Delft

Weg van de snelweg

Met de takken over de sloot
©arla

Een van mijn Voorste Vaderen, Joris Florisz van Toledo [1620-1695], is geboren in Schipluiden. Een nietig dorp, nu ingeklemd tussen Westland, Delft en Vlaardingen. Destijds stond er een kasteel, Keenenburg, bewoond door Oranjegezinde edelen. Daar is nu weinig meer van over. Het staat langs de route die we vandaag liepen. De beschrijving is onduidelijk en na een valse start belanden we uiteindelijk in de polder Vockestaert, waar de beoogde A4 dwars doorheen gepland is. Aan alle kanten kun je de oprukkende steden zien, met als hoogtepunt de Rotterdamse skyline compleet met landende en opstijgende vliegtuigen. Het is schraal weer en er dreigt regen. Gelukkig blijft het droog. We lopen eerst richting Delft en buigen dan af naar Vlaardingen. Het is eigenlijk alleen maar weilanden wat de klok slaat.

Op de terugweg lopen we langs de Vlaardingsevaart. Jaren geleden hebben we hier in de Vlietlanden met de meiden een rondvaart gemaakt in een fluisterboot. Drie jaar geleden nog maakten we een wandeling in de aangrenzende Commandeurs- en Duifpolder: het Kerkepad waar Maarten 't Hart over schreef. Dit was nog in het pre-Toledo's pad tijdperk. Deze varkens zal dat verder worst wezen.



Veel gezien langs de kant van de weg


Foto 1 & 3  Canon PowerShot SX200 IS ©2010
Foto 2 Olympus Mju 300 ©2007

Size matters

Wij hebben jarenlang de Volkskrant gelezen, eigenlijk vanaf eind jaren 70. Toen onze dochters eind jaren 90 naar het voortgezet onderwijs gingen besloten we, vanwege de grotere toegankelijkheid en het plaatselijke nieuws, over te stappen op het Rotterdams Dagblad, geïncarneerd vanuit Het Vrije Volk en Rotterdams Nieuwsblad. Deze laatste was een uitgave van Sijthoff Pers, eigenaar ook van Uitgeverij De Botlek, mijn voorlaatste werkgever waar ik 16 maanden gewerkt heb. Ik werkte daar als Advertentie-acquisiteur (de Spaanse Acquisitie, zeg maar) voor Botlek1, een regionaal huis-aan-huisblad en zusteruitgave van Botlek2, Brielse Courant en Hellevoetse Post. Dit onder de bezielende leiding van Cees van Wijngaarden en Henny Kester-de Kievit, beiden lokale helden m/v (Henny was tevens wethouder) in respectievelijk Spijkenisse en Brielle. Met Henny ben ik nog een keer op werkbezoek geweest in de drukkerij van Sijthoff, gevestigd in Delft.

Het Rotterdams Dagblad werd in 2005 ingelijfd bij het Algemeen Dagblad, waarna het allengs afgleed naar een voor ons minder interessant nieuwsmedium. Vandaar dat we afgelopen herfst besloten om, mede uit zuinigheidsoverwegingen, het AD op te zeggen. We lezen hem nu mee met Carla's moeder. Het is wel raar, geen eigen krant, zodat we toch maar eens een proefabonnement op de Volkskrant hebben genomen. Dat beviel zo goed dat we nu na al die jaren weer abonnee zijn. Het AD verscheen in tabloidformaat, zeg maar half zo groot als de Volkskrant, dat tot vandaag in broadsheetformaat verscheen. We maakten al grapjes dat we een grotere tafel moesten kopen om tegelijkertijd de krant te kunnen lezen. Dat hoeft dus niet meer, want vanaf vandaag verschijnt de Volkskrant, als één der laatste Mohikanen, ook in tabloidformaat. De weekendbijlagen echter in berlinerformaat, wat iets groter is.

