Vorige week donderdag kreeg ik het ineens op mijn heupen en wilde een weekendje weg. In verband met weekenddienst kan dat maar eens in de twee weken, dus haast was geboden. Via VVV Texel heb ik een B&B geboekt, nu eens niet in de duinen of Den Burg, maar in de polder, even buiten de Waal aan de Spangerweg.
Het regende al dagen pijpenstelen, zo ook onderweg naar Den Helder. Tijdens de rit klaarde het toch op en eenmaal op de boot was het droog. Het was behoorlijk druk, met een overdaad aan Duitsers die Herbstferien feierden. We konden pas om 16.30 uur de B&B in, dus verpoosden wij ons alvast op de vaste pleisterplaatsen. In Den Burg kochten we bij de VVV het losbladige boekje "4 fietsroutes en 24 wandelingen" een heruitgave van een vastbladig boekje dat we al uit hebben. Er staan andere wandelingen in en op de achterkant van elke NL versie staat nu ook de DE versie. Handig, zei Carla, als we alle wandelingen gedaan hebben doen we ze nog een keer in het Duits! Verder de topografische kaart van Texel op schaal 1:25.000, ter vervangingen van die uit 1998. Hiermee gewapend gingen we het eiland over. Den Burg lag er inmiddels zonnig bij. We kwamen een kat tegen die op een dak lag te zonnen. Hij wilde zo graag aangehaald worden dat hij er bijna afpleurde.
Na den Burg was het de beurt aan de vuurtoren in het uiterste noorden van het eiland. Hier is aan het strand een nieuwe strandtent verrezen. Over de bediening en lay-out zijn we niet zo tevreden, maar de locatie en het weer maakt veel goed. Er is na de aanleg van een strekdam een enorm strand ontstaan, waarop de de regen van afgelopen dagen behoorlijke plassen zijn gevormd, waar we dan weer helemaal omheen moesten om rond de vuurtoren te kunnen lopen.
De B&B is gelegen aan de Spangerweg, bezuiden de Waal en kijkt uit over de polder met aan de horizon Den Burg en Oudeschild, waar we een etentje in
't Pakhuus hebben gereserveerd. We namen kokkeltjes, vissoep, weiderund en lam. Buiten is het inmiddels stikdonker en wolkeloos. We genoten nog even na onder de sterrenhemel aan de rand van de Waddenzee.
De volgende ochtend, na het breakfast, begonnen we welgemoed aan een wandeling in de
Polder Waal en Burg. Het is werkelijk schitterend weer, hoewel de regen het land zeer drassig heeft gemaakt. Gelukkig hebben we waterdichte wandelschoenen. Naast de onvermijdelijke schapen zijn er ook veel (water-)vogels die zich al opmaken voor de grote trek. Net voor we weer in de auto stappen zag ik een vos de weg oversteken, waarna hij in het struikgewas verdween.
We hebben nog tijd zat dus brachten we een bliksembezoek aan de Slufter, waar het wemelde van de Duitsers. Het woei inmiddels ook wat harder dus zijn we maar afgedropen en reden naar
de Worsteltent voor een bakkie op het terras. We begonnen ook wel trek te krijgen en een bezoek aan Texel is niet af als je niet bij
Veronica in Oudeschild hebt gegeten. Echte RAS-patat en kibbeling. Die patat viel trouwens een beetje tegen maar de kibbeling was goed. Eten doe je daar trouwens in gezelschap van zeer brutale spreeuwen.
Vanuit de kamer konden we het licht van de vuurtoren van Texel maar ook die van Den Helder zien. Aangezien we nog tijd hadden, zijn we daar ook nog even langsgereden. De Lange Jaap, zoals hij officieel heet, staat eigenlijk in Huisduinen, maar een kniesoor die daar op let. Vanaf de dijk heb je een schitterend uitzicht over het Marsdiep en de zandplaat Noorderhaaks.
We waren dit jaar weer van plan een lang weekend in Enschede door te brengen maar helaas kon ik geen vrij krijgen. Twee dagen later wel en, omdat we ook een rondje Nederland met de nieuwe Peus wilden doen, hebben we dit gecombineerd. We reden via Marken en Harlingen naar Enschede en van daaruit via Duitsland naar Thorn waar Carla die schattige witte huisjes wel eens wilde zien en ik een natuurwandeling langs de Maas wilde maken.
We waren bijna acht jaar geleden ook al in Marken, ook op weg naar Harlingen waar we ons 25-jarig huwelijksjubileum vierden. Net als toen wilden we naar de vuurtoren rijden, maar je mag daar niet met de auto komen dus parkeerden we bij het dorp, waarna we door de nevel en broeierige hitte over de dijk naar de vuurtoren wandelden. Op de picknickplaats aten we een boterhammetje en liepen daarna over het Oosterpad weer terug, nog even het dorp in om het massatoerisme aldaar aan den lijve te ondergaan.
Op naar Harlingen. We stopten even bij het monument op de Afsluitdijk, waar Ir. Lely met zijn laptop onder de arm over het IJsselmeer uitkijkt. In Harlingen parkeerden we bij de vuurtoren, waar we acht jaar geleden een nachtje doorbrachten in de hotelkamer helemaal bovenin. De nevel is inmiddels opgetrokken en we maakten een wandelingetje door dit sympathieke stadje, waarna we dwars door Friesland, Drenthe en Overijssel naar Enschede reden. Onderweg in de buurt van Staphorst zagen we wel veertien ooievaars.
