gevelde bomen, hoog opgetast midden in het duingebied. Het bos zelf tooide zich in fraaie herfstkleuren.

Via geaccidenteerd terrein, zoals dat zo mooi heet, liepen we weer richting Burgh-Haamstede, waar we even van de route afweken om Toledo's pad nog eens te fotograferen. Vervolgens liepen we weer langs de duinrand waar we alsnog een kleine dertig zwarte pony's zagen die kennelijk verantwoordelijk waren voor het hoge vijggehalte. Eerst nog even langs Sonnemans om die bolussen te scoren. Ze verkochten ook Volkswagenmodelautootjes. Ik verzamel 1:43 modellen en daarvan hadden ze er maar één, de VW Beetle 'Herbie' (de liefdeskever) van fabrikant Cararama uit Hong Kong, voor de schertsprijs van 8,95€. Moe maar tevreden reden we via Dinteloord, waar Carla's roots liggen, terug naar Rotterdam.

Terug naar de kust

Een tijdje geleden hadden we de agenda's getrokken voor een dagje Cadzand-Bad. Vandaag was voorlopig de enige dag dat we allemaal konden. Laura wilde de Alfa weer eens uitproberen, dus daar gingen we mee. Ik reed heen en Laura terug. Mariska en Carla achterin. Het is een ontzettend lekker karretje om in te rijden. De laatste keer dat we gingen was er een tractor pulling. En ja hoor, vandaag dus ook. We stonden voor de poorten van Cadzand in de file. Gelukkig weet ik de weg, dus we reden om via Retranchement, een vestingstadje aan de Belgische grens. In W.O. I was Carla's opa hier nog gelegerd. Parkeren kan er een crime zijn, zeker met zo'n festijn in de achtertuin. Gelukkig wist ik een ietwat verborgen parkeerterrein waar nog precies één plekje vrij was. Daarna liepen we de Boulevard op. Het is een kneuterige bedoening, maar dat maakt het juist zo aantrekkelijk. We reserveerden meteen in l'Ambiance. Aan het eind van de boulevard de duinen op en dan zo via de duinen terug naar het haventje. 

Er heerst een lieveheersbeestjesplaag, die beesten zijn kennelijk allemaal op zoek naar een partner. Na het haventje lopen we via het strand weer helemaal terug. Carla vindt zowaar een haaientand, op een plek waar je het niet verwacht, voorbij de vloedlijn (richting duinen dus). Het is niet heel druk, hoewel het best mooi weer is. Er wordt schoorvoetend gezwommen, hoewel het meer op extreme pootjebaden lijkt. We drinken wat in een strandtent waar de lieveheersbeestjes gezelschap krijgen van een horde wespen. Heel irritant.

 

Verder maar weer langs het strand. Laura vindt ook een haaientand. In de verte horen we het gepull der tractors, wat ons toch nieuwsgierig maakt. Wij erheen, maar niet nadat we een ijsje gescoord hebben. Van het pullen is niets te zien, maar des te meer te horen. Wat een pleurisherrie! Erg milieuvriendelijk of zelfs maar nuttig is het ook niet. En in plaats van 'stoere' countrymuziek hoor je André Hazes, met zijn sentimentele gekweel. Via het dijkje achter het dorp liepen we weer terug. Inmiddels zijn we behoorlijk moe, dus we gaan voortijdig op het terras zitten. Nieuw voor mij is dat ik nu een BOB heb, dus ik kan lekker, om te beginnen, een halve liter pils nemen. Het eten is voortreffelijk en beslist niet duur. We kunnen er weer een paar jaar tegen!