Lang heugen

De meeste mensen weten nog wat ze deden toen John F. Kennedy werd vermoord. Ik niet, ik was pas vijf jaar. Nu, 45 jaar later herdenken wij, Petra, Kasper en ik, dit 45-jarig jubileum en dat zal mij nog lang heugen. Aanleiding was de reünie van Blaise Pascal en het feit dat zij voor de vorige bijeenkomst 'verhinderd' waren. We spreken af in Café Tabac aan de Brouwersgracht, in het holst van Amsterdam. Het leek mij om allerlei redenen zinvol om met de trein te gaan. Op station Rotterdam Alexander is geen loket meer dus koop ik, voor het eerst van mijn leven, een kaartje uit de automaat. Blijmoedig aanvaard ik de reis naar Amsterdam Centraal. De conducteur wijst mij er op dat ik het kaartje niet afgestempeld heb. Ik weet nergens van en kijk hem op mijn schaapachtigst aan. "Voor deze keer zie ik het door de vingers, normaal gesproken krijg je hiervoor een boete van 36 euro 80!". Ik knik dankbaar en begrijpend en vermoed dat hij geen zin heeft in gedoe. Op station ArenA-Bijlmer staan we onheilspellend lang stil. We moeten uitstappen, want er is een trein uit de rails gelopen. Gelukkig heb ik mijn OV chipkaart bij me en check in voor de Metro, zoals ze in Amsterdam die veewagens op rails noemen. Alle treinreizigers zijn met me meegelopen en de metro is stampvol met Neder-, buiten- en medelanders. Bijkomende complicatie is, dat het bandje dat de stations omroept, telkens één station voorloopt zodat velen te vroeg uitstappen. Na de Nieuwmarkt roept de machinist met een dun stemmetje om dat er nóg een Centraal Station komt!

Nu is het Stationsplein in Rotterdam een puinhoop, in Amsterdam is het al niet veel beter. Gewapend met een zelf geprinte Google Map zigzag ik mijn weg richting Brouwersgracht. Het is donker, koud en nat, net als het bokbiertje waar ik naar verlang. In Café Tabac ontmoet ik mijn vrienden m/v Petra en Kasper. Het is meteen oude jongens m/v krentenbrood en we lachen en praten wat af. Om zeven uur is het tijd om naar het restaurant te gaan, Lof aan de Haarlemmerstraat. Het is een knus pijpenlaatje met een opkamer dat uitkijkt op de semi halfopen keuken. Daar gaan wij zitten. Ik neem carpaccio van hertenbiefstuk, zuurkool met fazant (v.v.) en cheesecake met bosbessen toe. We nemen lekkere Duitse rode wijn. Dat helpt! We praten ons een hoedje en de emoties zijn ook niet van de lucht. Tegen half twaalf stappen we toch maar eens op. Kasper moet nog een stukje schrijven en Petra naar de Keizersgracht naar haar logeeradres.

Ik neem de trein richting Utrecht waar ik over denk te stappen op de trein naar Rotterdam Alexander. Mooi niet, er zijn "werkzaamheden" en de dichtstbijzijnde trein rijdt via Amsterdam Centraal (terug dus), Schiphol en Den Haag naar Rotterdam Centraal, en dat om 01.06 uur. Dit wordt een heel lange nacht en ik ga alvast inkopen doen bij de AH. Ik word aangeschoten door dito Polen die mij afvragen waarom het Openbaar Vervoer in Nederland zelfs in het voormalig Oostblok een modderfiguur zou slaan. Ik weet het ook niet. De trein vertrekt nog te laat ook, omdat we op de internationale trein moeten wachten. Onderweg wordt ons medegedeeld, dat er tussen Den Haag en Delft geen trein rijdt en dat we een bus moeten nemen naar Delft. Net na drieën vertrekt de bus, maar daarin horen we dat deze via Delft naar Rotterdam Centraal rijdt. Het sneeuwt en de chauffeur (Frans voor stoker) draait de thermostaat naar eenzame saunahoogten. Eindelijk, om 03.45 uur staan we in Rotterdam. Daar maar een taxi genomen en om 04.00 uur ben ik thuis.

"Hoe was het?" vraagt Carla slaapdronken...