Rondje Schollebos

 

Via Isala

 

Wandelen in tijden van Corona

Gazelle aan den IJssel

Kinderdijk

De weg naar Kralingen

Plaatjes schieten

De Canon PowerShot SX200IS die ik ruim twee jaar geleden kocht voldoet prima als snapshotcamera. Het viel me wel op dat het objectief tamelijk vertekent, vooral in de groothoekstand. Bovendien heb ik hem van de zomer laten pleuren en de lamellen die de lens beschermen gaan nu moeizaam open en dicht, vooral bij extreme temperaturen. Tijd voor een nieuwe zou je zeggen, maar het tempo waarin er camera's worden aangeschaft ligt wel erg hoog. Het begon in 2001 met de tweedehands Agfa ePhoto CL-20, gevolgd door de Olympus Mju 300 Digital in 2003 en de Sony CyberShot DSC-W90 in 2007. De Canon dus in 2010. De eerste twee waren kapot/versleten, de derde slijt zijn dagen in Portugal. Carla is nu serieus van plan met de Canon aan de slag te gaan, maar wacht op het moment dat ze haar kippigheid permanent gaat oplossen (goeie actie van Pearl...).

Iets nieuws dus. Na de nodige research kwam de Panasonic Lumix DMC-G5 er uit rollen. Dit is een systeemcamera, wat, kort door de bocht, als een spiegelreflexcamera zonder spiegel omschreven kan worden. Geen spiegel betekent dat 'ie compact, snel en stil is maar wel met verwisselbare objectieven. Dit model, de XEG, heeft een Powerzoomobjectief met een brandpuntsafstand van 14-42 mm, omgerekend naar fotorolletjesbegrippen 28-84mm. Powerzoom houdt in dat je kunt zoomen vanaf de body, maar ook met een knopje op het objectief zelf, wat niet elke fabrikant levert. Twee andere leuke features zijn een uitklapbaar aanraakscherm en een zoeker die eigenlijk ook een schermpje is.

Naast het standaardobjectief heb ik ook de 45-175mm (90-350mm) Powerzoom aangeschaft, die je ook met de hand kunt bedienen. Ter bescherming beider lenzen Hoya HMC UV(c)-filters van resp. 37 en 46mm, wat echt heel klein is. Verder een Metz MecaBlitz 44 AF-1 digital met dedicated flash (zoomt mee!) voor Panasonic (en Olympus/Leica) alsmede een Sto-Fen Omni-Bounce MZ80 Diffusor. Een hele mond vol voor een plastic dop die flitslicht verspreidt... Fotootjes worden opgeslagen op een Sandisk Ultra SDHC-Card van 32GB. De hele bups wordt opgeborgen en vervoerd in de LowePro Stealth Reporter D100AW, een werkelijk fanTAStische tas. Na wat leveringsproblemen kon ik het hele pakket bij Kamera Express op 5 december hier om de hoek in Capelle aan den IJssel ophalen, alleen de extra accu wordt nageleverd.

Harde garantie

Op de harde schijf die vorige maand crashte zit nog 3 jaar garantie. Daar kwam ik achter toen ik nog eens goed op de site van Western Digital keek. Ik kon hem omruilen. Eerst aanmelden en dan met je creditcardnummer als onderpand sturen ze je een nieuwe harde schijf toe. Deze worden in Maleisië gemaakt en vanuit Hongarije in Europa gedistribueerd. Na vier dagen had ik de schijf in huis. Dan stuur je binnen dertig dagen in dezelfde verpakking de defecte schijf terug. Dat moet via een traceable carrier.

Ik koos, sociaal als ik ben, voor TNT. Daar kun je online je pakket aanmelden en met de adresgegevens (het WD Service Center in Duitsland), gewicht en waarde wordt een label samengesteld die je kunt downloaden, printen en op je pakketje plakken. Betalen gaat via iDEAL. Vervolgens moet je het pakketje zelf naar een TNT | postkantoor brengen.

Nic Visser, potloodventer  avant la lettre

Nu woon ik in een wereldstad, maar het dichtstbijzijnde TNT | postkantoor is in Capelle aan den IJssel, onze zuiderburen. Meer precies Nic Visser Kantoorwereld aan de Bermweg. De kortste weg daarheen is dwars door het bosomzoomde sportveldencomplex waar ik wel vaker een wandelingetje maak, vooral toen ik herstelde van mijn hernia-operatie twee jaar geleden. Ik nam de camera mee, je weet maar nooit, er zit altijd wel één of andere vogel fotogeniek te wezen. Nic nam mijn pakketje dankbaar in ontvangst. Het was net begonnen te regenen, dus ik schuilde onder de luifels van de winkels aan de overkant. Toen het droog werd wipte ik nog even bij de Aldi aan, waar ik blikjes (pro)Secco kocht voor Carla. De zon schijnt inmiddels uitbundig en ik kan toch weer een aantal aardige plaatjes schieten.