Via Boulevard de Wielingen, waar nog volop gebouwd wordt aan hotels en appartementen, liepen we naar het "winkelcentrum", waar Mariska op een ijsje trakteerde (na een zogenaamd vrijblijvende opmerking dienaangaande mijnerzijds (hé lekker ijs)). Via een omweg langs het afwateringskanaal om het in aanbouw zijnde Noordzee Résidence Cadzand-Bad te aanschouwen liepen we het strand op voor de broodnodige verkoeling. Normaal gesproken heeft Carla dan binnen een minuut een haaientand gevonden, vandaag was daar geen sprake van. Na een klein omweggetje via de dijk reden we monter richting Sluis. We hadden trek in mosselen.
7 november 2010 | Tja, het moest er een keer van komen. Het echte Toledo's pad. Gisteravond gingen we even kijken waar het begint, bij de Puente de Alcántara, dachten we. Het was al donker en de brug was mooi verlicht en dat leverde weer een mooie foto op.
Daarna liepen we naar Plaza de Zodocover, om paella op het terras van El Foro de Toledo(!) te gaan eten. Het was best fris, maar we zaten beschut en de stadsverwarming snorde behaaglijk. Ik had Carne en Carla Marisco. De dieren die er in verwerkt zijn waren niet talrijk. Ik had twee miniscule kipdrumstickjes, een frutseltje miniem bevleesd konijnbot en een stukje varkenskraakbeen met wat rafeltjes vlees. Carla had een gamba, een langoustine, twee inktvisringetjes, een mossel en een bijna uitgestorven schelpdiertje. Het was wel lekker hoor, zo met een fles El Yugo Airén hier uit de streek. Daarna dwaalden we nog wat door de stad. We zagen zelfs een Peugeot 505 Familiale!
8 november 2010 | De wandeling vandaag verliep met horten en stoten. Ik dacht dat deze begon bij voornoemde brug, dus we waren daar naar de oever afgedaald. Helaas liep dat pad dood en toen zag ik pas op de kaart dat het vanaf de Puente Nuevo de Alcántara begon. Toch? Jawel, maar de ingang daar was afgesloten wegens werkzaam-heden. Dus toen moesten we helemaal terug en bovenlangs om bij de eerste de beste gelegenheid weer af te dalen. Dat was ter hoogte van de Barco de Pasaje, een voetveertje. Het is erg mooi langs de oever van de Taag. Veel oude brugruïnes, stroomversnellingen, watervogels: ganzen, aalscholvers of schollevaren, een man die vissen ving voor zijn katten, zoals hij ons desgevraagd vertelde, wilde duiven en bergbeklimmers. 
Ter hoogte van de Puente de San Martin is een verlaten water-molen. Een stukje verder aten we ons twaalfuurtje (letterlijk!) en liepen we door naar de Puente Peatonal vlak bij de Campus Universitario de Toledo. Hier zijn eilandjes en een stroom-versnelling in de lengterichting van de Taag. Er leven ook weer heel veel watervogels, maar ook ooievaars (au revoirs voor de insiders)*. De campus bestaat voornamelijk uit oude gebouwen in verschillende stadia van verval of voorzichtig herstel. Ook hier weer een watermolen, zo te zien ooit gebruikt voor het opwekken van stroom. 
Vanaf de voetgangersbrug kon ik mooie stadsgezichten schieten. Het is inmiddels bewolkt en op de brug waai je bijna uit je vacht. We dachten langs de overkant weer terug te kunnen lopen, maar er stond een hek aan het eind van het pad en die was op slot. Dus teruglopen en via de Pasarela Peatonal en de Puerta del Cambrón weer de stad in.
Vandaag was de noordkant aan de beurt. Langs allerlei kloosters kom je uiteindelijk bij een punt waar je de buitenste stadmuren kunt zien. Via roltrappen kun je er komen. Dat leek een goed plan maar wegens, jazeker, werkzaamheden is het afgesloten! Het begint nu ook te miezeren, dus we moeten maar eens op hotel aan. Aan de Plaza de Merced ontwaren we de burelen van Radio Toledo. Deze kans laat ik niet voorbij gaan en Carla vereeuwigt mij hier voor het nageslacht. De foto staat inmiddels ook op Facebook! Een stukje verder probeert een vrouw als een echte toreador m/v haar iets te grote auto door een iets te smal straatje te loodsen. Doodgriezelig! 
We komen ook langs een ambachtelijke schoenmaker. We maken een praatje en kom er achter dat ze schoenen willen gaan exporteren en bied ze aan een melding op mijn blog te maken. Bij deze: Charrua Zapatos y bolsos artesanos. Via de Calle Toledo de Ohio komen we weer on main street waar Carla zich bij Pimkie in een nieuw jasje wil steken, maar helaas hebben ze maat 38 niet meer. Ook een broek en een vest hebben ze niet in de juiste maat. Daarna water, wijn en kroepoek kopen bij de Chinese MiniMart en dan terug naar het hotel waar we vanuit het raam nog, als bekroning op deze fraaie dag, de regenboog zien.
De pont vaart om het uur en betalen doe je pas op de terugweg. Er waren opvallend veel leeftijdgenoten en ouder (grijze koppies, zeg maar) plus de incidentele deernen en jongelingen. Op het eiland zelf is niet veel veranderd, ondanks dat we twee jaar en een maand verder zijn. Het is wel veel beter weer en dat helpt. De zon schijnt uitbundig maar wordt ietwat getemperd door sluierbewolking.