Ik was nog geen minuut thuis of TNT belde aan. WTF dacht ik, maar het was de XS4ALL dongel die nabezorgd werd. Deze kun je in je modem steken als de ADSL-verbinding uitvalt, kun je toch nog Internetten. Volgens mij kun je die ook gewoon in je laptop steken als je ergens bent zonder vaste aansluiting. Ga ik uitzoeken!

Bliksembezoek

Na Pakistan, de Dinkel en de Anne Frankboom kon het niet uitblijven, Wij zouden ook getroffen worden door een uitwas van de klimaatverandering. Gisteravond, het regende, Mariska zat bij ons te chillen na haar Zakyntosavontuur (aardbeving van 5,4 op de Schaal van Richter en heel veel zon), een schicht en een donder zo hard als we nog nooit meegemaakt hadden. Er volgden er nog twee, verder weg en dus ook minder hard. Het onweer ging zo snel als het kwam.

Op de site van RTV Rijnmond werd er meteen aandacht aan besteed, de bliksem was bij een boom in het naburige Capelle aan den IJssel, vlakbij ons, ingeslagen. Vandaag regende het weer de hele dag, tot half in de middag de zon doorbrak. We hadden wel zin in een wandelingetje en besloten eens poolshoogte te nemen op de plek des onheils. Carla was ook benieuwd hoe de schapen achter ons in het nanopoldertje het maakten, van de week stond het water schenkelhoog op de wei waar die beesten lopen. Het viel gelukkig mee, hoewel het water in de vaart gevaarlijk hoog staat. Bij de getroffen boom is het helemaal afgezet, het lijkt wel of er gewerkt is op deze dag des Heren in het anders zo godvrezende Capelle, of zouden ze de klus nog net voor middernacht geklaard hebben? Die boom is helemaal aan gort, overal liggen stukken hout en bast. Ik heb een stuk mee naar huis genomen als aandenken. Misschien zet ik het wel op Marktplaats

Yes we Canon

Tweeënhalf jaar heb ik met mijn huidige camera, de Sony Cybershot DSC-W90, gedaan. Op zich een prima cameraatje, maar het optisch zoombereik is 'slechts' 3x, en dat is toch ontoereikend. Maar ja, een nieuwe, liefst met 12x zoom is niet goedkoop. Zoals gewoonlijk wachtte ik mijn kans af. Tot vandaag, want Eneco verblijdde ons met een eindafrekening die een stuk lager was dan verwacht en we kregen een aardig bedrag terug. Een uur later zat ik op de fiets richting Kamera-Express in Capelle aan den IJssel. Daar had ik goeie verhalen over gehoord maar ik was er nog nooit geweest. Het zit verstopt op een bedrijventerrein. Het was er stervensdruk en ik moest 17 klanten voor mij dulden.

Thuis had ik al een korte lijst gemaakt en een van die camera's werd ook aanbevolen: de Canon PowerShot SX200 IS. Het is een compact apparaat met genoeg nuttige fotografische opties maar zonder idiote als 7.1 dolby surround of glimlachdetector. Optische zoom: 12x en 12 megapixel resolutie. Hier kan ik toch wel een paar jaartjes mee vooruit. Ik heb meteen een bijpassend Canon tasje, extra accu en een SanDisk 8GB SDHC-card gekocht.

Carla gaat de Sony gebruiken. Worden er eindelijk ook eens foto's van mij gemaakt!



De hele set

NB-5L

DCC-750

Rotterdam op zijn smalst

Het weer nodigde ons vandaag uit weer eens een wandeling te maken, dicht bij huis dit keer. We liepen de straat uit, die bijna naadloos overgaat in voet- en fietspad richting Schollebos, Capelle aan den IJssel. Omdat de jeugdige delinquenten op hun scootertjes hier de boel onveilig maken, heeft de gemeente besloten een hek te plaatsen waar je alleen stapvoets doorheen kunt laveren. Tenzij je natuurlijk om het hek heen rijdt, over de stoep, voetpad en/of gras. Dit blijft namelijk onbehekt, vanwege de bereikbaarheid voor de hulpdiensten. Verder hebben ze het bord (brom-)fietspad achterstevoren opgehangen. Ben benieuwd wanneer dit debacle adequaat wordt opgelost.

In het park zelf was het weer een watervogelfeest. Reigers, aalscholvers (schollevaren in oud Nederlands), waterhoentjes, meerkoeten, eenden, futen en zwanen. We liepen via Bermweg richting Aldi, waar we niet zo gek vaak komen. We zijn meer van de Lidl. We zochten de beruchte Prosecco in blik, die niet meer zo mag heten. Helaas was het op.

Op de Bermweg zag ik een bord, 'DAMES HAKKEN'. Zeker een variant op zwientie tikken, een Oost-Nederlands gebruik waar ik tijdens ons verblijf in Enschede heen wilde, maar door Carla werd teruggefloten. Zij vindt dat dierenmishandeling, maar volgens mij hebben de achtervolgers het veel zwaarder!

Oranje kater

Even dreigde het een lome, doordeweekse Koninginnedag te worden. We hadden ons voorgenomen in het Schollebos te gaan wandelen. Van de week was er namelijk een schaapskudde aangekomen, die op biodiverse wijze zou gaan grasmaaien. Er was mooi weer voorspeld. We hadden lekker uitgeslapen en een zondagontbijtje in de tuin genuttigd, toen het nieuws uit Apeldoorn ons bereikte. We lieten ons er echter niet erdoor weerhouden. Het Schollebos in Capelle aan den IJssel grenst aan onze achtertuin zou je kunnen beweren. In het begin was er geen schaap te bekennen, hoewel er gaandeweg steeds meer keutels op de grond lagen. We liepen via de Bermweg weer terug, langs de manege.

We hadden ooit een kater, Heinz. Die was echter dermate onaangepast, dat we die hebben moeten outsourcen. Via de Stichting Zwerfkatten Rijnmond is hij bij deze manege herplaatst. Zie ook het bericht 'Een dagje uit van de stichting'. We waren al van plan even bij hem langs te gaan. De manege bestaat uit enkele aparte gebouwen met allemaal paadjes. Er was een aantal katten te zien, maar geen Heinz. Uiteindelijk vonden we hem langs de slootkant, loerend naar een eend met kuikens. Toen hij ons zag ging hij er vandoor, hij is nog steeds schuw. Gelukkig heb ik een aantal foto's kunnen maken.

 

Op weg naar huis zagen we de schaapskudde alsnog. Er stond wel een portable hek met schrikdraad omheen, die beesten kunnen dus niet vrij rondlopen. Ze liepen vlakbij de beruchte heipalen die het fundament van de Capelse ijsbaan hadden moeten vormen. Het levert een toch bijzonder beeld op (klik op de foto voor een vergroting).

 

Heinz & Co., 18 juni 2004

·· op de I

Zoals ik in het bericht 'Voorjaarsschoonmaak' al aankondigde, zijn deze week diverse puntjes op de I gezet. Donderdag werden de matjes bezorgd, ze zien er erg goed uit. Vandaag hebben we ze in de auto gelegd. Afgelopen donderdag heeft Hendrik inderdaad de radio ingebouwd. Vandaag hebben Laura en ik de stations ingesteld en de Bluetooth-functionaliteit getest. Handsfree bellen werkt perfect en er zit zelfs een afstandsbediening bij! Gisteren heeft de Alfadealer in Capelle aan den IJssel de boordcomputer gereset en na een proefrit weer uitgelezen. Het bleek een defect relais te zijn, wat op zich goedkoop is, maar het arbeidsloon loog er niet om. Maar, better safe than sorry!

Een dagje uit van de stichting

Toen bij ons in 1999 het aantal katten onder het bestaansminimum raakte, gingen op zoek naar een nieuwe kat. In de dierenwinkel zagen we een advertentie hangen voor het adopteren van zwerfkatjes. Zodoende kwamen we bij Ineke en Ben terecht. Achter hun huis aan de Rotte hadden ze een kattenopvang gefiguurzaagd, waarin zwerfkatten en (hun eventuele) kittens verbleven. We mochten er één uitzoeken en de keus viel uiteindelijk op een poesje met een raar kort staartje. Ze had ook een broertje, maar die viel helaas af, Laura en Mariska hadden hun keus al gemaakt: het werd Kitty!

Een jaartje later was het weer raak. Nu viel de keus op een rooie kater, die we Heinz (naar de stripkat) doopten. Dit beest was echter dermate humeurig dat we een jaartje later afscheid van hem moesten nemen. Hij had mij, toen hij naar de dierenarts moest voor het jaarlijkse prikje, gebeten zodat ik een tetanusprik moest halen. Hij kon gelukkig terecht bij een nieuwe werkgever: de manege aan de Bermweg in Capelle aan den IJssel. Heinz hadden we opgehaald bij Marjan, die kittens socialiseerde. Dit leek ons ook leuk, dus hebben we ons hiervoor aangemeld. We kregen een bench mee en we konden elk jaar op een aantal kittens rekenen. Hierna volgde een eindeloze stoet kittens. Het is heel leuk om te doen maar je hecht toch snel aan die diertjes, dus er bleef er wel eens één plakken.

Op een gegeven moment hadden we dus een zwart poesje dat gebleven is. Dit was Sofie die inmiddels een gezellige dikkerd is geworden. Daarna kwam Noortje, een rode poes (best bijzonder), die tijdens haar verblijf in de bench zo lang en zo hard heeft zitten mauwen, dat ze geen stem meer had. Noortje was ziekelijk en heeft niet lang geleefd. Inmiddels zijn Kitty en Sofie samen overgebleven, het zijn echter geen vriendinnen geworden. Met socialiseren zijn we ook gestopt, onze eigen katten konden er niet tegen!

©ARLA VD MAREL 2004

Ineke en Ben gingen steeds professioneler werken en Carla is vrijwilligster geworden. Zij houdt nu via internet het donateursbestand bij, de chipregistratie en de verwijzingen voor castratie. Zelf heb ik mijn steentje bijgedragen bij de verbouwing van het huidige pand van Stichting Zwerfkatten Rijnmond zoals Ineke en Ben tegenwoordig heten en help als er problemen zijn met de PC's en dergelijke. Er zijn natuurlijk tientallen vrijwilligers (m/v) en elk jaar wordt er iets voor ons georganiseerd. Dit jaar gingen we naar Noord-Brabant, eerst naar kaasboerderij de Ruurhoeve in Hoogeloon en daarna naar Stichting Dierenthuis in Aarle-Rixtel. Er waren zoveel aanmeldingen dat we met een dubbeldekker gingen. De chauffeur klonk rielekst (type don't worry, be happy), maar reed des te vlotter. De kaasboerderij organiseert excursies over kaasmaken. De flinke boerendochter houdt een in- en dan een rondleiding. Het is bitter koud. De stallen zijn open, dus dat helpt ook al niet. We krijgen de fijne kneepjes van het veehouden te horen, het klinkt allemaal erg kil en onpersoonlijk naar mijn smaak. Vooral de melkrobot werkt erg vervreemdend. Weer binnen krijgen we een Brabantse lunch met veel kaas. Het smaakt allemaal goed. Daarna vertrekken we naar Aarle-Rixtel.

Stichting Dierenthuis is in het nieuws omdat het na een klacht van de buren wegens overlast moet verdwijnen. Het is een unieke plek: 840 katten, 60 honden en een pony lopen hier rond. Het is een ziekenhuis, verpleegtehuis, praathuis en gesticht onder één dak. De stichting bestaat bij de gratie van donateurs, geen subsidie. Overal staan bedjes, kisten met stro, poppenwagens, wat al niet. Alles leeft en doet samen, zonder aanwijsbare onenigheid. Prachtig gewoon. Beesten met een besmettelijke ziekte of verwilderde katten lopen wel apart. Ze kunnen ook naar buiten of lopen buiten en hebben daar een mooie schuilplaats. Het is voor deze dieren wel de laatste plek op aarde, ze worden niet herplaatst. De stichting voert inmiddels een bittere strijd tegen de gemeente. Lees hier de laatste ontwikkelingen.

Het is helaas tijd om weer naar huis te gaan. In de opvang in Rotterdam krijgen we nog een kerstpakket mee. Ineke en Ben, bedankt voor een mooie, leerzame en gezellige dag!

Bij ons achter

Wij wonen hier nu al 10 jaar en we hebben nog nooit foto's gemaakt van onze 'achtertuin'. Het is prachtig herfstweer. Vandaag is Carla geopereerd aan een ganglion op haar linkerpols. Ik ben thuis om mantelzorg te bedrijven. Het gaat goed en 's middags hebben we zin om even een wandelingetje te maken in onze achtertuin, het stukje tussen de bebouwing en de Capelseweg, grenzend aan het Schollebos. Dit is nog een echt stukje polder. Er staat een boerderijtje met een paard, geiten en schapen. Het landschap wordt bepaald door water: sloten een vaart en een boezemtocht. In de verte raast het verkeer. Zoals altijd zijn er de nodige watervogels: eenden, meerkoeten, waterhoentjes, zwanen en futen. Er is zelfs nog een futenechtpaar met kuikens! Liefdevol worden het kroost gevoerd met visjes. Als ze de komende winter maar overleven!